Φθινόπωρο 2012 και νέοι δίσκοι

Ποια νέα άλμπουμ ακούσαμε τον τελευταίο καιρό;

Stone Sour - House of Gold and Bones
Το πρώτο τραγούδι που ακούσαμε "Gone Sovereign" αποδείχτηκε κολλητικό. Μετά από αυτό, κάτσαμε και ακούσαμε όλο το άλμπουμ τρεις φορές στη σειρά! Άλλη μία προσθήκη στις πολύ καλές hard-rock κυκλοφορίες της χρονιάς (βλ. και εδώ). Το άθλιο κούρεμα του Corey Taylor λέτε να του έδωσε την έμπνευση που χρειαζόταν;

Coheed and Cambria - The Afterman: Ascension
Το τραγούδι "Domino the Destitute" ξεχωρίζει, αλλά στο υπόλοιπο άλμπουμ παρατηρούμε μια εξάντληση ιδεών, μια σχετική βαρεμάρα. Το προσπεράσαμε πολύ γρήγορα. Ξεμείνανε από ιδέες; Διανύει η καριέρα τους μια "κοιλιά"; Το μέλλον θα δείξει.



Enslaved - RiiTiiR
Συνεχίζουν στα ίδια υψηλά επίπεδα που μας έχουν συνηθίσει με τις τελευταίες κυκλοφορίες. Ίσως περισσότερο prog και λιγότερο viking/black, αλλά πάντα ενδιαφέροντες. Το βίντεο για το "Thoughts Like Hammers" έχει πολύ θάλασσα, πολύ υγρό στοιχείο, αλλά δεν το λες... καλοκαιρινό!


Pro-Pain - Straight to the Dome
Ντούπα-ντούπα, ντούπα-ντούπα! Για τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς τους και μόνο, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι!





Katatonia - Dead End Kings
Ωραίος ήχος που φέρνει αναμνήσεις, αλλά κάτι λείπει από το τελικό αποτέλεσμα, αναγκάζοντάς μας να πούμε ότι δεν είμαστε και στην καλύτερη διάθεση για Κατατόνια!
Lyric-video για το "Dead Letters".



Between the Buried and Me - The Parallax II: Future Sequence
Τεράστιο σε διάρκεια, με πλήθος ιδεών και μια τάση υπερβολής... σε όλα! Δύσκολο άλμπουμ, για απαιτητικούς και υπομονετικούς ακροατές. Ενδιαφέρον έχει πάντως το βίντεο του "Telos", χωρισμένο στα 4, δείχνοντας τα ίδια τα μέλη της μπάντας να παίζουν τα μέρη τους. Επίσημο βίδεον; "Astral Body" (εδώ φαίνεται και ο τραγουδιστής!).

Danko Jones - Rock and Roll Is Black and Blue
Τα πρώτα τρία άλμπουμ του καναδέζικου τρίο μου αρέσουν αρκετά. Τα τελευταία όμως μου φαίνονται όχι μόνο μία από τα ίδια αλλά και, δυστυχώς, ανέμπνευστα και βαρετά. To ίδιο ένιωσα και μ'αυτό εδώ.

Τελευταία φοιτητική συναυλιακή σεζόν 2003-2004

Τέλος εποχής. Αρχή μιας άλλης.

Για την προώθηση του Viva Emptiness είδαμε τους Katatonia για πρώτη φορά, αν και θα έπρεπε να είχε συμβεί καιρό πριν. Και παρότι περιμέναμε μια πιο κατανυκτική συναυλία, το συγκρότημα έπαιξε αρκετά heavy και δεν «μελαγχολήσαμε» στο ελάχιστο. Η αποκάλυψη όμως της βραδιάς ήταν το support σχήμα των αθηναίων On Thorns I Lay, τους οποίους εγώ είχα σταματήσει να ακούω πριν χρόνια στη death-doom εποχή τους. Η νέα τους μουσική προσέγγιση μου άρεσε πολύ και έκατσα να ξανασχοληθώ μαζί τους. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το "Egocentric" και έκτοτε εξαφανίστηκαν από τα μουσικά δρώμενα.

Είχαμε χάσει τις προηγούμενες συναυλίες των βρετανών Anathema, οπότε είπαμε να παρακολουθήσουμε αυτό το ακουστικό event και δεν βγήκαμε ζημιωμένοι. Τη βραδιά του χειμερινού ηλιοστασίου, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, απολαύσαμε τα τραγούδια του γκρουπ μέσα από ένα πιο χαλαρό ηχητικό πρίσμα.

Μέσα στις γιορτές είχαμε λιώσει το CD της τελευταίας δουλειάς των βρετανών Stmapin' Ground, το "A New Darkness Upon Us". Η πρώτη μου συναυλιακή γνωριμία με το γκρουπ ήταν μια έκπληξη· ένας συναυλιακός δυναμίτης, μια έκρηξη αδρεναλίνης που είχαμε δει ελάχιστες φορές ως τότε. Ο frontman Adam Frakes-Sime ξεσήκωνε το κοινό για την πλάκα του. Ο νέος τους μπασίστας τότε Ben Frost να χτυπιέται α λα maiden-ικά! Support οι συνήθεις ύποπτοι Psycho Choke (3η φορά που τους βλέπαμε) και οι Stagnate.

Άλλο ένα απωθημένο ήταν να δούμε live το συγκρότημα των Opeth και στα πλαίσια της Deliverance εποχής, έγινε κι αυτό. Το κλαμπάκι του Μύλου ήταν ό,τι έπρεπε, ο καλύτερος χώρος για ένα τέτοιο heavy live.

Και μετά από πολλά χρόνια και πολύ αναμονή (για τον υπογράφοντα που έχασε τα προηγούμενα live), οι Anathema ξαναήρθαν με πλήρη την μπάντα, είχαν κυκλοφορήσει την αλμπουμάρα A Natural Disaster και απολαύσαμε για δυόμιση σχεδόν ώρες όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια. Αφού παίξανε και το "A dying wish", δεν έχω ούτε ένα παράπονο.

Η χρονιά έκλεισε με τους Archive που ήταν πολύ στα πάνω τους, κι αυτό οφειλόταν κυρίως στο τραγούδι "Fuck you". Η συναυλία έγινε στο θέατρο Συκεών, εισιτήριο δεν υπάρχει καθώς κληρωθήκαμε δύο προσκλήσεις στο ραδιόφωνο, ο τραγουδιστής κάπνιζε όλη την ώρα που δεν τραγουδούσε, και έτσι τελείωσε κι αυτή η σεζόν όμορφα και ωραία, επιστρέψαμε για τα καλά στη γη της Μόρντορ, την Κοζάνη, και ετοιμαστήκαμε για το φανταρικό.