Καλοκαιρινές ομηρο-προτάσεις

The Dagger
Αν υπήρχε μια μαγική μουσική κατσαρόλα, που έβαζες μέσα τους ωραιότερους δίσκους και τους έβραζες (έτσι όπως κάνει ο Πανοραμίξ ένα πράμα) τότε το μείγμα θα έβγαινε ή μούρλια ή αηδία. Στην περίπτωση των Σουηδών The Dagger το αποτέλεσμα σε κάνει να γλύφεις τα δάκτυλά σου και να κρατήσεις το ζωμό στην κατάψυξη για μετά (έτσι όπως έκαναν οι μαμάδες μας στο πανεπιστήμιο!!). Οπότε σαν καλοί μάγειρες ρίχνουμε μέσα Judas Priest, Deep Purple, ένα τέταρτο Uriah Heep,  UFO, Scorpions και μια γερή τζούρα από Rainbow και Blue Oyster Cult και σιγοβράζουμε...

Το συνοδεύετε με μπυρίτσα στο μπαλκόνι με φίλους και γκομενάκια και καλή όρεξη...

Judas Priest - Redeemer of Souls
Και ποιος είπε ότι οι Priest πρέπει να βγάλουν ξανά Painkiller; Τα άτομα είναι πατημένα 60 και γράφουν riff που θα τα ζήλευαν τα metalcore παιδαρέλια. Ο δίσκος σπέρνει, οι κιθάρες κεντάνε και ο metal god δείχνει πώς γίνεται η δουλειά. Το κακο είναι ότι συνεχίζουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη παλαιά φρουρά και διαφαίνεται πως κανένας δεν έχει τα φόντα να αναλάβει τα ηνία. Μέχρι τότε ροκάρουμε με priest και αναμένουμε ένα live τους για ξεκάβλωμα. Οι λοιποί στη Μποφίλιου και στο Χαρούλη για να αρμενίζουν στα σύννεφα του γυαλού.
Υ.Γ. Πόσο κομματάρα το Battle Cry (εκεί, στο γαμημένο repeat...)

Alea Jacta Est - Vae Victi
Καλώς τα τούμπανα λεω εγώ! To beatdown σύννεφο, βίαιο χοροπηδηχτό πάνω στα τραπέζια και κάτω από αυτά και τα μπουνίδια αβέρτα. Εδώ οι απόγονοι του asterix συνεχίζουν τη φάση από εκεί που την άφησαν με τον προηγούμενο τους δίσκο. Πρόοδος και σαχλαμάρες είναι για τους post rock προσκυνητές. Εδώ έχουμε ντάπα ντούπα hardcore, βερμούδα και vans. Aπλά και βίαια φιλικά. Γκέγκε;



Madball - Hardcore Lives

Σιγά μη πω τίποτα για τους θεούς... Ευτυχώς το κρατάνε αληθινό. Και ευτυχώς τους είδα δύο φορές και ξέρω πόσο γεροί είναι. Άντε ακούστε το και σκασμός.





Entombed A.D. - Back to the Front
Τώρα, τι να πω; Πες μου, καλέ μου φίλε Μπαρτζώκα, τι να πω; Τι στο καλό συμβαίνει και όλοι τσακώνονται; Στα χνάρια της βλακείας των Queensryche, έχουμε πλέον τους Entombed A.D, οι οποίοι είναι ο Petrov μαζί με κάτι άλλους. Ο δίσκος είναι μεν Entombed αλλά λείπει η βρωμίλα των riff, αυτή η ροκ εν ρολ κάβλα του παρελθόντος (η οποία μας άφησε χρόνους βέβαια). Καλό υποκατάστατο αλλά κάτι με λείπει ρε γαμώτο. Σα να είναι πολύ καθαρός ο ήχος ένα πράμα δε ξέρω. Μετριότητα και βιασύνη, αυτή είναι η αίσθηση μου. Βέβαια, έχει ορισμένα μελωδικά περάσματα (βιολιά είναι ρε;) που δεν τα περίμενα και μπορώ να πω μου άρεσαν αλλά όταν έχουν βγάλει δισκάρες η σύγκριση είναι αναπόφευκτη η ρουφιάνα. Θα ακουστεί με μέτρο και φειδώ.

Υ.Γ. To μπλουζάκι chief rebel angel από το live του 2002 συνεχίζει να είναι μακράν το αγαπημένο μου (άκυρο, αλλά ήθελα να το πω γιατί πάντα το λέω)

Running Wild - Resilient

Ε ναι, όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω πειρατής! Είχε μια μαγκιά, ένα attitude βρε αδερφέ, μια κωλομπαροσύνη και επικούρα ταυτόχρονα. Όπως όλα τα καλά μεταλλάκια άκουγα και γω το Riding the storm στο σχολείο αλλά δεν το υπεδείκνυα κιόλας. Όμως όσο πλησιάζεις τα τριάντα η γνώση κατασταλάζει, οπότε αποδίδουμε το προβλεπόμενο κλέος στο καινούριο πόνημα των Running Wild. Τα κάνει όλα ρημαδιό, ροκάρει όσο πρέπει και επικίζει αναλόγως. Κατάλληλο για air guitar στο σπίτι όταν λείπει η γκόμενα και δικασίδι στο τέλος για την πόρωση. Θα τιμηθεί δεόντως στις επόμενες καλοκαιρινές διακοπές με κουμπάρους και παλτά.
Α! Απαραίτητο soundtrack για το καινούριο Assasin's Creed!

Γκοντσπιντ ρε σε όλους...

Όμηρος

Killswitch Engage - Disarm The Descent

Καινούριο killswitch, ε; Με το επαναπατρισμό της φωνής του "Alive and Breathing" περίμενα κάτι πιο τουμπανιάρικο για να είμαι ειλικρινής. Βέβαια το πακέτο είναι εκεί, καθώς τα riffs είναι καταιγιστικά και ο Jesse φονιάς. Η παραγωγή όπως πρέπει αλλά στειρωμένη και το εξώφυλλο ψαρωτικό. Αλλά είναι σαν τη γκόμενα που τα ξαναβρίσκεις... σαν κάτι να λείπει. Οι ιδέες είναι εκεί αλλά σκόρπιες και το φάντασμα του Howard Jones πλανάται ήδη στα αυτιά μας. Metalcore τιγκαρισμένο στη μελωδία και στα καθαρά φωνητικά, που ανέκαθεν ήταν trademark του συγκροτήματος. Το σίγουρο είναι ότι οι Αμερικάνοι τους λατρεύουν, θα οργώσουν ως headlines τα ευρωπαϊκά fests αλλά ως εκεί. Κομματάρα σαν το "End of heartache" δεν έχει το Disarm the Descent, πώς να το κάνουμε. Φρονώ ότι είναι της σειράς και αναλώσιμο και γρήγορα θα ξεχαστεί. Κάτσε να ξαναβάλω τα τούμπανα από Parkway Drive να έρθω στα ίσια μου.

Γκοντσπιντ σε όλους... α, και τον άλλο μήνα έρχεται καινούριο Heaven Shall Burn.

Όμηρος

Υ.Γ. 24 Απριλίου έρχεται ο πολέμαρχος!! (σαν κρυφοεπικάς που είμαι)

As I Lay Dying - Awakened

Καλώς τα τούμπανα!! Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ιδέα ότι οι As I Lay Dying θα κυκλοφορούσαν καινούριο δίσκο, οπότε μπορώ να πω ότι πιάστηκα απροετοίμαστος. Η σχέση που έχω με τη μπάντα μπορώ να πω ότι είναι ιδιαίτερη, καθώς με συντρόφευε καθ' όλη τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων, προσπαθώντας να πείσω τον κουμπάρο μου για την επιδραστικότητα της. Όντας πλέον βετεράνοι του είδους και έχοντας εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το hype των 00's σχετικά με το νεο-metalcore, μας σφυροκοπούσαν σταθερά και ποιοτικά με δίσκους δημιουργώντας ένα δυνατό fan base σε Ευρώπη και Αμερική. Το καινούριο τους πόνημα σε καμία περίπτωση δεν παρεκκλίνει από τις νόρμες του ιδιώματος. Thrashoriff, μελωδικά περάσματα και breakdowns με τα leads και τα solos να βρίσκονται εκεί που πρέπει. H ένσταση μου εντοπίζεται σε αυτά τα ρημάδια τα καθαρά φωνητικά. Ok, αντιλαμβάνομαι ότι πλέον έχουν γίνει απαραίτητο κακό, αλλά είναι κρίμα εκεί που πορώνεσαι και κοπανιέσαι να σκάει μύτη το καθαρό φωνητικό... Τέσπα, πέρα από αυτά οι μελωδίες είναι εξαιρετικές και κολλητικές, οι στίχοι φορτισμένοι και ο δίσκος έχει εξαιρετική ροή και στήσιμο και δομή, οπότε thumbs up. Συμπερασματικά έχουμε ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα ενός ιδιώματος που έχει οδηγηθεί στην παρακμή, με τους παλιούς να προσπαθούν να κρατήσουν τη σημαία ψηλά. Οι As I Lay Dying το κατάφεραν, αλλά για πόσο ακόμα;

Όμηρος

Υ.Γ: Άσχετο, αλλά το "94 hours" (από τον πρώτο και επικό δίσκο της μπάντας) θα στοιχειώνει για πάντα το μυαλό μου... για πολλούς λόγους (δείτε την κοπέλα στο clip και τα ξαναλέμε...). Ααα... τους είδαμε και live!!!
Y.Γ. revisited: Τον άλλο μήνα σκάει μύτη καινούριο Parkway Drive και ήδη ακούγονται οι πρώτες κραυγές από την άβυσσο του Brisbane...

The Ghost Inside - Get What You Give

Halloz!! Για το σημερινό μας review επιλέξαμε τον τελευταίο δίσκο των The Ghost Inside, καθώς ήταν μόνιμα στο playslist μας για όλο το καλοκαίρι. Οι The Ghost Inside δείχνουν το δρόμο για το πώς πρέπει να παίζονται αυτού του είδους οι μουσικές, οι οποίες είναι μονίμως θαμμένες στα αυτιά των παιδιών που ακούνε metal στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη όμως, όπως άλλωστε και στην Αμερική, είναι πλέον τεράστια μπάντα και απολαμβάνει το σεβασμό της σκηνής. Ολόκληρος ο δίσκος διακρίνεται από όγκο, χαμηλά κουρδίσματα και δικασίδια και απίστευτα κολλητικές μελωδίες και ρεφραίν που σου καρφώνονται από την πρώτη στιγμή, εκπροσωπώντας επάξια τη μελωδική hardcore σκηνή. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο στιχουργικό κομμάτι, όπου το βιωματικό στοιχείο είναι έκδηλο και προσφέρεται απλόχερα στον καθένα από μας για να το ενσωματώσει και να ταυτιστεί μαζί του. Στις δύσκολες στιγμές που κοντοζυγώνουν για όλους μας ας μη σηκώσουμε τη λευκή σημαία σε αυτούς που έρχονται για πόλεμο και, ποιος ξέρει, μπορεί οι The Ghost Inside να είναι ο παιάνας μας...

Όμηρος

Candlemass - Psalms for the Dead

Ομηροπρόταση revisited μετά από πολύ καιρό λόγω μαθημάτων και εξετάσεων, οπότε σήμερα τσεκάρουμε το καινούριο και μάλλον τελευταίο πόνημα των θεών Candlemass. Επικούρα του κερατά, θεόρατες κιθαριστικές μελωδίες και ένας Robert Lowe από άλλο πλανήτη να θυμίζει τις συγκλονιστικές στιγμές των Solitude Aeturnus. Τα θέματα στις κιθάρες είναι classic Candlemass, αργόσυρτα και dooμιάρικα! Σίγουρα δεν θα πρέπει να μπούμε σε διαδικασία συγκρίσεων με το ένδοξο παρελθόν, οι μελωδίες είναι εκεί όμως καλώντας σε να τις σιγοτραγουδήσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, στα live τους έκαναν μεταγραφή τον Mats Leven δίνοντας μια Krux διάσταση στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Ηθικό συμπέρασμα; Ακούστε το δίσκο βράδυ, με ανοιχτά παράθυρα, παγωμένο κρασί στο μπαλκόνι και αφήστε τους γείτονες να γκαρίζουν!! Εγώ πάντως θα βγάλω από τη ναφθαλίνη το Epicus Doomicus Metallicus μπλουζάκι μου. Οι πατέρες απλά μίλησαν, άναψαν τα κεριά και έψαλλαν τους ψαλμούς των νεκρών...

Όμηρος

Υ.Γ. 1: Θα τα πούμε σύντομα με ένα ακόμα review.
Υ.Γ. 2: Διαφωνίες, μπινελίκια και λοιπές δημοκρατικές αντιδράσεις είναι δεκτές!!!

Ομηρο-προτάσεις Μεγάλης Εβδομάδας

Μετά από ενδόμυχη εσωτερική μάχη σαν άλλος ιππότης Jedi αποφάσισα με απόλυτη δημοκρατικότητα να στείλω στο καλό φίλο Ζήση, τις παρακάτω μουσικές προτάσεις για την εβδομάδα που ξεκινά. Προφανώς είχα στο μυαλό μου να δισκοκριτικάρω, αλλά ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί χρόνο (που δε παίζει!) και κριτική ικανότητα απαλλαγμένη από μουσικούς δογματισμούς (κλαπ κλαπ παλαμάκια!!). Οι προτάσεις μας θα αφορούν κομμάτια του παρόντος αλλά και του παρελθόντος (που έχουν αράξει για καιρό στο winamp μας) με έντονα βαβουριάρικη γκάπα γκούπα διάθεση, τα οποία ουσιαστικά θα λειτουργούν ως teaser για να τα ακούσετε όταν διαβάζετε (σιγά...), όταν κάνετε το μπάνιο σας ή όταν ξαραχνίαζετε τις γωνίες του σπιτιού σας! Μετά το σύντομο μανιφέστο μας (πάντα ήθελα να έχω και γω ένα απο δαύτα!!) ας προτείνουμε τις μουσικές της Μεγάλης Εβδομάδας!

Confession με το The Long Way Home για αρχή... Ο τραγουδιστής-γκαρίλας ήταν για ένα φεγγάρι στους I Killed The Prom Queen και η μουσική είναι τίγκα aussie metalcore...

Οι Break Even είναι από τις πιο συγκλονιστικές μπάντες που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, ο απόλυτος συνδυασμός μελωδίας και συναισθήματος. (Heart shaped house)

Επειδή ξεκινά η Μ. Βδομάδα, τσεκάρετε τους Πορτογάλους Devil in me με το Only God Can Judge Me, οι οποίοι είναι μελωδικοί με beatdown περάσματα μούρλια...

Επόμενη στάση στο άλμπουμ "Portraits" του 2009 των For Today, με το επίσης θρησκευτικό Immanuel.

Τσεκάρετε το καινούριο single των Stick Το Your Guns, We Still Believe για επικά sing alongs.

Οι Ghost Brigade μας κρατάνε συντροφιά εδώ και πολλούς μήνες... οπότε In the Woods.

Για outro ακούστε το Havens των Γάλλων Alcest, στο repeat όμως.

Αυτά για αρχή... φασαρίες είναι βασικά, αλλά αυτά ακούω τον τελευταίο καιρό. Σχόλια, παρατηρήσεις και προτάσεις καλοδεχούμενες.

Godspeed,
Όμηρος

Ομηρο-προτάσεις για το 2011

Hey!!! Να ‘μαστε και μεις, ως επίσημα ψώνια/συνεργάτες του blog, με κάποιες δικές μας προτάσεις και θαψίματα για το 2011. Η σειρά που επιλέχθηκε σίγουρα δεν είναι αξιολογική. Aπλά αυτά μου ήρθαν στο μυαλό!! Πάμε λοιπόν...

Ξεκινώντας έχουμε τους Ghost Brigade με το Until Fear No Longer Define Us που με έπιασε εξ απήνης. Μπάντα που συνδυάζει καθαρά και brutal περάσματα με σαφείς Opeth (sic) και Katatonia (sic×2) επιρροές. Kάπως έτσι θα έπαιζαν οι Opeth, αν ο Akerfield δεν πίστευε ότι ξαναζεί στα 70s!! (Grow up μεγάλε!)

Επόμενη στάση με τους Darkest Hour και το Human Romance. Σαφώς κατώτερο έναντι του Undoing Ruin του 2005, όμως με σίγουρα καλύτερες ιδέες σε σχέση με τα 2 τελευταία albums τους.

Για τους Agnostic Front τι να πούμε; Οι τύποι είναι από τις σημαίες του Hardcore και με το My Life, My Way μας έδειξαν πώς πρέπει να παίζονται οι μουσικές μας.

Και επειδή υποστηρίζουμε τη familia, θα ήταν άδικο να παραλείψουμε το Empire των Madball, δισκάκι που σε κάνει να moshαρεις μόνος σου άνετα.

Οι Trapped Under Ice μας ταρακούνησαν για τα καλά με το Α Big Kiss Goodnight. 2–step από τη Βαλτιμόρη, εκεί όπου ξέρουν τα breakdowns και τα groovάτα περάσματα. Συνίσταται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του χορού και του moshing!!

Σίγουρα στις επιλογές μας βρίσκεται το δισκάκι των Defeater Empty Days & Sleepless Nights. Όσοι πιστεύετε ότι το hardcore είναι μόνο σιδερογροθιές και ξυλίκι στρίψτε δια του αρραβώνος!! Συναισθηματικό, βιωματικό και ιδιαίτερο ως άκουσμα. Οι υπόλοιποι κοιμηθείτε ήσυχοι!!

Η επόμενη κυκλοφορία είναι τελείως... blow your mind! Touche Amore – Parting The Sea Between Brightness And Me. Μια μπάντα που ανήκει στην ίδια κατηγορία με τους Defeater. Αν είστε fan των συναισθηματικών στίχων, δώστε του μια ευκαιρία. Σίγουρα δεν παίζει να τους δούμε στο Ελλαδιστάν αλλά τους βάζουμε στο καλεντάρι. Φετινή μου καψούρα, μαζί με τους Defeater.

H επόμενη επιλογή δεν έχει καμία σχέση μουσικά με ό,τι προτείναμε, αλλά επειδή είμαστε ανάποδα μυαλά και αγαπάμε την Ιρλανδία, καραγουστάραμε με το Εngland keep my bones του Franc Turner. Απλά ακούστε το.

Στα τελειώματα αφήσαμε τους Most Precious Blood και τους Ringworm λόγω εντοπιότητας (Gotham city λέμε!!). Ποιοτικές δουλειές που στο Ελλαδιστάν δεν πολυακούστηκαν.

Τώρα θα αναρωτηθείτε πού είναι τα θαψίματα; Δεν θάβουμε τίποτα γιατί ο καθένας ακούει ό,τι γουστάρει και τον ευχαριστεί! Θα εμφανιζόμαστε σαν τον Batman όποτε έχουμε να προτείνουμε κανένα καλό δισκάκι…

Καλή χρονιά!!!
Purity in mind and heart...
Όμηρος.


To παρακάτω κομμάτι αφιερωμένο στους δικούς μου, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι...