10th Golden R. Festival στο Βόλο

Αν θέλετε να κάνετε κάτι διαφορετικό την Κυριακή της Αποκριάς και το βράδυ της Καθαράς Δευτέρας, μπορείτε να εκδράμετε προς Βόλο μεριά και να παρακολουθήσετε το Golden R. φεστιβάλ που κλείνει 10 χρόνια και (δεν θα περιλαμβάνει τους SepticFlesh που ακύρωσαν λόγω αρρώστιας). Θα περιλαμβάνει τους θεσσαλονικιώτες Psycho Choke (καλύτερα!), τους βολιώτες Rafferty Rules, τους συντοπίτες τους Die Without, τους αθηναίους Karma Violens, τους θεσσαλονικείς Crimson Rivers και τους επίσης βολιώτες Against The Society και Belief. Τη δεύτερη μέρα (τη Δευτέρα) headliners θα είναι οι πολύ αξιόλογοι Sorrowful Angels.

Πέσε και παίρνε!

Και σήμερα το βράδυ... live με Θεσσαλονικιότικα συγκροτήματα στο club 8ball. Πάνω στην ώρα, κυκλοφόρησε και το νέο βίντεο-κλιπ των Psycho Choke για το τραγούδι Get Down.

Psycho Choke

Unraveling Chaos
Ήταν απορίας άξιο πώς ένα γκρουπ της δυναμικής των θεσσαλονικιών Psycho Choke δεν είχε υπογράψει σε εταιρεία. Όχι ότι εμείς είχαμε πρόβλημα. Και τα CD τους προμηθευόμασταν και live τους είδαμε πολλές φορές. Τώρα τι γίνεται που υπέγραψαν; Για μας δεν αλλάζουν και πολλά. Οι υποχρεώσεις του συγκροτήματος θα αλλάξουν και ευελπιστούμε η καλλιτεχνική επιτυχία να τους αγγίξει και έξω από τα ελληνικά σύνορα. Η φετινή τους κυκλοφορία Unraveling Chaos έχει όλα τα μουσικά στοιχεία των τελευταίων χρόνων των Psychos και μερικές σπέσιαλ πινελιές: στο δυναμικότατο τραγούδι "Get Down" ρίχνει μια πενιά ο Gus G., στο "Streetwise" συμμετέχουν οι Μάριος Ηλιόπουλος και Olof Morck (των Nightrage), στο "Swamp" κάνει γκεστ φωνητικά ο Jacob Hansen (των Anubis Gate). Συνολικά ένα πολύ καλά φτιαγμένο άλμπουμ που επιμένει στο στυλ με το οποίο τους ξέρουμε τόσα χρόνια και πολύ καλά κάνουν. Αν θέλετε να επενδύσετε κάπου, επενδύστε στην ελληνική σκηνή.

(myspace.com/psychochoke)

Τα τελευταία συναυλιακά χρόνια

Τη σεζόν 2004-2005 μετανιώνω που δεν πήγα στη συναυλία των Machine Head, αλλά ήμασταν και στο στρατό τότε, οπότε ήταν εκ προοιμίου δύσκολα τα πράματα (συντακτικό μηδέν σ'αυτή την πρόταση, αλλά δεν πειράζει).

Με το που ξαναέγινα πολίτης, το καλοκαίρι του 2005 είδαμε το παλιό και αγαπημένο σχήμα των Faithless σε εκρηκτικό όπως πάντα live, και μετέπειτα το reunion των Black Sabbath, μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για μας τους νεότερους να δούμε το ιστορικό συγκρότημα με την αυθεντική του σύνθεση, πριν βγουν στη σύνταξη ή... κάτι άλλο.

Τίποτα το φθινόπωρο του 2005, αλλά την άνοιξη του 2006 βρήκαμε ευκαιρία να δούμε ένα κλασικό για το είδος του συγκρότημα, τους φοβερούς και τρομερούς Pro-Pain. Ένα live με φοβερή ενέργεια και ένταση. Support σχήμα, όπως βλέπεται και στο εισιτήριο, οι Psycho Choke (τέταρτη φορά τους βλέπαμε ζωντανά).

Μετά δημιουργήθηκε αυτό εδώ το μπλογκ, οπότε όλες οι υπόλοιπες συναυλίες υπάρχουν κάτω από την ταμπέλα «Αρχείο συναυλιών». Εν τάχει, τις αναφέρουμε και παραθέτουμε και τα εισιτήρια.

Σεζόν 2006-2007 (πολύ πράμα):
Pearl Jam - Αθήνα 30 Σεπ 2006
Stampin' Ground - 12 Νοε 2006
Tool & Mastodon - 16 Δεκ 2006
Rotting Christ - 14 Απρ 2007
Last Hope - 28 Απρ 2007
Deus Ex Machina - 5 Μαϊ 2007
Suicidal Tendencies - 25 Μαϊ 2007

Σεζόν 2007-2008 (χαλαρά):
Romeo Must Die - 25 Ιαν 2008
Rotting Christ - 16 Μαϊ 2008

Σεζόν 2008-2009 (πολύ ελληνικό προϊόν):
Inactive Messiah - 20 Αυγ 2008
Septic Flesh - 28 Σεπ 2008
Nightstalker - 18 Οκτ 2008
Inactive Messiah, WEB, Overgraven - 24 Μαρ 2009
The Haunted - 28 Μαρ 2009
Kultur Shock - 11 Ιουλ 2009

Σεζόν 2009-2010 (λίγα αλλά καλά):
Bolt Thrower - 29 Μαϊ 2010

The Big Four @ Sonisphere festival - Σόφια:
Eίμαστε πλέον έτοιμοι για το επόμενο live, με το εισιτήριο ανά χείρας, την τσάντα στον ώμο και το Big Four στη Σόφια. Τα λέμε εκεί!

---

Στατιστικά: ως τώρα έχουμε δει από τέσσερις φορές τους Psycho Choke, από τρεις τους Paradise Lost, Rotting Christ, από δύο Slayer, Iron Maiden, Stampin' Ground, Bruce Dickinson, Haunted, Anathema, Rage, Septic Flesh, Nightfall, Inactive Messiah.

Τελευταία φοιτητική συναυλιακή σεζόν 2003-2004

Τέλος εποχής. Αρχή μιας άλλης.

Για την προώθηση του Viva Emptiness είδαμε τους Katatonia για πρώτη φορά, αν και θα έπρεπε να είχε συμβεί καιρό πριν. Και παρότι περιμέναμε μια πιο κατανυκτική συναυλία, το συγκρότημα έπαιξε αρκετά heavy και δεν «μελαγχολήσαμε» στο ελάχιστο. Η αποκάλυψη όμως της βραδιάς ήταν το support σχήμα των αθηναίων On Thorns I Lay, τους οποίους εγώ είχα σταματήσει να ακούω πριν χρόνια στη death-doom εποχή τους. Η νέα τους μουσική προσέγγιση μου άρεσε πολύ και έκατσα να ξανασχοληθώ μαζί τους. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το "Egocentric" και έκτοτε εξαφανίστηκαν από τα μουσικά δρώμενα.

Είχαμε χάσει τις προηγούμενες συναυλίες των βρετανών Anathema, οπότε είπαμε να παρακολουθήσουμε αυτό το ακουστικό event και δεν βγήκαμε ζημιωμένοι. Τη βραδιά του χειμερινού ηλιοστασίου, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, απολαύσαμε τα τραγούδια του γκρουπ μέσα από ένα πιο χαλαρό ηχητικό πρίσμα.

Μέσα στις γιορτές είχαμε λιώσει το CD της τελευταίας δουλειάς των βρετανών Stmapin' Ground, το "A New Darkness Upon Us". Η πρώτη μου συναυλιακή γνωριμία με το γκρουπ ήταν μια έκπληξη· ένας συναυλιακός δυναμίτης, μια έκρηξη αδρεναλίνης που είχαμε δει ελάχιστες φορές ως τότε. Ο frontman Adam Frakes-Sime ξεσήκωνε το κοινό για την πλάκα του. Ο νέος τους μπασίστας τότε Ben Frost να χτυπιέται α λα maiden-ικά! Support οι συνήθεις ύποπτοι Psycho Choke (3η φορά που τους βλέπαμε) και οι Stagnate.

Άλλο ένα απωθημένο ήταν να δούμε live το συγκρότημα των Opeth και στα πλαίσια της Deliverance εποχής, έγινε κι αυτό. Το κλαμπάκι του Μύλου ήταν ό,τι έπρεπε, ο καλύτερος χώρος για ένα τέτοιο heavy live.

Και μετά από πολλά χρόνια και πολύ αναμονή (για τον υπογράφοντα που έχασε τα προηγούμενα live), οι Anathema ξαναήρθαν με πλήρη την μπάντα, είχαν κυκλοφορήσει την αλμπουμάρα A Natural Disaster και απολαύσαμε για δυόμιση σχεδόν ώρες όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια. Αφού παίξανε και το "A dying wish", δεν έχω ούτε ένα παράπονο.

Η χρονιά έκλεισε με τους Archive που ήταν πολύ στα πάνω τους, κι αυτό οφειλόταν κυρίως στο τραγούδι "Fuck you". Η συναυλία έγινε στο θέατρο Συκεών, εισιτήριο δεν υπάρχει καθώς κληρωθήκαμε δύο προσκλήσεις στο ραδιόφωνο, ο τραγουδιστής κάπνιζε όλη την ώρα που δεν τραγουδούσε, και έτσι τελείωσε κι αυτή η σεζόν όμορφα και ωραία, επιστρέψαμε για τα καλά στη γη της Μόρντορ, την Κοζάνη, και ετοιμαστήκαμε για το φανταρικό.

Συναυλιακή σεζόν 2002-2003

Ο παρατηρητικός αναγνώστης (υπάρχει άραγε;) θα δει ένα κενό ανάμεσα στις χρονολογίες. Ξανακοιτώντας τα εισιτήρια, είδα ότι ολόκληρη τη σεζόν από το καλοκαίρι του 2001 ως το καλοκαίρι του 2002, δεν πήγα σε καμία συναυλία. Ας μην το αναλύσω τώρα, γνωρίζοντας ότι έχασα τότε και την πρώτη εμφάνιση των Anathema, Amorphis και Sentenced στη χώρα μας, αλλά και το rockwave με Judas Priest, Megadeth και Savatage. Τον Οκτώριο του 2002 είπαμε να επανορθώσουμε πηγαίνοντας να δούμε, κατ'αρχάς, ένα αγαπημένο συγκρότημα, τους Entombed, και δεύτερον και τα υπόλοιπα σουηδικά συγκροτήματα Candlemass και Dark Tranquillity. Τα οποία «έσπειραν», το καθένα με το δικό του τρόπο και για το δικό τους κοινό, αφού πολλοί βρίσκονταν στο χώρο για να απολαύσει και διαφορετικό συγκρότημα. Το περίεργο πάντως είναι ότι θυμάμαι ελάχιστα τα playlist των συγκροτημάτων και οι αναμνήσεις από το συναυλιακό βράδυ είναι αρκετά... συννεφιασμένες. Ξέθαψα όμως και κανά-δυό φωτογραφίες (σκαναρισμένες από φιλμ, χάλια ποιότητα) και είπα να τις ανεβάσω! Νομίζω ότι είναι από την εμφάνιση των Entombed...

Στη συνέχεια, Φεβρουάριο του 2003 ήρθαν οι Soulfly του Max Cavalera και, αφού δεν είχαμε δει Sepultura ως τότε, πήγαμε να δούμε το... αναπληρωματικό συγκρότημα. Βρισκόμαστε στην πρώτη φάση των Soulfly, την ολίγη nu-metal φάση, οπότε και τα περισσότερα τραγούδια δεν μας είπαν τίποτα. Ευτυχώς μας θύμησαν το παρελθόν του Μαξ με τα "Roots bloody roots" και το "Inner self", στα οποία έγινε ο προβλεπόμενος χαμός!

Οι Death in Vegas ήταν κυρίως μια επιλογή της αδερφής μου, μια διαφορετική συναυλιακή εμπειρία για τον υπογράφοντα, καθώς μόνο σε ροκ-μέταλ συναυλίες είχαμε δώσει το παρόν. Για τους Public Enemy τον Ιούνιο του 2003 μας πίεσε το ενδιαφέρον ο φίλος Γιώργος, και δεν έκανε άσχημα αφού ήταν ένα ενδιαφέρον και πολύ δυναμικό για το είδος του live, με αρκετή ροκ προσέγγιση, με τον Chuck D και τον Flavor Flav να είναι όλο το σόου, καιρό πριν ο δεύτερος αρχίσει να... σαχλαμαρίζει στο MTV.


Υ.Γ.: Να σημειώσουμε ότι support σχήμα στους Soulfly έπαιξαν οι θεσσαλονικείς Psycho Choke. Το λέω αυτό διότι τότε τους βλέπαμε για δεύτερη φορά. Πού να ξέραμε ότι θα είναι το γκρουπ που θα έχουμε δει περισσότερες φορές από κάθε άλλο ζωντανά στη σκηνή (όχι ότι μας χαλάει, έτσι;). Στα επόμενα ποστ η συνέχεια...

Οι συναυλίες της νέας χιλιετίας (σεζόν 2000-2001)

Στατιστικά μιλώντας, βλέπουμε ότι όλα κι όλα τα συναυλιακά δρώμενα που παρακολούθησα τη σεζόν 2000-2001 έγιναν μέσα σε δύο μήνες, τον Οκτώβριο του 2000 και τον Απρίλιο του '01. Σε γενικές γραμμές, χαλαρά πράματα.

Μέσα στον Οκτώβριο, λοιπόν, είδαμε τον τζαζίστα ντράμερ Billy Cobham να δίνει ρεσιτάλ. Μου έχει μείνει στη μνήμη ειδικά ένα σόλο με τέσσερις μπαγκέτες.

Την επόμενη βδομάδα τιμήσαμε τα τοπικά συγκροτήματα της Θεσ/νίκης, που είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να κάνουν μεγαλύτερη αίσθηση. Οι Less Than Human ήταν οι headlines, το μοναδικό γκρουπ που είχε κυκλοφορήσει άλμπουμ τότε, το πολύ καλό "To Breed True". Κρίμα που εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα από το μουσικό προσκήνιο. Την παράσταση για εμάς κλέψαν οι νέοι τότε Psycho Choke με τον δυναμικό (πρώην πλέον) τραγουδιστή Billy και τη φοβερή σκηνική τους παρουσία. Πιο διάσημοι όμως τότε ήταν οι Homo Iratus που είχαν το κοινό τους και κάνανε φοβερό χαβαλέ με τα κρουστά και τον α λα Slipknot ήχο.

Τον Απρίλιο του 2001 ήρθαν οι Ozric Tentacles, το βρετανικό ορχηστρικό ροκ συγκρότημα με τα ψυχεδελικά, ambient, space, ηλεκτρονικά και όχι μόνο στοιχεία. Τους ακούγαμε πάρα πολύ εκείνη την εποχή, κυκλοφορούσαν άλμπουμ κατά ριπάς και καταγουστάραμε τη συναυλία τους. Λίγες μέρες μετά ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα και ταξίδεψα στο Πόρτσμουθ, να επισκεφθώ την αδερφή μου. Με το που έφτασα (Μεγάλη Τρίτη), είδα ότι το ίδιο κιόλας βράδυ παίζουν στο τοπικό club οι Paradise Lost. Δεν γινόταν να χάσουμε την ευκαιρία. Support ένα βρετανικό numetal-ίζον συγκρότημα, οι Cortizone που βγάλανε ένα άλμπουμ και μετά εξαφανίστηκαν. Οι Losts είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Believe in Nothing", αλλά δυστυχώς παίξανε και κανά-δυο τραγούδια από το προηγούμενο, depechemode-ικό άλμπουμ "Host". Ευτυχώς, πάνε αυτά τα χρόνια. Ως τα τότε είδα τους Losts τρεις φορές αλλά από τότε δεν ξαναπήγα να τους δω κι ας ήρθαν πάμπολλες φορές. Μάλλον πρέπει να τους ξαναδούμε την επόμενη φορά. Δώδεκα μέρες μετά, Κυριακή του Θωμά, πηγαίνουμε πίσω στη φοιτητική μας βάση και το βράδυ εμφανίζονται οι Porcupine Tree για την προώθηση του "Lightbulb Sun". «Γνωρίσαμε» από κοντά τον Steve Wilson και ακούσαμε τραγουδάρες όπως το Pure narcotic, το Radioactive toy, το Hate song, το Dark matter και άλλα.

Psycho Choke video

Τα σχόλια για τους Psycho Choke περισσεύουν. Απλά δείτε το νέο τους βίδεον κλιπ για το τραγούδι Get Myself Alone από το νέο τους mini-CD που τιτλοφορείται The Last Moments of Absence και δείτε τους live στη Θεσσαλονίκη, στο club-Eightball, το Σάββατο 5 Μαΐου (περισσότερες συναυλίες εδώ).