Κάτσε να θυμηθούμε κάτι καλό που δεν έτυχε να αναφέρουμε τα προηγούμενα τρία χρόνια. Και το ότι πρόκειται για σουηδικό πάλι συγκρότημα, δεν πρέπει να μας εκπλήσει πλέον! Αν ρωτήσετε τι παίζουν και ποιοι είναι οι Disfear, τότε καθήστε και διαβάστε: όταν τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ "προσέλαβαν" στα φωνητικά των Thomas Lindberg (πρώην At the gates) το 2003, μάλλον κάνανε τη μεταγραφή της τότε χρονιάς. Αν υπολογίσετε και τη μονιμοποίηση του Uffe Cederlund (πρώην Entombed) στη δεύτερη κιθάρα, τότε μιλάμε για ένα σούπερ-σουηδικό γκρουπ. Σκεφτείτε, τέλος, ότι στο άλμπουμ Live the Storm πήραν για παραγωγό τον κιθαρίστα Kurt Ballou των Converge. Τι έχουμε εδώ δηλαδή; Αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τυποποιημένες ταμπέλες, θα λέγαμε ότι παίζουν κάτι μεταξύ crust/d-beat/hardcore/punk/metal, ή πείτε το και death 'n' roll (έλεος!). Διαφορετικά, μπορείτε να πείτε ότι απλά... τα σπάει! Οι τύποι έχουν όρεξη για... αγριάδες και κοπάνημα. Με το που ξεκινάει το CD, ο μουσικός τυφώνας θα σας παρασύρει και τα μυαλά σας θα μετατοπιστούν μέσα στο κρανίο σας. Οπότε μας μένει να δώσουμε μία και μόνο συμβουλή: μην το ακούσετε ενώ οδηγάτε!
Η ατυχία χτύπησε όμως το σχήμα καθώς ο μόνιμος μπασίστας Henke Frykman απεβίωσε το Μάρτη του '11 μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Η Αυστραλία είναι η πιο φρέσκια και νέα μουσική σκηνή, που φαίνεται ότι βγάζει αρκετά ενδιαφέροντα συγκροτηματάκια. Οι εν λόγω κύριοι Frankenbok από τη Μελβούρνη, με τα μούσια που... επικροτούν ακόμα κι αυτοί οι ZZ Top, έπεσαν τυχαία στην αντίληψή μου με το EP τους The Last Ditch Redemption και παρόλο που αναγράφονται 9 τραγούδια στο CD, τα τέσσερα (των ζυγών αριθμών) είναι τα κανονικά με συνολική διάρκεια 14 λεπτά και τα άλλα 5 (των μονών αριθμών) είναι απλά το intro, διάφορα ιντερλούδια, που κι αυτά έχουν συνολική διάρκεια 14 λεπτά. Groove-άτα, ρυθμικά, ολίγον τι thrash-οειδή τραγούδια, για να ξεσηκωθείτε και να γυμνάσετε το σβέρκο σας! Ενδιαφέρων, το λιγότερο.
Το φρεσκότατο συγκρότημα που ακούει στο όνομα The Armada δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φυσική συνέχεια των The Tea Party. Ο ιθύνων νους, βασικός συνθέτης και στιχουργός Jeff Martin συνεχίζει με ένα άλλο συγκρότημα αλλά ίδια φιλοσοφία. Το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2008 (και ακούσαμε μόλις φέτος) συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο με αρκετά τραγούδια να φέρνουν στο μυαλό τους παλιούς, καλούς Tea Party των πρώτων άλμπουμ. Πολύ καλό και ευκολοάκουστο αυτό το εναλλακτικό άλμπουμ που έχει μοντέρνα παραγωγή και μερικά πολύ καλά τραγούδια. Μπορείτε να δείτε όλα τα τραγούδια του CD σε ζωντανή εκτέλεση μέσα στο επίσημο σάιτ τους. Δοκιμάστε τους και σε λίγες μέρες θα μπορείτε να τους δείτε και ζωντανά σε Θεσ/νίκη (25/3) και Αθήνα (26/3).
Συνεχίζουμε με ξεχασμένα άλμπουμ από την προηγούμενη χρονιά, τα οποία άνετα θα μπορούσαν να μπουν και στη λίστα με τα καλύτερα του 2008. Εν πάση περιπτώσει (και για όσους δεν βρίσκονται ακόμα στις παραλίες), ο υποφαινόμενος ανακάλυψε πρόσφατα τους Torche (δείτε και το μπλογκ της μπάντας) και με το άλμπουμ που λέγεται Meanderthal έπαθε ολίγην πλάκα. Ένα μείγμα από stoner και sludge με μπόλικη metal υφή και αν δεν καταλαβαίνετε τι περιγράφω εδώ, ρίξτε μια αυτιά και στο προφίλ τους στο μαϊσπέις και τα λέμε!
Ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Billy Howerdel που είχε φτιάξει τους A Perfect Circle επέστρεψε στο μουσικό προσκήνιο (πέρυσι) με νέο πρότζεκτ που λέγεται ASHES dIVIDE και νέο άλμπουμ που λέγεται Keep Telling Myself It's Alright. Οι συνθέσεις των κομμάτιων θυμίζουν έντονα τους Perfect Circle, απλά ο ήχος είναι λίγο πιο «καθαρός», λίγο πιο ροκ σε σημεία, λίγο πιο περίεργος σε άλλα. Σημειώστε ότι στο τραγούδι "Sword" παίζει τσέλο ο Devo Keenan, ο 13χρονος γιος του τραγουδιστή των Tool, Maynard James Keenan. Οικογενειακή υπόθεση! Παρακάτω ακούστε το πρώτο single που κυκλοφόρησαν για το τραγούδι The Stone. Περισσότερα δείγματα δουλειάς στο προφίλ τους στο μαϊσπέις. (myspace.com/ashesdivide)
Το όνομα τους προέρχεται μέσα από το βιβλίο 1984 του Όργουελ και οι μουσικές τους από τη... νέα χιλιετία. Θα μπορούσατε να τους χαρακτηρίσετε κάτι σαν electro-rock ή rock-industrial-pop! Οι InnerPartySystem έχουν κάποια χρόνια στο κουρμπέτι αλλά εμείς (ως είθισται) τους γνωρίσαμε τώρα. Ενδιαφέρον στο σύνολό του το ομώνυμο άλμπουμ, με μερικές μελωδικές και πιο ήρεμες συνθέσεις, αλλά -να πω την αλήθεια- εγώ τους γούσταρα για τα δυναμικά τους τραγούδια όπως το Don't Stop (που θα δείτε και στο παρακάτω βίδεον) και το This Town Your Grave. «Δοκιμάστε» τους στο προφίλ τους στο μαϊσπέις (myspace.com/innerpartysystem).
Αρκετά καθυστερημένα και μεγάλη προκατάληψη έπεσε στην αντίληψη μου η τελευταία κυκλοφορία των σουηδών Tiamat. Αλλά όπως συμβαίνει (σχεδόν πάντα) έπεσα πάλι έξω. Γιατί πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ που φέρνει το συγκρότημα πάλι στην επικαιρότητα και με καλό τρόπο. Υπάρχουν βέβαια τα τραγούδια στο στυλ των τελευταίων άλμπουμ (σχεδόν γκόθικ ροκ), υπάρχουν κάποια άλλα που θυμίζουν Moonspell, υπάρχουν όμως και κάποια τραγούδια που θυμίζουν τις καλές παλιές εποχές (βλ. Wildhoney και παλιότερα!). Ειδικά το "Equinox of the Gods" είναι μια πολύ δυνατή και ευχάριστη έκπληξη. Σημειώστε επίσης τους παρακάτω τίτλους τραγουδιών: "Amanes" (διαβάζεται αμανές, έτσι;) και... "Katarraktis Apo Aima"! Απίστευτο greek-lish! Ρίξτε μια αυτιά στο προφίλ τους στο μαϊσπέις (myspace.com/tiamat).
Diary Να με συγχωρέσει, καταρχάς, το συγκρότημα που γράφω λίγο καθυστερήμενα για την κυκλοφορία τους. Πρόκειται για τους θεσσαλονικείς Ink που αναμειγνύουν πετυχημένα στη μουσική τους επιρροές από hard rock, από τη grunge σκηνή (με έφεση στους Soundgarden και τους Alice in Chains) προσθέτοντας τις stoner και metal πινελιές τους. Το άλμπουμ τους λέγεται Diary, περιέχει 9 συνολικά συνθέσεις σε πολύ καλή παραγωγή και μπορείτε να ακούσετε πέντε από αυτά στο προφίλ τους στο μαϊσπέις. Εγώ ξεχώρισα το Super Ego, αλλά γούστα είναι αυτά! Τελειώνουμε την λακωνική αυτή παρουσίαση (αλλά πιστεύω και περιεκτική) με την παρότρυνση να επικοινωνήσετε με το συγκρότημα, να ρίξετε τον οβολό σας (αν θέλετε να ενισχύσετε τη ρημάδα ελληνική σκηνή) και να δείτε/ακούσετε παρακάτω το πρώτο τους βίντεο κλιπ για το τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ και λέγεται Welcome:
Απίστευτα δυναμικό συγκρότημα από την Αυστραλία που παίρνει τους drum-n-bass ήχους και τα σπάει! Το... εκκρεμές είναι ό,τι πρέπει για τους φίλους του ροκ και της ηλεκτρόνικα. Για αυτούς που δεν τους έχουν ακόμη στα υπόψιν, ας ρίξουν μια αυτιά παρακάτω ή μπορούν να επισκεφθούν το προφίλ τους στο μαϊσπέις. Εκεί, ακούστε προσεκτικά το τρίτο τραγούδι, το Radio Mix, και δώστε βάση στο remix που ακούγεται μετά το 4ο λεπτό! Για την ιστορία, να πούμε ότι το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2008 -για όσους ενδιαφέρονται- λέγεται In Silico.
Η δυναμική μπάντα από τη Σουηδία που έχει το όνομα-σιδηρόδρομο One Man Army and the Undead Quartet συνεχίζει να γράφει νέα τραγούδια και να κυκλοφορεί albums. Στα τέλη της χρονιάς που μας πέρασε κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ. Ένα κάθε χρόνο, από το 2006 και μετά! Αυτή η παραγωγικότητα πίστευα ότι θα αποτελέσει πρόβλημα στην ποιότητα των τραγουδιών τους, αλλά με το που άκουσα το Grim Tales διαψεύστηκα οικτρά. Ρίχνοντας αισθητά τις ταχύτητες και ακολουθώντας περισσότερο ρυθμικό στυλ, το άλμπουμ ακούγεται άνετα από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να σε κουράζει. Πορωτικό, δυναμικό CD που θα γουστάρουν οι φίλοι του death-metal ήχου και όχι μόνο.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους κυκλοφορία, το θρυλικό συγκρότημα των Cynic επέστρεψε παρουσιάζοντας τα... νέα του τραγούδια. Μπορεί να αργήσανε λίγο (καλά, τι λίγο;) αλλά το άλμπουμ τους με τίτλο Traced in Air είναι... άντε γεια! Και τι εννοώ; Φευγάτες progressive συνθέσεις με πολλά jazzy στοιχεία, περισσότερο up-tempo feeling και μια μικρή πλέον δόση από το death-metal ιδίωμα. Μόλις 35 λεπτά στο σύνολό του, αλλά η μπάντα ακούγεται πιο ώριμη και δεμένη λες και δεν πέρασε ούτε μέρα. Με λίγα λόγια... δισκάρα.
Πάρτε μια (ακουστική) γεύση στο προφίλ τους στο μαϊσπέις.
Ένα νέο συγκρότημα από την Αυστραλία πήρε το αυτί μας πρόσφατα και μάς έκανε ιδιαίτερα καλή εντύπωση. Δηλαδή, αφού κάθομαι και το ακούω αρκετές μέρες τώρα, μάς έκανε κάτι παραπάνω από καλή. Πρόκειται για τους Carpathian από τη Μελβούρνη και το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε φέτος κάτω από τον τίτλο Isolation. Hardcore-punk μουσικές με τους mid tempo ρυθμούς να κυριαρχούν. Βρίσκουμε επίσης μέσα στα τραγούδια τους πολλές αναφορές στους Joy Division. Πολύ της μόδας οι τελευταίοι, αν αναλογιστούμε και την περσινή ταινία Control. Στο άλμπουμ έχουμε 10 τραγούδια συνολικής διάρκειας 25 λεπτών οπότε καταλαβαίνετε τι γίνεται. Ακούστε τους στο μαϊσπέις.
Καινούριο άλμπουμ έχουμε εδώ και αρκετό καιρό και από το αγαπημένο punk-rock συγκρότημα των Rise Against, τους οποίους ο υπογράφων θεωρεί ως το καλύτερο στο είδος του για την τρέχουσα δεκαετία. Με τη νέα τους κυκλοφορία που ακούει στο όνομα Appeal to Reason επιμένουν στην ίδια (πετυχημένη) «συνταγή», παραμένουν όμως δυναμικοί και καυστικοί, τόσο στο μουσικό κομμάτι όσο και στο πολιτικό σκέλος των στίχων τους. Ξέρουμε λοιπόν τι να περιμένουμε απ'αυτούς και αυτό μάς προσφέρουν.
Παρακάτω δείτε ένα μικρό δείγμα από το βίντεο για το τραγούδι/διασκευή Making Christmas από την ταινία του Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη, ένα τραγούδι που υπάρχει στο άλμπουμ Nightmare Revisited (που παρουσιάσαμε παρακάτω) και, τέλος, δείτε/ακούστε το πρώτο single (σε μέτρια ποιότητα) που έχει τον τίτλο Re-education (through labor).
Ήχος και εικόνα παρακάτω από την αγαπημένη ταινία The Nightmare Before Christmas, με μια μικρή παραποίηση που ακούει στο όνομα Marilyn Manson. Το τραγούδι είναι το πιο χαρακτηριστικό και αυτό που ανοίγει την ταινία: This is halloween. Μπορεί να το έχετε ξανακούσει και παλιότερα, απλώς με το χιόνι και όλα αυτά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε χριστουγεννιάτικα (halloween... το Φλεβάρη).
Να πούμε όμως ότι κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό ολόκληρο το soundtrack της ταινίας, που έγραψε ο Danny Elfman, διασκευασμένο από διάφορα συγκροτήματα (μαζί με την εκδοχή του Manson) κάτω από τον τίτλο Nightmare Revisited. Μεταξύ άλλων συμμετέχουν οι Korn, Rise Against, RJD2 και αρκετά άγνωστα σχήματα. Αξίζει να ρίξετε μια... αυτιά.
Μία ερώτηση μου προέκυψε ακούγοντας το νέο άλμπουμ των Mudvayne. Υπάρχει ανάγκη από νέο άλμπουμ των Mudvayne; Για κάποιον, σαν τον υπογράφοντα, που κοπανιόταν με το Dig και άλλα πολλά από το πρώτο τους άλμπουμ L.D. 50 και έπαθε πλάκα με το δεύτερο The End of All Things to Come και γούσταρε επίσης το τρίτο, Lost & Found, πριν τρεισήμιση χρόνια που ήταν φαντάρος με τα πιασάρικα τραγούδια, σήμερα βλέπειακούει το The New Game να προσπαθεί να αναμίξει στοιχεία από όλες τις προηγούμενες δουλειές, κρατώντας όμως και το... πιασάρικο feeling. Το συμπέρασμα από τις πρώτες ακροάσεις δεν είναι ιδιαίτερα θετικό. Υπάρχουν κάποια καλά τραγούδια μέσα στο CD αλλά γενικά φαίνεται ότι έχει επέλθει ένας κορεσμός. Ίσως φταίει και η ενασχόληση πλέον των δύο βασικών μελών με τους Hellyeah του Vinnie Paul και δεν επικεντρώνονται σε ένα γκρουπ. Μέσα στο '09 θα κυκλοφορήσουν πάλι νέο υλικό, οπότε βλέπουμε τι μέλει γενέσθαι...
Το πρώτο single είναι το Do What You Do και το βλέπετε/ακούτε παρακάτω:
Ξεκινάμε με τους AC/DC οι οποίοι επανέρχονται δυναμικά και με ενδιαφέρον άλμπουμ (Black Ice) το οποίο μάλλον έχετε ήδη ακούσει και έχετε ιδία άποψη. Ο λίγο παλιομοδίτικος ήχος προσδίδει περισσότερη γοητεία στο άλμπουμ. Και ξεκινάνε μεγάλη περιοδεία (παρά την ηλικία τους) και μέσα στο 2009 θα τους δείτε και στην Ευρώπη, εκτός της Ελλαδίτσας, έτσι;
Συνεχίζουμε με τους συνομήλικούς τους Motorhead. Η παρέα του Λέμι συνεχίζει ακάθεκτοι να παίζει αυτό που παίζει τόσα χρόνια, παρουσιάζοντας φέτος το Motorizer το οποίο δεν μας ενθουσίασε όσο το προπέρσινο Kiss of Death αλλά παρόλ'αυτά αποτελεί μια σίγουρη rock-n-roll λύση για μπυροποσία στα μπαράκια.
Και, φυσικά, όσον αφορά τους Metallica και το Death Magnetic όλοι πλέον έχουν άποψη, οπότε αυτό που θα πω εγώ για την πάρτη μου είναι ότι σε γενικές γραμμές μού άρεσε και το CD βρίσκεται στην... ημερησία διάταξη του CD-player του αυτοκινήτου, εδώ και καιρό.
Μετά από χρόνια αδράνειας και αλλαγή τραγουδιστή, οι βρετανοί death-metallers Benediction επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και... ίδια μουσική νοοτροπία. Το άλμπουμ που έχει τίτλο Killing Music έχει το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Benediction των τελευταίων άλμπουμ, μόνο που λείπουν τα χαρακτηριστικά ρυθμικά και groove σημεία με τα οποία γούσταρε ο υπογράφων. Και φυσικά, λείπει και ο Dave Ingram που έκανε τη διαφορά στα φωνητικά, οπότε καταλαβαίνετε ότι σε γενικές γραμμές δεν ενθουσιαστήκαμε.
Βέβαια, η επιστροφή των Six Feet Under μέσα σε ένα χρόνο με νέο άλμπουμ που τιτλοφορείται Death Rituals (κυκλοφόρησε επίσημα προχθές) ανεβάζει την ποιότητα των death-metal κυκλοφοριών της χρονιάς, καθώς η παρέα του Chris Barnes συνεχίζει να κάνει καλά αυτό που ξέρει και αυτό μάς αρκεί.
Γνωρίστε το πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον γαλλικό one-man-band συγκρότημα που επιλέχτηκε από τους Anathema ως support για τις φθινοπωρινές τους συναυλίες! Ο κύριος Nicolas Chapel βρίσκεται πίσω από το όνομα Damiens και πίσω από όλα τα όργανα αλλά φυσικά στην τουρνέ προσέλαβε μερικούς επιπλέον μουσικούς για να τα βγάλει πέρα. Λιγότερο μέταλ (ως καθόλου) από ό,τι χαρακτηρίζει ο ίδιος τη μουσική του, θα την χαρακτηρίζαμε ατμοσφαιρικό ροκ με progressive πινελιές. Κάτι σαν τις μελωδίες των VAST να συναντάνε τους Porcupine Tree και σε σημεία τους Radiohead. Αξιοπρόσεκτο.
Στο προφίλ τους στο μαϊσπέις ακούστε δείγματα από το άλμπουμ.
Δεν αναφερόμαστε στο γνωστό σας μουσικό είδος, αλλά σε ένα νέο συγκρότημα από το Tucson των Η.Π.Α. το οποίο έχει ένα σκληρό μουσικό ύφος που αναμιγνύει στοιχεία από progressive-rock μέσα σε hardcore ύφος και ήχο. Ακούστε τους στο προφίλ τους στο μαϊσπέις. Εκεί έχετε τη δυνατότητα να κατεβάσετε τζαμπαντάν το μίνι άλμπουμ τους με τον άνωθεν τίτλο, Heavy Sci-Fi. Αν βιάζεστε να το κατεβάσετε, πατήστε εδώ.
Πανικός από νέες κυκλοφορίες αυτήν την περίοδο, οπότε λέω να τις γράψω μαζεμένες αντί για μία-μία, καθώς πολλές από αυτές σε άλλους θα αρέσουν και άλλους θα αφήσουν αδιάφορους. Διαλέγετε και παίρνετε...
Samadhi είναι μια σανσκριτική λέξη που περιγράφει την αδιαφοροποίητη και αδιάσπαστη φύση του νου, ο τόπος της επιστροφής. Στην περίπτωση μας, πρόκειται για ένα νέο αμερικάνικο συγκρότημα που παίζει και ακούγεται σαν πολύ πιο μελωδικούς Soilwork. Έχουν κάποια ενδιαφέροντα τραγούδια αλλά στο σύνολό του το άλμπουμ τους με τίτλο Incandescence δεν με ενθουσίασε. Ακούστε τους στο myspace.
→ Οι Ουαλοί Funeral for a Friend, που μας είχαν ενθουσιάσει όταν πρωτοεμφανίστηκαν, έχουν κάνει κι αυτοί την κοιλιά τους και μάλλον αυτή θα συνεχιστεί, αν κρίνουμε από το EP με τίτλο Kicking And Screaming που ακούσαμε. Το καινούριο τους άλμπουμ θα λέγεται Memory and Humanity και δείγματα ακούστε στο myspace (ως συνήθως).
Οι Σουηδοί Urbandux παίζουν progessive rock/metal μουσικές που μας άρεσαν αρκετά. Η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία τους λέγεται The Aftermath και ακούγεται πολύ ευχάριστα. Είναι από τα άλμπουμ που επιστρέφω και ξανα-ακούω στο κάθε τόσο. Πάρτε αυτί τις μουσικές τους στο myspace μαζί με μια ενδιαφέρουσα διασκευή στο Another Brick in the Wall. Παρακάτω δείτε/κρύψτε το βίντεο κλιπ για το τραγούδι με τίτλο Dios ha Muerto >>>
Οι αμερικανοί In This Moment με την Maria Brink στα φωνητικά μάς άρεσαν μέχρι την προηγούμενη κυκλοφορία τους που παρουσιάσαμε πριν λίγο καιρό. Φέτος, με το νέο τους άλμπουμ που λέγεται The Dream ακούγονται πιο μελωδικοί και -θα έλεγα- αρκετά πιο εμπορικοί. Βρήκαν φαίνεται το παράθυρο που θα τους οδηγήσει σε μεγαλύτερα ακροατήρια με το στυλάκι που παίζουν. Anyway... καταλαβαίνετε. Ακούστε τους και πείτε μας. Νέο βίντεο-κλιπ με τίτλο Forever, εδώ >>>
Χαριτωμένο (άκου λέξη που βρήκα) νέο συγκρότημα είναι και οι Escape the Fate που ακούγονται σαν My Chemical Romance παλαιών χρόνων, ξέρετε, με περισσότερη «κακία», τσιριχτά φωνητικά και λιγότερο γλυκανάλατες καταστάσεις. Όχι όμως μόνο στις μουσικές αλλά και στο ποζεράδικο στυλ! Το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε φέτος λέγεται This War Is Ours και εσείς μπορείτε να τους τσεκάρετε στο myspace και να τους δείτε/ακούσετε στο πρώτο τους βίντεο-κλιπ για το τραγούδι The Flood >>>
Οι Δανοί όμως Volbeat που επιδίδονται σε ένα heavy/rock'n'roll μάς αρέσουν, παρόλο που όλα τους τα άλμπουμ τείνουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Η φετινή τους δουλειά λέγεται Guitar Gangsters & Cadillac Blood και όσοι δεν τους ξέρουν ας ακούσουν τον... Έλβις να παίζει heavy! Τσεκάρετε επίσης την παλιότερη ανάρτηση που είχαμε κάνει για το συγκρότημα.
Για το τέλος, έχουμε τους United Nations, ένα συγκρότημα που ίδρυσαν ο τραγουδιστής/κιθαρίστας των Thursday, ο... τσιριχτής των Glassjaw και ο drummer των Converge. Ο σκοπός αυτού του (και καλά) supergroup από ό,τι ακούσαμε στο ομώνυμο άλμπουμ τους είναι μάλλον να ξεδώσουν, αφού θα τους χαρακτηρίζαμε χωρίς δεύτερη σκέψη grindcore/hardcore σχήμα! Ρίξτε μια αυτιά στο myspace, με τη συμβουλή να χαμηλώσουν την ένταση από τα ηχεία όσοι είναι καρδιακοί!
Μετά από δύο πολυ-επιτυχημένα και από πολλούς αγαπημένα άλμπουμ, οι καλιφορνέζοι Bleeding Through επέστρεψαν με τον πιο δυνατό δίσκο της καριέρας τους. Οι φανατικοί τους οπαδοί δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα με τα καινούρια τους τραγούδια, αλλά αυτοί που θα ήθελαν να ακούσουν κάτι σε Line In The Sand ή Dearly Demented θα ψιλοαπογοητευτούν, αφού εδώ πέρα οι ταχύτητες έχουν ανέβει και η καφρίλα περισσεύει. Το Declaration θα το χαρακτηρίζαμε καθαρά σκληροπυρηνικό άλμπουμ για σκληροπυρηνικούς ακροατές. Είτε θα το λατρέψεις είτε θα το μισήσεις.
Ακούστε ολόκληρο το άλμπουμ στο προφίλ τους στο μαϊσπέις.
Κάτσε να θυμηθούμε κάτι καλό που δεν έτυχε να αναφέρουμε τα προηγούμενα τρία χρόνια. Και το ότι πρόκειται για σουηδικό πάλι συγκρότημα, δεν πρέπει να μας εκπλήσει πλέον! Αν ρωτήσετε τι παίζουν και ποιοι είναι οι Disfear, τότε καθήστε και διαβάστε: όταν τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ "προσέλαβαν" στα φωνητικά των Thomas Lindberg (πρώην At the gates) το 2003, μάλλον κάνανε τη μεταγραφή της τότε χρονιάς. Αν υπολογίσετε και τη μονιμοποίηση του Uffe Cederlund (πρώην Entombed) στη δεύτερη κιθάρα, τότε μιλάμε για ένα σούπερ-σουηδικό γκρουπ. Σκεφτείτε, τέλος, ότι στο άλμπουμ Live the Storm πήραν για παραγωγό τον κιθαρίστα Kurt Ballou των Converge. Τι έχουμε εδώ δηλαδή; Αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τυποποιημένες ταμπέλες, θα λέγαμε ότι παίζουν κάτι μεταξύ crust/d-beat/hardcore/punk/metal, ή πείτε το και death 'n' roll (έλεος!). Διαφορετικά, μπορείτε να πείτε ότι απλά... τα σπάει! Οι τύποι έχουν όρεξη για... αγριάδες και κοπάνημα. Με το που ξεκινάει το CD, ο μουσικός τυφώνας θα σας παρασύρει και τα μυαλά σας θα μετατοπιστούν μέσα στο κρανίο σας. Οπότε μας μένει να δώσουμε μία και μόνο συμβουλή: μην το ακούσετε ενώ οδηγάτε! 
