Pearl Jam Twenty

Το ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο Cameron Crowe (Singles, Almost Famous κ.α.) και παρουσιάζει την εικοσάχρονη ιστορία των αγαπημένων Pearl Jam έχει πλήθος συνεντεύξεων αλλά και απιστεύτου ποσότητες αρχειακού υλικού για να το κατευχαριστηθείτε. Ξεκινάει φυσικά με τους Mother Love Bone και το θάνατο του τραγουδιστή Andy Wood, αυτόν τον θάνατο που επηρέασε πραγματικά το Σιατλ και τη σκηνή του grunge και όχι του... άλλου που αυτοκτόνησε. Και η συνέχεια έχει αναφορές στα πάντα: στον ερχομό και τη demo-κασέτα του Vedder, τη φιλική-συμβουλευτική σχέση με τον Chris Cornell και το δίσκο ως Temple of the Dog, το πρώτο όνομα της μπάντας που ήταν... Mookie Blaylock (!), τις πρώτες-πρώτες συναυλίες τους. Και από την δισκογραφική έκρηξη του "Ten" στη δικαστική κόντρα με την εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών Ticketmaster και από την τραγωδία του Roskilde στο σήμερα και το σχεδιασμό των συναυλιακών setlist. Η μεγαλύτερη διάρκεια του DVD εστιάζεται φυσικά στα πρώτα δέκα χρόνια της μπάντας και αυτό που παρατηρούμε είναι: α) η μουσική εξέλιξη του συγκροτήματος (που από ένα δυναμικό hard-rock σχήμα οδηγήθηκε στο απόλυτο ροκ συγκρότημα για τη γενιά των 90's) και β) η συναυλιακή ωρίμανση (που από τις παλαβομάρες και το δυναμισμό των πρώτων χρόνων φτάσαμε στα φανταστικά live των δυόμιση ωρών).

Κύκλους κάνει η ζωή και σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από την εποχή που αγόρασα το "Ten" (σημειωτέον ήταν το πρώτο μου βινύλιο) νομίζω ότι έχω καταντήσει σαν τους παλιοροκάδες που είχαμε στην πόλη μας. Όπως αυτοί είχαν τα δικά τους ιστορικά και αγαπημένα σχήματα, π.χ. Led Zeppelin, The Who, Ramones κ.λ.π. έτσι η δικιά μου γενιά έχει μεγαλώσει παράλληλα με την πορεία των Pearl Jam. Πιστεύω ότι στα επόμενα είκοσι χρόνια θα είμαστε ακόμα κολλημένοι με το γκρουπ, ακριβώς δηλαδή όπως ήταν και οι παλιότεροι κολλημένοι με τα «δικά» τους αγαπημένα σχήματα εκείνη την εποχή.

Για να μην κλείσω με τη μελαγχολία του τύπου "τα χρόνια περνάνε και περάσανε γρήγορα", σας λέω να μην χάσετε στα extras το απίστευτο βίντεο όπου το γκρουπ σπάει κυριολεκτικά το σανίδι της σκηνής και την κοπανάνε μέσα από την τρύπα!

Υ.Γ.: Thanks goes to Δέσποινα for the DVD.

The Flames of the End

Δεν έχω ασχοληθεί και πολύ με τα μουσικά DVD αλλά με το που έμαθα για αυτήν την κυκλοφορία έτρεξα να το αρπάξω: 1^ον) επειδή οι At The Gates αποτέλεσαν ένα αγαπημένο σχήμα, 2^ον) επειδή το βινύλιο του Slaughter of the Soul έχει λιώσει από τις αμέτρητες ακροάσεις και 3^ον) επειδή «κατάφερα» να χάσω τη συναυλία τους στο προπέρσινο reunion στην Αθήνα.

Το The Flames of the End πρόκειται για ένα 3-πλο DVD με το πρώτο δισκάκι να λέγεται "Under a Serpent Sun - the story of At The Gates" και είναι αυτό που λέει: ένα δίωρο ντοκιμαντέρ με όλη (μα όλη!) την ιστορία του γκρουπ από τις demo-εποχές με τους Grotesque μέχρι και το reunion του 2008. Καλογυρισμένο (σε σκηνοθεσία του κιθαρίστα Anders Bjorler), έχει άπειρες φωτογραφίες, συνεντεύξεις από όλα τα μέλη (ακόμα και του τυπά που έπαιξε ένα intro με βιολί!), από τους παραγωγούς και συγκροτήματα που παίξανε μαζί κ.λ.π.. Είναι όμως και ένα ντοκιμαντέρ που μας συστήνει ολόκληρη τη σουηδική σχολή του Γκέτενμποργκ των αρχών της δεκαετίας του '90. Και στο τέλος σε πιάνει μια μικρή συγκίνηση καθώς σκέφτεσαι ότι διαλύθηκαν στο απόγειο της καριέρας τους για ό,τι να'ναι λόγο. Σ'αυτό το δίσκο επίσης βρίσκουμε και τα τέσσερα επίσημα βίντεο κλιπ τους.

Στο δεύτερο δισκάκι με τίτλο "Purgatory Unleashed - Live At Wacken" υπάρχει ολόκληρη η συναυλία τους στο φεστιβάλ του Wacken το καλοκαίρι του 2008, που απλά τα σπάει και τσατίζει εμένα ακόμα περισσότερο που έχασα το reunion. Το 3^ο τιτλοφορείται "Only The Dead Are Smiling" και περιέχει απλά live αποσπάσματα από διάφορες συναυλίες κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, σε πολύ μέτρια ποιότητα. Μόνο για τους πολύ φανατικούς. Το κερασάκι στην τούρτα όμως είναι τα δύο τελευταία τραγούδια που παίξανε στην τελευταία ever συναυλία τους στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του '08.

Με λίγα λόγια, αυτό ήταν το τέλος που άρμοζε σ'αυτήν την απόλυτα επιδραστική μπάντα. Τσιμπήστε το!

Metal: A Headbanger's Journey

Λίγα λόγια θα γράψω (..μιας και ετοιμάζομαι για την εκδρομή στη Λίμνη Πλαστήρα, απ' όπου θα σας φέρω την άλλη βδομάδα μπόλικες φωτογραφίες) για την ταινία που είδα αυτό το σαββατοκύριακο με τον προαναφερθέν τίτλο.

Πρόκειται για ένα σοβαρό ντοκυμαντέρ που απευθύνεται όχι μόνο σε μεταλάδες αλλά σε όλους τους φίλους του σκληρού ήχου γενικότερα. Ένας πτυχιούχος ανθρωπολογίας (και φυσικά μεταλάς) αποφάσισε να ψάξει να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα: τι ενώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους που ακούνε metal; και γιατί ακούνε metal; και Γιατί αυτή η μουσική κατακρίνεται και περιφρονείται ενώ έχει τόσο μεγάλο και φανατικό κοινό; Ο τυπάς φτιάχνει ένα ωραίο μουσικο-γενεαλογικό δέντρο και γυρνάει ανά τον κόσμο παίρνοντας συνεντεύξεις από (μεταξύ πολλών άλλων): Bruce Dickinson, Tony Iommi, Ronnie James Dio, Rob Zombie, Tom Araya και Kerry King (Slayer), Lemmy (Motorhead), Dee Snider (Twisted Sister), Alice Cooper, Tom Morrelo, Vince Neil (Motley Crue)... και ακούμε επίσης απόψεις από απλούς οπαδούς, συγγραφείς και διάφορους κοινωνιολόγους. Αναλύονται πράματα και θάματα όπως η σεξουαλικότητα, η βία, η θρησκεία, ο θάνατος κλπ. Αναζητήστε το στα κατά τόπους βιντεοκλαπάδικα ή και δισκάδικα, αν και φοβάμαι ότι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στο Ελλάντα. Μπορείτε απλά, αν θέλετε, να το παραγγείλετε μέσω διαδικτύου, ή να το ζητήσετε να το δανειστείτε από μας! Απλά πράματα (να μην ξεχάσω να απονείμω ιδιαίτερη μνεία στον rockordie, στου οποίου το μπλογκ είδα για πρώτη φορά για το συγκεκριμένο ντοκιουμένταρι).

Cheerz!