Primordial 23-Νοε-2013

Club Eightball, Θεσ/νίκη, 23 Νοεμβρίου 2013
support: Mael Mordha

Ψιλόβροχο και ομίχλη. Ο μανδύας του Ιούδα. Το μαύρο πανί στα πλοία. Η σκιά που πλανάται πάνω από τη χώρα. Τσακισμένο πνεύμα και κουρασμένο σώμα. Η φιγούρα παρμένη από αρχαία τραγωδία. Η απώλεια. Ο λυρισμός. H ποίηση. Η ηχώ του παρελθόντος. Η θλίψη που διδάσκει τις καρδιές να λυγίζουν. Η θυσία και το αίμα. Η προδοσία. Η ελπίδα και η πίστη ότι κάθε αυτοκρατορία πέφτει. Χτες ξαπλώσαμε με το λύκο και λυτρωθήκαμε...

Ανταπόκριση: Όμηρος

setlist

Υ.Γ. Η φιγούρα του Nemtheanga είναι ό,τι πιο επικό έχω δεί στη ζωή μου μέχρι τώρα.

Υ.Γ. zisis: Με δύο λέξεις (και απλά ελληνικά) ο Όμηρος θα έλεγε... «τίμιο live».

Συναυλιακό διήμερο, μέρα 2η:Madball 18-11-12

Club Eightball, Θεσσαλονίκη, 18 Νοεμβρίου 2012
support: Senseless, Last Hope, All Vows Collapse

Μωρή μπαντάρα, μας πήρες τα μυαλά κυριακάτικα!!! Τσακιστείτε να μαζέψετε τα πτώματα από το pit του 8ball και οι υπόλοιποι που δεν ήρθατε κλάψτε το βράδυ στο ντουζ σε εμβρυακή στάση. Ό,τι και να ειπωθεί για την εμφάνιση των θεών Madball, sto eightball την περασμένη Κυριακή θα είναι λίγο για να περιγράψει το τι ζήσαμε εκείνο το βράδυ. Προφανώς οι Μαdball είναι το μεγαλύτερο όνομα στο χώρο, τόσο από άποψη διαχρονίας όσο και από άποψη ποιότητας και το γεγονός ότι επισκέπτονταν για πρώτη φορά τη Θεσσαλονίκη δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τα χαρντκόρια του βορρά. Έτσι στην πιο αντιτουριστική μέρα της εβδομάδας τραβηχτήκαμε να αποδώσουμε σεβασμό στο μεγαλύτερο όνομα της σκηνής. Η εμφάνιση των Madball ήταν εκκωφαντική, αρχηγική και απέδειξε ποιος κινεί τα νήματα στο χώρο, έστω και μετά από τόσα χρόνια. Τους είχαμε τσεκάρει μαζί με κουμπάρο στο With Full Force του 2008 και μπορώ να πω ότι η ενέργεια που έβγαλαν στο κλειστό χώρο του 8ball ήταν απίστευτη. Έναρξη με "Lockdown" από τα παλιά και αρχίζουν τα κλωτσομπουνίδια και τα σούτια να πηγαίνουν σύννεφο!! Στα "Infiltrate the system", "All or nothing" και "Heavenhell" έγινε του κιγκλιδώματος!!! Οι χορευτές βρήκαν τη χαρά τους στο pit, ενώ οι αλεξιπτωτιστές δεν έχαναν κάθε ευκαιρία για stage diving. Ειδική μνεία στον απίστευτο Freddy, o οποίος έβγαζε τρομακτική ενέργεια, hype, οργώνοντας τη σκηνή και παρακινώντας το λαό για μεγαλύτερο χαμό. Η μεγάλη καψούρα όμως είναι ο Hoya, βουνό και απόλυτη hardcore μορφάρα εκεί στα δεξιά γέμιζε τη σκηνή και μοίραζε χαμόγελα. Το σετ τους βασίστηκε στο σύνολο της δισκογραφίας τους με κομμάτια όπως "Lockdown", "We the people", "Get out", "100%", "Empire", "Pride" και "Times are changing". Σε γενικές γραμμές έβλεπες χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων, δηλωτικό της εξαιρετικής ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί.

Αναφορικά με τα support, οι Senseless παρέδωσαν για μια ακόμα φορά το oldschool-beatdown hardcore τους με εξαιρετικό τρόπο και όπως έμαθα απ' τη κουβέντα που είχα με τον Criss, ήταν απροβάριστοι λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων του drummer. Παρ' όλα αυτά ήταν εξαιρετικοί για μια ακόμα φορά. Οι Last Hope απλά τα έσπασαν. Είχαν μαζί τους και ένα τσούρμο μεθυσμένους Βούλγαρους, από Σόφια μεριά, να τους υποστηρίζουν και με ψυχολογία στα ύψη τα διέλυσαν όλα. Τελευταίους άφησα τους All Vows Collapse, οι οποίοι μου έκαναν ιδιαίτερα θετική εντύπωση, καθώς το μελωδικό hardcore που παίζουν βρίσκεται στις προτιμήσεις μου τα τελευταία χρόνια ως άκουσμα. Τα έδωσαν μπροστά σε μηδενικό κοινό που αποφάσισε να πίνει μπύρες έξω!! Βρε ταγάρια, είναι δυνατόν να κάθεστε έξω να χαβαλεδιάζετε και να μη μπαίνετε μέσα να δώσετε το χειροκρότημά σας σε μια μπάντα που έκανε 500 χιλιόμετρα; Αν κάτι έχει να διδάξει η μουσική μας, είναι ο σεβασμός στη προσπάθεια και η ενότητα. Όλοι εσείς που σνομπάρατε τη μπάντα είστε όλο φρουφρού και αρώματα. Έλεος πια με το τουπέ και το κόμπλεξ σας. Ουστ!!

Ανταπόκριση: Όμηρος

Υ.Γ: Με βγήκε λίγο επιθετικό στο τέλος, αλλά το ήθελα!!
Υ.Γ.2: Ταμπουρωθείτε... έρχονται τα δύσκολα
Υ.Γ.3: Φωτό για να δείτε τι χάσατε εδώ.

Deez Nuts 23-Μαρ-2012

Club 8Ball, Θεσσαλονίκη, 23 Μαρτίου 2012
support: Bios, Senseless

Hey!!! We're back, μετά από πολύ καιρό για μια ακόμα συναυλιακή ανταπόκριση. Ο λόγος είναι προφανής. Ο blog master είναι συνταξιδιώτης μας οπότε αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Το 8ball έχει γίνει εδώ και καιρό το δεύτερο σπίτι μας, καθώς οι εξορμήσεις μας εκεί είναι κάτι παραπάνω από συχνές τον τελευταίο καιρό. Και η φάση είναι ότι ο dim γουστάρει και τη μπύρα του μαγαζιού, οπότε σαν όλα να πάνε υπερβολικά καλά! Μετά από τους καθιερωμένους φραπεδοπεριπάτους πήραμε τα κουφάρια μας στο οκτάμπαλο. Η προσέλευση του κόσμου ήταν ανέλπιστα ικανοποιητική, αν αναλογιστεί κανείς πως στους Born From Pain είχε λιγότερους από παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο!!! Αφού λάβαμε τη καθιερωμένη μας θέση δίπλα στον ηχολήπτη Mumra με μπλουζάκι Onslaught (sic), στη σκηνή ανεβαίνουν οι Bios. Τους είχαμε τσεκάρει με τον κουμπάρο πριν αρκετά χρόνια και τους είχα θαμμένους στο χρονοντούλαπο της μνήμης μου (τςς τι χαζαμάρα είπα πάλι!!!). Απ' όσο γνωρίζω έχουν κυκλοφορήσει ένα δισκάκι, το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσει το σύγχρονο hardcore με μελωδικά περάσματα. Ιδιαίτερης μνείας χρίζει ο drummer ήταν εξαιρετικός και έχωνε συνέχεια. Next in line που λέει και η γιαγιά μου, οι Senseless που έχουν καινούρια κυκλοφορία στη γύρα. Βeatdown hardcore σε φάση First Blood, Final Prayer και λοιπούς. Δυναμικοί, με δικό τους fanbase (φίλων πάντα) ζέσταναν το λαό για τους Deez, οι οποίοι είναι χαβαλέδες τέρμα, χορευτικοί και πάνω κάτω!!! Η μουσική τους είναι punkοειδής με ραπαρίσματα και στίχους για ό,τι να 'ναι, καλώντας διαρκώς το κοινό να γκαρίξει μαζί τους. Δεν έπαιξαν πολύ ώρα και κάποια απο τα κομμάτια που συγκράτησα είναι τα "Rep your hood", "go vegan", "I hustle everyday", "sex sells" (αυτό ξαναπέστο ρήτορα!!!), "your mother should have swallowed you", "tonight we're gonna party". Κάποιος από το κοινό έδωσε στον JJ Peters να πιει τσίπουρο και ο τυπάς ζαλίστηκε!!! Διαρκής σκηνική παρουσία, παρότρυνση για φασαρία και γκαρίλα. Για μια ακόμα φορά περάσαμε εξαιρετικά και γεμίσαμε μια μέρα που θα πήγαινε άκλαυτη στη πανέμορφη πόλη της τέφρας. Μάλλον θα ξαναδώσω εξετάσεις να πάω φοιτητής!!!

Και πάμε στα υστερόγραφα... γιατί σαν να νύσταξα:
1. πολλά hailz στον περιπατητή που δίνει ενέργεια στο pit
2. εισιτήριο 0,5 ευρώ;;
3. μη μασάς θα τη βρούμε τη τρίλιζα (τις ξανθιές πάντα τις θυμάμαι...)
4. αχ, αυτή η κοπελιά με τη μωβ μπλούζα born from pain...
5. καλό κουράγιο στα παιδιά μου, που διαβάζουν... keep up!

Μέχρι την επόμενη φορά... purity in hearts and minds.
Godspeed

Ανταπόκριση: Όμηρος

Terror - 17Φεβ2011

Club 8Ball, Θεσσαλονίκη, 17 Φεβρουαρίου 2011

We're back, για μια ακόμα ομηρική ανταπόκριση! Αυτή τη φορά τραβηχτήκαμε μέχρι Σαλόνικα μεριά για να τσεκάρουμε ένα από τα συναυλιακά μας απωθημένα. Θέλοντας να σας προετοιμάσω, το κείμενο αυτό μάλλον ως χώσιμο με βγαίνει, παρά σαν ανταπόκριση.

Φτάνοντας στο 8ball, όπου και θα διεξάγονταν το live, αντικρίσαμε την ίδια γνωστή μίζερη εικόνα με τις ίδιες γνωστές άγνωστες φάτσες να περιμένουν υπομονετικά. Μα καλά, είναι δυνατόν ρε; Ούτε εκατό άτομα; Πού είναι οι μπάντες οι τοπικές για να στηρίξουν τη φάση; Πού είναι η και καλά μεταλλική σκηνή; Ίσως να μην είχαν φράγκα (το μονό σεβαστό). Ίσως να πήγαν στον ΠΑΟΚ, ίσως να έμειναν σπίτι με τη γκόμενα, ίσως να έπαιζαν DOTA και να έδειχναν το super-ΟΥΑΟΥ VOLCOM παντελόνι που αγόρασαν. Αλλά ναι, για τέτοια έχετε φράγκα. Για να πάτε σε ένα live δεν έχετε! Ε, τότε μη ζητάτε live. Τσακιστείτε να δείτε τους Maiden και την Αmy Whinehouse (τσσσ, τα ξέρω!). Αλλά, μα τον Asterix και τον Ovelix, ούτε 100 hardcoria δεν είμαστε; Σε προηγούμενο post κάποιος μεταλλικός υπέρμαχος μάς την είπε επειδή δεν προλάβαμε τα support (εμείς κάναμε χιλιόμετρα να κατέβουμε Αθήνα, εσύ πού ήσουν, σε κάνα coco ή chorus;). Άμα φιλαράκι έβλεπες τα support των Terror θα χρειαζόσουν 40 valium για να συνέλθεις. ΤΙΠΟΤΑ!!! Δε θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αλλά και μόνο το ότι κάποια μέλη των support αποχώρησαν μετά το set τους, καταδεικνύει την κατάντια της μουσικής μας.

Μην έχουμε απαιτήσεις από διοργανωτές να βλέπουμε μπάντες στη Βόρεια Ελλάδα γιατί δεν έχουμε τη δυναμική να στηρίξουμε το εγχείρημα. Simple as this. Στο καθαρά συναυλιακό σκέλος, οι Terror απλά τα έσπασαν. Δυναμικοί, επαγγελματίες και απόλυτα προσηλωμενοι σε αυτό που κάνουν με σταθερά ανοδική πορεία. Ο Scott Vogel στα φωνητικά ήταν κτήνος και περιττό να πω ότι είναι από τους καλύτερους πλέον στο είδος του. Well done TERROR!!! Στο set τους έκαναν περάσματα απο όλες τις δουλειές τους και ακούστηκαν τα "Stick tight", "Never alone", "One with the underdogs", "Betrayer", "Always the hard way", "What have we done", "Overcome" και άλλα. Φώτο δεν παραθέτω γιατί αρκετά σας απογοήτευσα με αυτά που έγραψα, άμα δείτε και τους ολίγους που είμασταν θα ξενερώσετε. Μπορείτε ωστόσο να τσεκάρετε τις φώτο απ' το rockoverdose.gr.

Ανταπόκριση: Όμηρος

Y.Γ. 1: Άντε να δούμε πόσοι θα είμαστε στους Death Before Dishonor (τρελή πρόβλεψη να είμαστε 100+1)
Υ.Γ.2: Αποκριά στην Κοζάνη; Δε παίζει! Καλύτερα σπίτι.
Υ.Γ.3: Οι καταστηματάρχες κάνουν απεργία! ΧΑΧΑ! Δεν τους είδα να μάχονται για την παιδεία και την υγεία, αλλά μόνο για το τσιγάρο. Ο tempora o mores! Κλείστε τα, να ησυχάσουμε. Ουστ.

Parkway Drive - 21Νοε2010

Κύτταρο Club, Αθήνα, 21 Νοεμβρίου 2010
support: Unmasking the Betrayer, Fall of Man

Είναι γεγονός ότι ένα ταξίδι στην Αθήνα για live, εν μέσω οικονομικών δυσκολιών, προφανώς και δεν ενδείκνυται. Το θέλγητρο όμως των Parkway Drive υπερκέρασε κάθε ενδοιασμό και budget οπότε ο προορισμός ήταν κάτι παραπάνω από προφανής. Αφού τακτοποιήσαμε τις εκκρεμότητες μας στη Mordor ξεκινήσαμε για νότο. Μετά από ένα σχετικά γρήγορο ταξίδι και αφού αντιμετωπίσαμε την οικονομική αφαίμαξη των διοδίων (έλεος πια!) φτάσαμε στην πρωτεύουσα (αλλά και γενέτειρά μου!). Οι δύο πρώτες μέρες κύλησαν με άφθονο φαγητό και φραπεδάρες έχοντας σαν βάση μας το Παγκράτι.

Η Κυριακή όμως είχε φτάσει και μετά το καθιερωμένο συμπόσιο των Γαλατών, τον απαραίτητο μεσημεριανό ύπνο αλλά και την αναμενόμενη ήττα του συμπολίτη, κινηθήκαμε προς το χώρο διεξαγωγής της συναυλίας. Το ιστορικό Κύτταρο (στο οποίο είχα πάει στις απόκριες ενός αποκριάτικου χορού το 1988(!) όταν ζούσα κάτω!) φιλοξενούσε μία από τις καθιερωμένες μπάντες του metalcore ήχου. Οι Parkway Drive είναι μια μπάντα με τεράστια βήματα προόδου τα τελευταία χρόνια, με τρεις δίσκους στο ενεργητικό της, τον έναν καλύτερο από τον άλλο και έχουν καταφέρει να καθιερωθούν στη συνείδηση του metalcora σαν σταθερή πλέον αξία. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να επιβεβαιώσουν την αξία τους και την δημοτικότητά τους. Ο χώρος ήταν full με τις μικρές ηλικίες και το γυναικείο φύλο να κυριαρχεί (είχα μπροστά και δεξιά δύο απίστευτες θεές!). Τα δύο ελληνικά support δεν τα προλάβαμε αλλά δεν έγινε και τίποτα, οπότε γύρω στις 11 παρά σκάνε μύτη οι Parkway με το "Samsara/Unrest" και με μπόμπα ήχο τα σπάνε όλα! Ο Winston (vocals) να μη πιστεύει τι γίνεται από κάτω και να προτρέπει το κοινό για dives, moshpits, walls of death και circle pits! Της τρελής σε λέω από κάτω. Εκπληκτική ενεργητικότητά της μπάντας, όλοι πάνω κάτω, μικρόφωνα χάνονταν μέσα στο κοινό και ο Winston αποσβολωμένος. Ό,τι και να πω δεν περιγράφεται με λέξεις, απλά ξύλο, ξύλο και ξανά ξύλο! Συμπέρασμα; Oι PARKWAY DRIVE είναι τούμπανο, γ***νε και δέρνουν, είναι μπαντάρα, έτσι απλά.

Παραθέτω το setlist για εγκυκλοπαιδικούς λόγους:
Samsara, Unrest, Idols And Anchors, The Sirens' Song, Sleepwalker, Dead Man's Chest, Deliver Me (η φετινή μου καψούρα!), Home Is For The Heartless, Smoke 'Em If Ya Got 'Em, Wreckage, Romance Is Dead (η all time καψούρα μου!), Set To Destroy, Carrion, Boneyards.

Ανταπόκριση: Όμηρος

Υ.Γ.1: Άπειρα ευχαριστώ στη Λουκία και στους γονείς της για την φιλοξενία. HAILZZ!!! (εξαίρετη μαγείρισσα η μαμά!)
Y.Γ.2: Το live είναι αφιερωμένο στο κουμπάρο που υπηρετεί και δεν ήταν μαζί μας (die hard σε λεεεω)
Υ.Γ.3: Άλεξ, είσαι εξαιρετικός οδηγός.
Υ.Γ.4: So cry me a fucking river... bitch (Romance is dead)... γιατί έτσι!

Sonisphere Festival - Day 2: Rammstein

Γήπεδο Vasil Levski, Σόφια, 23 Ιουνίου 2010
support: Manowar, Alice In Chains, Stone Sour

Η επιστροφή στα αφιλόξενα εδάφη της Mordor είναι πλέον γεγονός έστω και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας. Αναφορικά με τη πρώτη μέρα του Sonisphere τα γραφόμενα του συνταξιδιώτη Ζήση με κάλυψαν απόλυτα οπότε θα αρκεστώ στην ανταπόκριση της δεύτερης μέρας. Ξεκινήσαμε για τη βολτούλα στο κέντρο της πόλης με τα παιδιά, καφεδιά και πρωινό κατά τη διάρκεια του οποίου αναλύσαμε τη τραγική κοινωνικοοικονομικοπολιτική κατάσταση της χώρας (οι μόνοι που γκάριζαν στο καφέ ήμασταν εμείς οι ελληναράδες!!!) και αργότερα βρεθήκαμε κατά τύχη σε Ιρλανδική μπυραρία!!! (χαχαχα). Αφού ήπιαμε τις μπύρες μας, αποχαιρετίσαμε Ζήση και Λευτέρη και κατευθυνθήκαμε στο γήπεδο. Αυτή τη φορά προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα αδιάβροχα, που ευτυχώς δεν μας χρειάστηκαν. Ο καιρός ιδανικός.

Το billing της ημέρας περιλάμβανε τους Stone Sour, Alice In Chains, Manowar και Rammstein. Κλασικά μαλωμένοι με το χρόνο αργήσαμε και χάσαμε το set Stone Sour! Αλλά τιμήσαμε το βρώμικο και τη μπύρα έξω από το γήπεδο, οπότε πήραμε συγχωροχάρτι!!! Από κομμάτια δε ξέρω οπότε πάμε παρακάτω. Για τους Alice δεν έχω πολλά να πω. Τίμιοι, με εξαιρετικό ήχο και επαγγελματισμό, απέδωσαν το υλικό τους αλλά δε με εντυπωσίασαν. Και πάμε στα γούστα τώρα. Μanowar... απόλυτη ξεφτίλα... απλά. Για το νιάημερο στην Κοζάνη καλοί είναι. Καρακιτσαριό, ποζεριά και τεστοστερόνη στο full!!! Έλεος! Έπαιξαν επτά(!!!) -ξαναλέω- επτά ολόκληρα κομμάτια!!! Ο Adams φωνάρα, δε λέω, αλλά αυτός ο DeMaio απλά δε παίζεται. Μιλούσε-έγλυφε επί μισή ώρα το κοινό στα βουλγάρικα, έκανε εκείνο το Manowarόσημο συνέχεια και μας έπρηξε. Ποτέ δεν τους άκουσα, ποτέ δεν τους γούσταρα. Απλά υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που φέρνουν αναμνήσεις. Θυμάμαι το "warriors of the world" και το "the crown and the ring" που άκουγα όταν πήγαινα να γράψω πανελλήνιες το 2002 (πιτσιρικάς ήμουν ντεεε). Οι Μanowar δεν απογοήτευσαν εμάς αλλά τους δικούς τους οπαδούς. Αφού τελείωσαν το set, ξεκινάει το "the crown and the ring" από τα ηχεία σε playback. Εκεί οι Βούλγαροι τραγουδούσαν λες και το άκουγαν live. Παράνοια.


Και ήρθε η στιγμή για το καλύτερο live που έχω δει από άποψη σκηνοθεσίας, κουστουμιών, δεσίματος και επαγγελματισμού. Οι Rammstein απλά ισοπεδωτικοί. Και τι να πρωτοθυμηθώ: τις φωτιές, τα φώτα, το στήσιμο, τις εκρήξεις ή τον εκπληκτικό πληκτρά; Βιωματικά σκηνικά. Τα λόγια δύσκολα το περιγράφουν οπότε καλύτερα δείτε τα βίντεα να δείτε τι χάσατε. Να φανταστείτε, ο κουμπάρος χτυπιότανε! Εγώ άκουσα όσα ήθελα με το αγαπημένο μου "Ich Will" να κλέβει τη παράσταση. Μεταξύ άλλων "Rammlied", "Keine Lust", "Feuer Frei", "Du Riechst So Gut", "Benzin", "Links 2,3,4", "Du Hast" και "Pussy". Μείναμε με το στόμα ανοιχτό και κοιτούσαμε αποσβολωμένοι.

Συμπερασματικά οργανώσαμε την εκδρομή μας και το ευχαριστηθήκαμε χωρίς να έχουμε ανάγκη κανέναν εκδρομάρχη να μας καθυστερεί και να οργανώνει το πρόγραμμά μας. Παρέα καλή είμαστε, κασμέρια καλά έχουμε... οπότε του χρόνου πάλι.


Ανταπόκριση: Όμηρος

Υ.Γ.1: HAILZ σε Zήση, Λευτέρη και κουμπάρο.
Υ.Γ.2: Είναι δυνατόν να αφήνεις 18χρονο κορίτσι να ταξιδεύει μόνο του για Σόφια 00:30 το βράδυ σε τραίνο με αγνώστους; Τι γονείς είναι αυτοί; Έλεος! (σχόλιο Ζ: 18 είναι, δεν είναι 10, πώς κάνεις έτσι! Αφού είχε και εσένα να την προσέχει!)

Mono - 26Φεβ2010

Club 8Ball, Θεσσαλονίκη, 26 Φεβρουαρίου 2010

Η παρασκευή γενικά είναι ξενέρωτη μέρα, φαντάσου να έχεις ξεμείνει και στη Κοζάνη χωρίς παρέα (ο ένας νότια, ο άλλος χαμένος στον 6^ο). Αρκεί να κάνεις στον εαυτό σου τη ρητορική ερώτηση «τι κάνω εγώ εδώ;». Η απάντηση απλή. Φεύγεις. Έτσι απλά και πας να δεις τους Γιαπωνέζους Mono.

Για μια ακόμα φορά πήραμε το δρόμο για το 8ball με ανάμεικτες σκέψεις για την ανταπόκριση του κοινού. Τελικά η ουρά που συναντήσαμε στην είσοδο μας διέψευσε ευχάριστα. Υπάρχει κοινό που στηρίζει τις ιδιαίτερες και διαφορετικές μουσικές. Εύγε! Η σύνθεση του ακροατηρίου περίεργη (παραδόξως είχε και πριγκίπισσες!), ο εξαερισμός δούλευε και το κυριότερο υπήρχε άλλος ηχολήπτης! Τέσσερις Ιάπωνες που παίζουν πειραματικές post rock μουσικές με έντονες soundtrack επιρροές, δεκάλεπτα ορχηστρικά κομμάτια που σου δίνουν την εντύπωση ότι ξεπήδησαν μέσα από ταινία του '60 ή μήπως μέσα από κάποιο manga;! Το setlist μονοπώλησε το "Hymn to the fallen Wind". Δεν έχει σημασία πόσα κομμάτια έπαιξαν ή αν έκαναν λάθη. Μετά μη με ρωτάτε, είχα χαώσει. Κάθε μελωδία μία εικόνα διαφορετική για τον καθένα. Θάλασσα και σκοτεινό γαλάζιο κυριάρχησε στο δικό μου μυαλό. Μιάμιση ώρα μετά μας αποχαιρέτισαν με ένα ντροπαλό χαμόγελο και ένα νεύμα. Ολοκληρωτικό live. Λυτρωτικό. Arigato...


Υ.Γ. 1: Πολλά φιλιά στην Επιόνη.
Y.Γ. 2: Αλέξη welcome back, μας έλειψες!
Υ.Γ. 3: Πάντα υπάρχει χρόνος άμα το θες... (έτσι είπε κάποιος)
Υ.Γ. 4: Κουμπάρο, die hard! Θα τα καταφέρετε.
Υ.Γ. 5: Μπανάνες στη Ναβαρίνου; Ξεκινάμε νέο trend...

Ανταπόκριση: Όμηρος

Septic Flesh & Nightrage - 20Φεβ2010

Club 8Ball, Θεσσαλονίκη, 20 Φεβρουαρίου 2010
support: πολλά και διάφορα

Στα πλαίσια της ελληνικής περιοδείας των Nightrage βρεθήκαμε το Σάββατο βράδυ στο 8ball, προκειμένου να παρακολουθήσουμε το ενδιαφέρον αυτό live. Το πακέτο των έξι(!) συγκροτημάτων αλλά και η ανοιξιάτικη σχεδόν ατμόσφαιρα της πόλης προμήνυε ένα άκρως ενδιαφέρον βράδυ. Οι support ελληνικές μπάντες αλλά και εμείς είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον κάκιστο ήχο του «παλίκαρου» Έλληνα ηχολήπτη, την απίστευτη αργοπορία στο soundcheck αλλά και την δολοφονική απουσία εξαερισμού!!! Ξεχώρισαν οι sludg-οειδείς Lucky Funeral και το μπλουζάκι Iron Monkey του τραγουδιστή τους.

Τη σκυτάλη πήραν οι Νightrage, οι οποίοι είχαν στις αποσκευές τους ολοκαίνουριο δισκάκι και τρομακτική διάθεση (Σουηδοί ντεεε). Μελωδικοί, άνετοι, με επικοινωνιακό «μεθυσμένο» frontman έπαιξαν υλικό και από τις τέσσερις κυκλοφορίες τους με highlight το αγαπημένο μου Ethereal. Ενδεικτικό του εξαιρετικού κλίματος του live ήταν η προσπάθεια του Ηλιόπουλου να μας πείσει ότι οι μουσικοί που τον συνόδευαν ήταν Έλληνες, μεταφράζοντας τα Σουηδικά τους ονόματα στα Ελληνικά (Anders Hammer = Αντρέας Σφυρής και Olof Morck = Ορέστης Σκοτάδης!). Εξαιρετικοί στο πρώτο τους live στη Θεσ/νικη.

Μετά το απαιτούμενο διάλειμμα για αέρα ακολουθούν οι Septic Flesh. Έμπειροι, θεατρικοί (υπέρ του δέοντος), με σαφώς βελτιωμένο ήχο και με drummer «κτήνος» κινήθηκαν όσον αφορά την επιλογή των κομματιών στα 2 τελευταία album τους αφήνοντας παραπονεμένους εμάς που είμαστε fan της Revolution DNA περιόδου. Communion, Lovecrafts Death, Sumerian Deamons, Unbeliever, Chaostar, Persepolis και Annubis ήταν μερικά από τα κομμάτια που έπαιξαν. Σε γενικές γραμμές δυναμικό live, πολύς κόσμος αλλά και αρκετή ταλαιπωρία.

Υ.Γ. 1: Respects στη κοπελίτσα με το καπελάκι και την Olympus στα χέρια (εεε κουμπάρο ?)
Y.Γ. 2: Respects στον κουμπάρο μου για τις συνεχείς υπερβάσεις

Ανταπόκριση: Όμηρος

Υ.Γ. Zisis: Θέλουμε και photos την άλλη φορά!