Rotting Christ & Moonspell 2019

Δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο είδαμε τους Rotting Christ, έβδομη συνολικά και πρώτη φορά σε μεγάλο κλαμπ. Και ήταν η φορά με το πολυπληθέστερο κοινό! Και ακούσαμε το Among Two Storms μετά από χρόνια, με τον Fernando Ribeiro να συνοδεύει.

Καλή συναυλιακή χρονιά - ΣΕΠ 2019

Ο Σεπτέμβρης μπήκε καλά.

Harakiri for the Sky @ Θεσσαλονίκη

Eightball Club
12/4/2019

Parkway Drive @ Milan

Ένα δείγμα ενός λεπτού από την προ λίγων ημερών συναυλία των Parkway Drive στο Μιλάνο, με το τραγούδι The Void.

Συναυλίες 2018

Η χρονιά ξεκίνησε όπως τελείωσε η προηγούμενη, δηλαδή με πολλά συναυλικά δρώμενα. Η σεζόν Σεπ-2017 με Μάιο-2018 ήταν ίσως από τις πιο γεμάτες σε συναυλίες.

Όλα τα live τα γουστάραμε για ξεχωριστούς λόγους. Στους Kreator σαν νεούδι, επειδή το νέο άλμπουμ το καταγουστάρω.


Στους Insomnium, επειδή τους ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Μέγιστη ευχάριστη έκπληξη οι Tribulation.


Στους Septicflesh, επειδή το νέο άλμπουμ ήταν φοβερό και επειδή το live έγινε σε "οικογενειακό" χώρο.


Στους Dark Tranquillity, επειδή είχαμε να τους δούμε καιρό. Και αυτή τη φορά είχανε και μπασίστα.


Για Judas Priest & Iron Maiden επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στη Φιλιππούπολη. And classics never die.


Για τους Slayer, επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στο Μιλάνο, και είδαμε και μέγιστα support σχήματα (Obituary, Anthrax, Lamb of God)


Για τους At The Gates, επειδή είναι μάλλον ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα.


Καλή χρονιά σε όλους!

At The Gates 1-Δεκ-2018

Principal Club, Θεσ/νίκη, 1 Δεκεμβρίου 2018
support: Memoriam

Οι Άγγλοι Memoriam ήταν σαν ένα τανκ, ένας οδοστρωτήρας που μας παρέσυρε. Μία διασκευή στο Spearhead από Bolt Thrower, για να θυμηθούμε την προ-οχταετίας συναυλίαρα.

Οι At The Gates ήταν σαν ένα καλάσνικοφ, με βολές κατά ριπάς, μας διαμέλυσαν. Ούτε μία βαρετή στιγμή.

Slayer @ Milan 2018

Από τη συναυλία στο Mediolanum forum του Μιλάνο.

Εναρκτήριο τραγούδι το "Repentless".

Συναυλίες 2017

Best concerts I watched in 2017:

  
and the rest in good-feel-after-show order:

 



 

Moonspell @ eightball 7/10: check.

Gotta breath in, gotta breath out, up on your feet, gotta think twice, the future is dark is vile, without you there is no tomorrow...


Y.Γ.: Και πέντε τραγούδια από το Irreligious! 20 χρόνια για να τους δω ζωντανά...!

Primordial 23-Νοε-2013

Club Eightball, Θεσ/νίκη, 23 Νοεμβρίου 2013
support: Mael Mordha

Ψιλόβροχο και ομίχλη. Ο μανδύας του Ιούδα. Το μαύρο πανί στα πλοία. Η σκιά που πλανάται πάνω από τη χώρα. Τσακισμένο πνεύμα και κουρασμένο σώμα. Η φιγούρα παρμένη από αρχαία τραγωδία. Η απώλεια. Ο λυρισμός. H ποίηση. Η ηχώ του παρελθόντος. Η θλίψη που διδάσκει τις καρδιές να λυγίζουν. Η θυσία και το αίμα. Η προδοσία. Η ελπίδα και η πίστη ότι κάθε αυτοκρατορία πέφτει. Χτες ξαπλώσαμε με το λύκο και λυτρωθήκαμε...

Ανταπόκριση: Όμηρος

setlist

Υ.Γ. Η φιγούρα του Nemtheanga είναι ό,τι πιο επικό έχω δεί στη ζωή μου μέχρι τώρα.

Υ.Γ. zisis: Με δύο λέξεις (και απλά ελληνικά) ο Όμηρος θα έλεγε... «τίμιο live».

Fates Warning 19-Οκτ-2013

Club Eightball, Θεσ/νίκη, 19 Οκτωβρίου 2013
support: Wardrum

Parallel lives running parallel with you
To the point where our horizons divide
My opinion is just a point of view
And your position is the other side

Βόλτα-αστραπή στη Θεσσαλονίκη με τους κλειστούς δρόμους από τον ημιμαραθώνιο και την εκνευριστικά μποτιλιαρισμένη κίνηση στους δρόμους, για να δει ο υπογράφων τους αμερικανούς prog-metallers για πρώτη φορά, με οδηγό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τον Όμηρο που τους έβλεπε για τρίτη!

Και τι είδαμε από τους Fates: λυρισμό και δυναμισμό, με best-off setlist, έναν εκπληκτικό ερμηνευτή, βιρτουόζους μουσικούς, σε γενικές γραμμές καλό ήχο... τι άλλο να επιθυμήσει κανείς; Τα τεχνικά προβλήματα με το μπάσο στα δύο τελευταία τραγούδια ευτυχώς επιλύθηκαν σχετικά γρήγορα. Το κοινό συμμετείχε τραγουδώντας τους στίχους στα πιο διάσημα τραγούδια. Σχετικά μικρός ο χώρος του Eightball για το γκρουπ, αλλά φάνηκε πιο «ζεστός» και οι αντιδράσεις του γκρουπ το επιβεβαίωσαν.
(setlist)

Για τους Wardrum: αφού το μεγάλο ηλικιακά -κατά κύριο λόγο- κοινό που έχει έρθει για τους Fates, σου δίνει ζεστό χειροκρότημα μετά από κάθε τραγούδι, κόψε τις επάρσεις και τις ατάκες του τύπου "Είστε ψόφιοι!". Know your crowd, do your best and shut up. Αλλά, όπως γράψαμε και στην αρχή, my opinion is just a point of view.

Clutch 13-Ιουλ-13

Principal, Θεσ/νίκη 13 Ιουλίου 2013
support: Planet of Zeus

Απόφαση της τελευταίας στιγμής, η οποία ενισχύθηκε από την αλλαγή ημέρας της συναυλίας. Κατ'αρχάς, δεν περίμενα να δω τόσο μα τόσο κόσμο καλοκαιριάτικα σε συναυλία των Clutch, το συγκρότημα δηλαδή που πριν λίγα χρόνια είχε... cult αντίκτυπο στην Ελλάδα. Λίγο το γεγονός όμως ότι δεν έγιναν πολλές συναυλίες φέτος την άνοιξη/καλοκαίρι, λίγο η απήχηση του γκρουπ σε πολλές και διαφορετικές ομάδες ακροατών, λίγο η προσθήκη ενός μεγάλου ελληνικού ονόματος για support (παρόλο που έπαιζε για τρίτη φορά στην πόλη μέσα σε ένα χρόνο), έγινε τελικά το αδιαχώρητο.

Σούπερ live-άρα! Ο καλύτερος ήχος που άκουσα τα τελευταία χρόνια σε live. Δυναμικότατος frontman, με απίστευτη ερμηνεία που ξεσήκωσε το κοινό μόνος του. Τα υπόλοιπα μέλη απλά εκτελούσαν... το καθήκον τους. Τι και αν έπαιξαν εννιά καινούρια τραγούδια; Αφού ο νέος δίσκος σπέρνει, καλά έκαναν. Και οι Planet of Zeus; Όπως είπε ο Neil Fallon, "what a band"! Ίσως θα ήθελα να έλειπαν οι ψυχεδελικοί πλατιασμοί, αλλά και πάλι έσκισαν. Απίστευτο συναυλιακό ντουέτο!

Συναυλιακό διήμερο, μέρα 2η:Madball 18-11-12

Club Eightball, Θεσσαλονίκη, 18 Νοεμβρίου 2012
support: Senseless, Last Hope, All Vows Collapse

Μωρή μπαντάρα, μας πήρες τα μυαλά κυριακάτικα!!! Τσακιστείτε να μαζέψετε τα πτώματα από το pit του 8ball και οι υπόλοιποι που δεν ήρθατε κλάψτε το βράδυ στο ντουζ σε εμβρυακή στάση. Ό,τι και να ειπωθεί για την εμφάνιση των θεών Madball, sto eightball την περασμένη Κυριακή θα είναι λίγο για να περιγράψει το τι ζήσαμε εκείνο το βράδυ. Προφανώς οι Μαdball είναι το μεγαλύτερο όνομα στο χώρο, τόσο από άποψη διαχρονίας όσο και από άποψη ποιότητας και το γεγονός ότι επισκέπτονταν για πρώτη φορά τη Θεσσαλονίκη δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τα χαρντκόρια του βορρά. Έτσι στην πιο αντιτουριστική μέρα της εβδομάδας τραβηχτήκαμε να αποδώσουμε σεβασμό στο μεγαλύτερο όνομα της σκηνής. Η εμφάνιση των Madball ήταν εκκωφαντική, αρχηγική και απέδειξε ποιος κινεί τα νήματα στο χώρο, έστω και μετά από τόσα χρόνια. Τους είχαμε τσεκάρει μαζί με κουμπάρο στο With Full Force του 2008 και μπορώ να πω ότι η ενέργεια που έβγαλαν στο κλειστό χώρο του 8ball ήταν απίστευτη. Έναρξη με "Lockdown" από τα παλιά και αρχίζουν τα κλωτσομπουνίδια και τα σούτια να πηγαίνουν σύννεφο!! Στα "Infiltrate the system", "All or nothing" και "Heavenhell" έγινε του κιγκλιδώματος!!! Οι χορευτές βρήκαν τη χαρά τους στο pit, ενώ οι αλεξιπτωτιστές δεν έχαναν κάθε ευκαιρία για stage diving. Ειδική μνεία στον απίστευτο Freddy, o οποίος έβγαζε τρομακτική ενέργεια, hype, οργώνοντας τη σκηνή και παρακινώντας το λαό για μεγαλύτερο χαμό. Η μεγάλη καψούρα όμως είναι ο Hoya, βουνό και απόλυτη hardcore μορφάρα εκεί στα δεξιά γέμιζε τη σκηνή και μοίραζε χαμόγελα. Το σετ τους βασίστηκε στο σύνολο της δισκογραφίας τους με κομμάτια όπως "Lockdown", "We the people", "Get out", "100%", "Empire", "Pride" και "Times are changing". Σε γενικές γραμμές έβλεπες χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων, δηλωτικό της εξαιρετικής ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί.

Αναφορικά με τα support, οι Senseless παρέδωσαν για μια ακόμα φορά το oldschool-beatdown hardcore τους με εξαιρετικό τρόπο και όπως έμαθα απ' τη κουβέντα που είχα με τον Criss, ήταν απροβάριστοι λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων του drummer. Παρ' όλα αυτά ήταν εξαιρετικοί για μια ακόμα φορά. Οι Last Hope απλά τα έσπασαν. Είχαν μαζί τους και ένα τσούρμο μεθυσμένους Βούλγαρους, από Σόφια μεριά, να τους υποστηρίζουν και με ψυχολογία στα ύψη τα διέλυσαν όλα. Τελευταίους άφησα τους All Vows Collapse, οι οποίοι μου έκαναν ιδιαίτερα θετική εντύπωση, καθώς το μελωδικό hardcore που παίζουν βρίσκεται στις προτιμήσεις μου τα τελευταία χρόνια ως άκουσμα. Τα έδωσαν μπροστά σε μηδενικό κοινό που αποφάσισε να πίνει μπύρες έξω!! Βρε ταγάρια, είναι δυνατόν να κάθεστε έξω να χαβαλεδιάζετε και να μη μπαίνετε μέσα να δώσετε το χειροκρότημά σας σε μια μπάντα που έκανε 500 χιλιόμετρα; Αν κάτι έχει να διδάξει η μουσική μας, είναι ο σεβασμός στη προσπάθεια και η ενότητα. Όλοι εσείς που σνομπάρατε τη μπάντα είστε όλο φρουφρού και αρώματα. Έλεος πια με το τουπέ και το κόμπλεξ σας. Ουστ!!

Ανταπόκριση: Όμηρος

Υ.Γ: Με βγήκε λίγο επιθετικό στο τέλος, αλλά το ήθελα!!
Υ.Γ.2: Ταμπουρωθείτε... έρχονται τα δύσκολα
Υ.Γ.3: Φωτό για να δείτε τι χάσατε εδώ.

Συναυλιακό διήμερο, μέρα 1η:Kreator 17-11-12

Principal, Θεσσαλονίκη, 17 Νοεμβρίου 2012
support: Morbid Angel, Nile

Άλλη μια συναυλιακή εξόρμηση που περιελάμβανε το κλασικό πρόγραμμα: κατ'αρχάς, μπύρες εισαγωγής στο beeri-beeri παρέα με κουμπάρο και Νίκο, να μάθουμε τα νέα των Θεσσαλονικιών φίλων. Εισαγώμενο μέταλ στη συνέχεια, αλλά λίγο οι κλειστοί δρόμοι από πορείες και αστυνομικούς, λίγο το όπου να'ναι παρκάρισμά μας, αργήσαμε να πάμε στο Principal. Φτάσαμε 8 και κάτι, προλαβαίνοντας ίσα-ίσα τα τελευταία δύο(!) τραγούδια των Nile. Ακολούθησαν οι Morbid Angel με επιβλητικό ύφος, βαρβάτο ήχο και ανελέητο κοπάνημα. Παρόλο που δεν είμαι φαν του συγκροτήματος, μπορώ να πω ότι κατάφεραν και με ταρακούνησαν. Αν και μας κούρασε λίγο ο πρίμα-ήχος και σε σημεία το στυλ τραβάω-τις-χορδές-να-φτιάξω-παρανοϊκό-ήχο. Γύρω στις 11 βγαίνουν οι Kreator. Τα ισοπέδωσαν όλα και αποχώρησαν. Μιάμιση ώρα κοπάνημα, με ωραίο σέτλιστ, βασισμένο φυσικά στο νέο (και κορυφαίο) άλμπουμ, με πολλά ακόμα αγαπημένα τραγούδια (ποια να πρωτοδιαλέξεις και ποια να αφήσεις απ'έξω;!). Θα θέλαμε λίγο καλύτερο ήχο και τα leads της κιθάρας του Sami λίγο πιο πάνω (τον χαντάκωσαν τον άνθρωπο) αλλά και πάλι ευχαριστημένοι είμασταν! Για το κλείσιμο: πίτσα-Σάκης, εγγύηση τόσα χρόνια!
Το ασφυκτικά γεμάτο μαγάζι απέδειξε ότι ο κόσμος μπορεί να στηρίξει συναυλιακά πακέτα με μεγάλα ονόματα. Βέβαια, συντέλεσε και το γεγονός πως δεν είχαμε συναυλίες από άλλα μεγάλα γκρουπ αυτό το χρονικό διάστημα. Όπως και να'χει, όμως, το τι γινόταν τα προηγούμενα χρόνια (και ακόμα γίνεται) με τους διοργανωτές και βλέπαμε ζωντανά μόνο ένα ή δύο γκρουπ από τα πακέτα που τριγυρνάνε στας Ευρώπας, είναι απορίας άξιο.

Planet of Zeus 20-Οκτ-2012

Club Eightball, Θεσ/νίκη 20 Οκτωβρίου 2012
support: Parafernelia, Spine Chilling Breeze

Αφού ήπιαμε τους καφέδες και τις μπύρες μας το απόγευμα του Σαββάτου (hails to Nikos), κατευθυνθήκαμε προς το Οχτάμπαλο. Με το που μπήκαμε, η έκπληξή μας τεράστια από το γεμάτο σε κόσμο μαγαζί, που στη συνέχεια έγινε ασφυκτικά γεμάτο. Δεύτερη έκπληξη της βραδιάς, τα δύο support, τα οποία απλά... ξεσκίσανε! Πρώτα οι Spine Chilling Breeze με τον stoner α-λα Kyuss-QotSA ήχος τους και τα φοβερά τραγούδια τους (ειδική μνεία στο "Sweet Heresy") και τη διασκευή στους Nightstalker και μετά οι μικροί ηλικιακά Parafernelia, που τα χρόνια που τους λείπουν από εμπειρίες τα αναπληρώνουν με πολλά κιλά... attitude! Ρυθμικοί, ισοπεδωτικοί, υπερκινητικός frontman και τραγούδια το ένα πιο τσίτα από το άλλο. Δύο διασκευές εδώ, "Crop Circle" από τους Monster Magnet και "Supernaut" Snowblind από Black Sabbath.

Για να ακολουθήσει το κυρίως πιάτο, να ανέβουν οι Planet of Zeus και να μας ισοπεδώσουν. Η τρίτη έκπληξη της βραδιάς για μένα (αλλά μάλλον και για το ίδιο το γκρουπ) ήταν η απίστευτη συμμετοχή του κοινού, τόσο τραγουδώντας τους στίχους όσο και χορεύοντας/κοπανιόντας μπροστά από τη σκηνή. Επαγγελματική εμφάνιση, απίστευτο δέσιμο σαν γκρουπ. Μετά τους Rotting Christ και τους Firewind στους metal κύκλους, και μετά τους Nightstalker (άντε και τους Deus ex Machina), νομίζω πλέον ότι οι Planet of Zeus είναι το νέο αγαπημένο σχήμα των οπαδών και ίσως το καλύτερο/μεγαλύτερο καινούριο ροκ συγκρότημα της χώρας μας. Το οποίο πρέπει να εξάγουμε... τώρα!

София revisited: Red Hot Chili Peppers (1-2 Σεπ 2012)

Ζήσης:
Διήμερη εκδρομή; Τσεκ!
Λεωφορειάκι; Σούπερ!
Οδηγός; Φανταστικός!
Παρέα; Εκπληκτική!
Ξενοδοχείο; Το βρήκαμε, βουτήξαμε, ήπιαμε και τις μπύρες στο λόμπι της ρεσεψιόν!
Συναυλία; Επαγγελματικά φοβερή. Ανεβάσανε τη σκηνοθετική παρουσία ενός live σε άλλο επίπεδο!
Τζαμαρίσματα; Ό,τι έπρεπε! Χωρίς να διαρκούν πολύ (και να γίνονται κουραστικά).
Ο Flea; Ο πραγματικός ηγέτης της μπάντας. Αν ήμουν τώρα 15 χρονώ, θα πήγαινα να μάθω μπάσο!
Encore; Πρώτη φορά άκουσα να φωνάζει/τσιρίζει/σφυρίζει όλος ο κόσμος, ένα ολόκληρο γήπεδο, συνεχόμενα επί πέντε-δέκα λεπτά μέχρι να ξαναβγεί το συγκρότημα. Η ένταση αυτού του ήχου ήταν μεγαλύτερη κι από αυτή των μηχανημάτων.
Διοργάνωση; Μέτρια, με ελάχιστα σταντ για μπύρες/νερό, αναγκάζοντάς μας να μείνουμε αφυδατωμένοι.
Κούραση; Στο μέγιστο βαθμό.
Φαγητό στα ΜακΝτόναλντς; Άθλιο. Οι Χάινεκεν σώσανε την κατάσταση.
Κυριακάτικη βόλτα στη Σόφια; Αναζωογονητική!
Ψητά στη Γκραντεσνίτσα; Επιβεβλημένη στάση, πλέον!
Επιστροφή; Ξεκαρδιστική!
Απολογισμός: αδειάσαμε τις «μπαταρίες» και τις επαναφορτίσαμε επιτυχώς!

setlist

Όμηρος:
Σκόρπιες σκέψεις κατά την επιστροφή...
Όλες οι εικόνες του διημέρου είναι εκεί, ενώνονται σαν τις σκηνές μιας ταινίας που ζωντανεύει μπροστά μου. Και τότε είναι που το χαμόγελο σκάει στα χείλη αποδεικνύοντας πόσο επιτυχημένη ήταν μια απόπειρα που σχεδιάζονταν εδώ και μήνες... Είναι από τις στιγμές που ό,τι ζεις, ό,τι έχεις και δεν έχεις δεν μετριέται με χρήμα, αλλά με συναισθήματα. Είναι όλα αυτά που μας κάνουν να γελάμε κρυφά ή και με τη ψυχή μας. Είναι η στιγμή που ακούς ένα από τα αγαπημένα σου κομμάτια και τα μάτια σου υγραίνουν γιατί δίπλα σου βρίσκονται αγαπημένα πρόσωπα, που ήρθαν από μακρυά, με άτομα άγνωστα μέχρι πρότινος, που ενώθηκαν κάτω από τη σκέπη του ίδιου λεωφορείου, έχοντας κοινό προορισμό. Οι κοινοί προορισμοί όμως φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά, με αμοιβαία βλέμματα και σκέψεις που χάνονται στον ορίζοντα του γυρισμού. Και εκεί που τα μάτια σου λένε ότι έφτασε το τέλος, μια νέα εικόνα ξεπροβάλει. Τα ωραιότερα πράγματα στο κόσμο δεν κοστίζουν γιατί η καλή παρέα και οι συνοδοιπόροι είναι εκεί για να σε αποζημιώσουν. Ας ταξιδεύουμε λοιπόν. Μακρυά από τη μιζέρια της καθημερινότητας. Ας ταξιδεύουμε όπως ταξιδέψαμε αυτό το διήμερο. Με το σώμα, αλλά κυρίως με το μυαλό, τις σκέψεις, τις εικόνες και τα συναισθήματά μας. Χωρίς αντίτιμο...

Υ.Γ 1: Πολλά συγχαρητήρια σε όσους ήταν κομμάτι αυτού του εκδρομικού παζλ. Να είστε υγιείς στο πνεύμα και στο σώμα και σύντομα να το επαναλάβουμε..
Υ.Γ 2: Τίποτα δεν θα γινόταν χωρίς την απίστευτη οργάνωση του φίλου (έτσι σε νιώθω πλέον...) Ζήση, που επένδυσε προσωπικό χρόνο και είδε το εγχείρημα να στέφεται από επιτυχία. Να είσαι γερός φίλε και εμείς είμαστε δίπλα να στηρίζουμε τη φάση...

Thrash/death μαραθώνιος 8-Ιουν-2012

Exodus, Obituary, Heathen, Homo Iratus
Μύλος, Θεσσαλονίκη, 8 Ιουνίου 2012

Κάτι σαν μίνι thrash/death φεστιβάλ! Τζάμπα-πράμα το τριαντάευρο (για τέτοια ονόματα που ήρθαν μάλιστα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού)! Και τι έγινε; Αυτό που λένε στο διάσημο ρεφραίν τους οι Exodus!

Murder in the front row
Crowd begins to bang
And there's blood upon the stage
Bang you head against the stage
And metal takes its price
Bonded by blood
Σκεφτόμασταν όμως πώς θα την παλέψουμε τόσες ώρες εκεί μέσα καλοκαιριάτικα. Ο Μύλος αποδείχθηκε ό,τι πρέπει χώρος για live, αφού και καλή θέα είχαμε προς τη σκηνή και δούλευαν καλά τα κλιματιστικά και ο εξαερισμός. Πάντως death/thrash συναυλία με τραπέζια (αριστερά/δεξιά) και καναπέδες (στα πίσω) πρώτη φορά είδα! Άσχετο: αναρωτιέμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που πήγα σε συναυλία στο Μύλο... Να'ταν το 2003;

Ήχος; Καλούτσικος. Στους Obituary ο ήχος άγγιξε την τελειότητα! Στους Heathen, οι κιθάρες στην τσίτα, τα φωνητικά πιο πίσω και σε σημεία χαμένα, λες και έφταιγε το μικρόφωνο. Ο Tardy απέδειξε ότι δεν ήταν αυτό το θέμα! Οι Exodus είχαν το ίδιο θέμα με τους Heathen. Το ότι στην πορεία βελτιώθηκε ο ήχος σημαίνει ότι είτε ρύθμισαν καλύτερα τις στάθμες είτε απλά συνήθισαν τα αυτιά μας!

Κόσμος; Από προσέλευση καλούτσικα πράματα, γύρω στα 400-500 άτομα (αν όχι περισσότερα). Αλλά εκεί που έπαθα πλάκα ήταν από τη συμμετοχή. Ο κόσμος χτυπιόταν συνέχεια, circle pits και stage diving όλη την ώρα, από την πρώτη νότα των Heathen μέχρι την τελευταία των Exodus, που αυτή (η τελευταία νότα) ήρθε γύρω στις 2 τη νύχτα! Για να τα πάρουμε με τη σειρά...

Heathen
Το κρυμμένο και πρόωρα εξαφανισμένο thrash διαμάντι του Bay Area επανήλθε στο προσκήνιο και ξεκίνησε την φετινή ευρωπαϊκή του περιοδεία από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν δεμένοι και πολύ καλά μουσικά καταρτισμένοι (αυτό έλειπε, να μην ήταν). Ο επικοινωνιακός τραγουδιστής τα έβγαλε πέρα με τις ψηλές νότες του παρελθόντος. Είχαν κάποια τεχνικά προβλήματα με κυριότερο θέμα το μικρόφωνο (που είπαμε και άνωθεν). Ο κιθαρίστας Lee Altus έκανε την πρώτη του βάρδια. Τα μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια τους δεν κούρασαν τον κόσμο. Αντιθέτως, αυτοί τους τιμήσανε με αρκετό... ξύλο σε όλη τη διάρκεια του σετ!
Heathen setlist

Obituary
Το μεγάλο μου απωθημένο! Επαγγελματίες, με τέλειο ήχο, μία μόνο κιθάρα, τα σόλο πήγαν περίπατο (ειδικά τα χαρακτηριστικά στα "Find the Arise" και "Slowly we rot", αν και όπως λέει ο Όμηρος: δεν χρειάζεται!), και έναν frontman από άλλη... ήπειρο! Έπιασε και τις μπακέτες και κοπάνησε τα τομ ταυτόχρονα με τον αδερφό του στα "Slow death" και "Blood to give"! Μόνο ενθουσιασμό μας προξένησαν οι τύποι από τη Φλόριντα. Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράματα αν τους βλέπαμε πάνω στην ακμή τους, μέσα στη δεκαετία του '90! Το μόνο αρνητικό: παίξανε γύρω στη μία ώρα. Έτσι απότομα όπως ξεκίνησαν, έτσι και τελείωσαν, χωρίς encore. Άνετα (και ξεκούραστα) θα μπορούσαν να προσθέσουν δυο-τρία τραγούδια ακόμα! Τίμησαν και τους Celtic Frost με τη νέα διασκευή στο "Dethroned Emperor" που παίζουν τα τελευταία χρόνια.
Obituary setlist

Exodus
Ξεκίνημα με "The last act of defiance";! (Δεν περιγράφω άλλο!) Αλλαξοκωλιές: ο παλιός κιθαρίστας Rick Hunolt επιστρέφει στο γκρουπ στη θέση του Gary Holt, που αναπληρώνει τον Jeff Hanneman στους Slayer και ο Lee Altus, που έχει τη θέση του Hunolt, στη δεύτερη βάρδιά του! Πέρα από την πλάκα, εντύπωση προκάλεσε το ότι ο Altus τραγουδούσε όλα τα λόγια και φαινόταν να γουστάρει περισσότερο ακόμα και από τη δικιά του μπάντα! Ο τραγουδιστής Rob Dukes σχολίαζε και έδινε πόντους respect-οσύνης(!) σε όσους έκαναν σωστό stagediving (βουτιά με φόρα και τα πόδια ψηλά) και σχολίαζε αρνητικά όσους απλά βουτούσαν λες και... μπαίνανε σε πισίνα. Πράγμα δύσκολο όμως με το κοινό να κάνει ατελείωτα circle pits και τα περισσότερο stagedivings που έχω δει στη ζωή μου! Στα τραγούδια, δε, του πρώτου τους δίσκου... μόνο χαμός! Ως και το μικρόφωνο πήρανε από τον Dukes για να φωνάξουνε μαζί του στα "Metal command" και το ρεφραίν του "Bonded by blood", φυσικά! Γιατί δεν παίξανε τραγούδια από τους νέους τους δίσκους; Ίσως επειδή λείπει ο Holt, ίσως επειδή δεν πρόλαβε να τα μάθει ο Hunolt, ποιος ξέρει; Και ποιος νοιάζεται; Ο κόσμος πήγε εκεί για να απολαύσει τα κλασικά τους τραγούδια και αυτό έκανε. Τέλος.
Exodus setlist

Sepultura 30-Μαϊ-2012

Boxx live stage, Ιωάννινα, 30 Μαΐου 2012

Έχοντας χάσεις τις προηγούμενες εμφανίσεις τους στη χώρα μας (το '92 ήμουν πιτσιρίκος, το 2005 φαντάρος ενώ το 2007 η συναυλία έπεφτε καθημερινή και το "Dante XXI" δεν με ενθουσίαζε τόσο ώστε να παρευρεθώ), είχα τελικά μεγάλη αγωνία για να δω το αγαπημένο συγκρότημα, έστω και με καθυστέρηση. Ειδικά, μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού Kairos και το γεγονός ότι θα έρχονταν στην όμορφη πόλη των Ιωαννίνων (να'ναι καλά η Εγνατία!). Και... απλά έσπειραν τον όλεθρο! Οι βραζιλιάνοι ήρθαν στη μικρή επαρχιακή πόλη και τη... σάρωσαν!

Είκοσι τραγούδια από όλες τις εποχές του γκρουπ. Τέσσερα καινούρια τραγούδια για να προωθήσουν το "Kairos" που, όπως είπε ο Andreas Kisser, μαζί με το "ευχαριστώ" είναι οι δύο ελληνικές λέξεις που ξέρει μόνο. Τρία τραγούδια από το "Arise" και άλλα τόσα από το "Roots", στα οποία έγινε χαμός. Δύο από το "Chaos AD", ένα Inner Self από το "Beneath...", ένα περίεργο medley από το "Schizophrenia" που ταρακούνησε όλες τις παλιοσειρές, τη διασκευή στο Just One Fix των Ministry και λίγα ακόμα από την Derrik Green εποχή.

Ο οποίος είναι ένας πληθωρικός, πανύψηλος frontman που δεσπόζει πάνω στη σκηνή. Ο Kisser έδινε ρεσιτάλ στην κιθάρα και ο γκριζομάλλης Paulo Jr. στο μπάσο συμμετείχε... με τον τρόπο του. Ο νέος ντράμερ; Φαινόμενο! Ο νεαρός Eloy Casagrande απέδωσε άψογα όλα τα τραγούδια, κοπανώντας ανελέητα με εκπληκτική δύναμη και νεύρο. Μας άφησε με το στόμα ανοιχτό.

Ήχος; Όλα στην τσίτα. Βούιζαν τα αυτιά μας για δυο μέρες. Τα φωνητικά ήταν λίγο χαμένα σε πολλά σημεία, αλλά αυτό δεν μας επηρέασε και πολύ. Ο (διψασμένος;) κόσμος συμμετείχε συνεχώς και φώναζε τους στίχους. «Έπεφτε ξύλο» στη μικρή αρένα και όλοι χτυπιόντουσαν μέχρι και τον εξώστη. Είχα αρκετό καιρό να δω το κοινό να φωνάζει το γκρουπ να βγει για encore και μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, ειδικά αν αναλογιστείς ότι στα τελευταία live που πήγαμε η προσέλευση του κόσμου ήταν απλά τραγική.

Το μοναδικό μειονέκτημα; Μόνο ένα κι αυτό ήταν η μικρή σκηνή του κλαμπ που ανάγκασε την μπάντα να είναι λίγο στατική. Και ανάγκασε τους διοργανωτές να ακυρώσουν τα οποιαδήποτε support, αφού δεν χωρούσε έξτρα εξοπλισμός στη σκηνή πέρα από αυτά των Seps. Για τόσο μικρό εισιτήριο και τόσο μεγάλο όνομα, δεν μας ένοιαξε καθόλου. Όσοι επέλεξαν να μην έρθουν, αυτοί έχασαν.

Sepultura setlist
Dead Embryonic Cells βίδεον


Υ.Γ.: Κουραστική η μισο-ήμερη (το μισό του μονοήμερη;) εκδρομή μεν, πανέμορφη και αγχολυτική όμως. Αν και ήμασταν σε πλήρη απαρτία, μας έλειψε ο ξενιτεμένος πλέον έταιρος συναυλιακός παρτενέρ.

Septicflesh - 19Απρ2012

Blue Note, Καστοριά, 19 Απριλίου 2012
support: Spitback, Blood Erection

Ξεκινάμε την ανταπόκριση για το μέταλ συναυλιακό δρώμενο που παρακολουθήσαμε προχθές λέγοντας: χίλια μπράβο στους διοργανωτές και καλή συνέχεια με περισσότερα live. Ήταν μάλλον το απόλυτο μεταλλικό γεγονός για την πόλη της Καστοριάς. Κάτι ανάλογο με αυτό που ζήσαμε και μεις στην τεφρούπολη πριν πέντε χρόνια με τους RC. Για το Αμύνταιο δε μιλώ· εκεί ζήσαμε πολλές και ωραίες μεταλλικές βραδιές. Δυστυχώς για μας (τους σούρδους), δεν υπήρχε ανάλογη συνέχεια. Ελπίζουμε και ευχόμαστε τα καλύτερα για την Καστοριά, έτσι ώστε να ερχόμαστε και να περνάμε τέλεια, όπως και την περασμένη Πέμπτη.

Ξεκινάμε με τα support γκρουπ: οι Blood Erection ανέβηκαν στο σανίδι και εξαπέλυσαν τον grind-brutal death metal ήχο τους. Καλός και βαρβάτος ήχος, μια καλή διασκευή στο "Revenge of the Zombies" των Six Feet Under, λίγα προβλήματα με το μικρόφωνο που δεν τους επηρέασαν αλλά ήταν και κάπως στατικοί στη σκηνή.

Οι Spitback από τη Λάρισα ανέβηκαν και κοπάνησαν με το ιδιόμορφο hardcore-nu metal υβρίδιο που δεν είναι και πολύ της μόδας στη χώρα μας, αλλά αυτό ήταν το θετικό της υπόθεσης, το ότι δεν έμοιαζαν με καμιά άλλη (εγχώρια τουλάχιστον) μπάντα. Είχαν ωραία και δυναμικά τραγούδια και ακόμα πιο δυναμική σκηνική παρουσία. Ο κιθαρίστας φαίνεται ότι αρέσκεται στο στυλ του Τομ Μορέλο (και καλά κάνει), ο ντράμερ κοπανούσε ανελέητα και η όμορφη μπασίστρια ήταν η πιο στατική της παρέας αλλά, να πω την αλήθεια, καλά έκανε αφού δεν περιμένουμε από τις κοπελιές να χτυπιούνται πάνω-κάτω. Ο frontman (με το ρετρό μικρόφωνο) έκανε το καθήκον του: ξεσήκωσε το κοινό, κατέβηκε από τη σκηνή και αναμείχθηκε μαζί τους. Παίξανε τα παρακάτω τραγούδια (Scratch the surface, Feed, Get away, Faded glory, Backdown) από το δισκάκι που έχουν κυκλοφορήσει και μερικά νέα που θα κυκλοφορήσουν οσονούπω. Πολύ απλά, κλέψανε την παράσταση και κέρδισαν αβίαστα το χειροκρότημα και το θαυμασμό μας.

Όσον αφορά τους headliners: με το που βγήκαν οι Septicflesh, έγινε πανικός. Όλος ο κόσμος καταγούσταρε και οι πιο νεαροί μπροστά στη μικρή σκηνή χτυπιόταν σε όλα τα τραγούδια, τραγουδούσαν και αρκετά από τα λόγια. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις ένα φτασμένο ελληνικό συγκρότημα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Αλλά...
...έχοντας δει πριν λίγους μήνες το γκρουπ στη Σόφια σε μεγάλο χώρο (ως support των Amon Amarth), πριν πριν τέσσερα χρόνια (εγώ) σε μικρό χώρο στο Αμύνταιο και πριν δύο στη Θεσ/νίκη (ο Όμηρος), νομίζω ότι μπορούμε να πούμε κάποια πράματα χωρίς να φανούμε κακεντρεχείς. Δείτε το και ως απλές συμβουλές.
1ον: παρόλο που το γκρουπ απέδωσε τα μέγιστα, ο ήχος ήταν κάκιστος. Στο σημείο δεξιά από το κέντρο δεν ακούγαμε καθόλου κιθάρες. Και μόνο προς τα τελευταία τραγούδια ακούσαμε καλύτερα τη μία ρυθμική, με την δεύτερη που παίζει τις μελωδίες να είναι σχεδόν εξαφανισμένη. Και δεν μπορώ να δεχτώ τη δικαιολογία ότι δεν αντέχει άλλη ισχύ το μαγαζί! Χαμήλωσε λίγο τον ντράμερ, ή τα προηχογραφημένα, ρύθμισε κάπως τις στάθμες. Στο Αμύνταιο, δηλαδή, γιατί είχαν φοβερό ήχο; Ή, γιατί είχαν πιο σφιχτό ήχο τα support;
2ον: Πρέπει να σταματήσουν αυτά τα "έτοιμοι;!!!" και "έτοιμοι;;;!!!" και τα "είμαστε έτοιμοι!!!" που αναφέρει ο frontman Σπύρος κάθε τρεις και λίγο σε κάθε τραγούδι. Έξυπνοι άνθρωποι είναι, μπορούν να βρουν και κάποια άλλα πράματα να πουν. Ή τουλάχιστον, ας είναι πιο λακωνικοί! Ωραίος ο πρόλογος στο "We the Gods", καλό κι αυτό που ανέφερε για την ελληνική σκηνή, αλλά όλα τα άλλα πρέπει να μειωθούν κατά πολύ!
3ον: Επειδή είμαστε σχεδόν συνομήλικοι με το γκρουπ και τους παρακολουθούμε αδιάλειπτα από το πρώτο τους άλμπουμ (την θρυλική πλέον underground εποχή της ελληνικής σκηνής) πιστεύουμε ότι πρέπει να ενσωματώσουν στο setlist τους ένα τραγούδι τουλάχιστον από κάθε ένα άλμπουμ της πρώτης εποχής. Ένα "Revolution DNA" δεν αρκεί (που σε σχέση με τις υπόλοιπες συνθέσεις μέσα στο σέτλιστ τους ακούγεται σαν... πανκ). Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα δικαιώματα των τραγουδιών ή κάποιο θέμα με την παλιά τους εταιρεία, οι παλιότεροι οπαδοί θέλουν να ακούσουν και κάτι από το παρελθόν. Μετά από τρεις φορές που τους είδαμε τελευταία με σχεδόν πανομοιότυπο setlist, δεν νομίζω να θελήσω να τους ξαναδώ live αν δεν αλλάξει κάτι. Ας είναι αυτό (το σέτλιστ) η αρχή.
Septicflesh setlist

Συνολικά και πέρα από τα δικά μας παραπονάκια, η βραδιά ήταν παραπάνω από πετυχήμενη, με το μαγαζί να είναι φίσκα γεμάτο, με αρκετό κόσμο να έχει έρθει από τις γύρω πόλεις και να το ευχαριστιέται. Οψόμεθα για περισσότερα σκηνικά στην Καστοριά. Εμείς θα είμαστε σίγουρα εκεί.

Deez Nuts 23-Μαρ-2012

Club 8Ball, Θεσσαλονίκη, 23 Μαρτίου 2012
support: Bios, Senseless

Hey!!! We're back, μετά από πολύ καιρό για μια ακόμα συναυλιακή ανταπόκριση. Ο λόγος είναι προφανής. Ο blog master είναι συνταξιδιώτης μας οπότε αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Το 8ball έχει γίνει εδώ και καιρό το δεύτερο σπίτι μας, καθώς οι εξορμήσεις μας εκεί είναι κάτι παραπάνω από συχνές τον τελευταίο καιρό. Και η φάση είναι ότι ο dim γουστάρει και τη μπύρα του μαγαζιού, οπότε σαν όλα να πάνε υπερβολικά καλά! Μετά από τους καθιερωμένους φραπεδοπεριπάτους πήραμε τα κουφάρια μας στο οκτάμπαλο. Η προσέλευση του κόσμου ήταν ανέλπιστα ικανοποιητική, αν αναλογιστεί κανείς πως στους Born From Pain είχε λιγότερους από παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο!!! Αφού λάβαμε τη καθιερωμένη μας θέση δίπλα στον ηχολήπτη Mumra με μπλουζάκι Onslaught (sic), στη σκηνή ανεβαίνουν οι Bios. Τους είχαμε τσεκάρει με τον κουμπάρο πριν αρκετά χρόνια και τους είχα θαμμένους στο χρονοντούλαπο της μνήμης μου (τςς τι χαζαμάρα είπα πάλι!!!). Απ' όσο γνωρίζω έχουν κυκλοφορήσει ένα δισκάκι, το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσει το σύγχρονο hardcore με μελωδικά περάσματα. Ιδιαίτερης μνείας χρίζει ο drummer ήταν εξαιρετικός και έχωνε συνέχεια. Next in line που λέει και η γιαγιά μου, οι Senseless που έχουν καινούρια κυκλοφορία στη γύρα. Βeatdown hardcore σε φάση First Blood, Final Prayer και λοιπούς. Δυναμικοί, με δικό τους fanbase (φίλων πάντα) ζέσταναν το λαό για τους Deez, οι οποίοι είναι χαβαλέδες τέρμα, χορευτικοί και πάνω κάτω!!! Η μουσική τους είναι punkοειδής με ραπαρίσματα και στίχους για ό,τι να 'ναι, καλώντας διαρκώς το κοινό να γκαρίξει μαζί τους. Δεν έπαιξαν πολύ ώρα και κάποια απο τα κομμάτια που συγκράτησα είναι τα "Rep your hood", "go vegan", "I hustle everyday", "sex sells" (αυτό ξαναπέστο ρήτορα!!!), "your mother should have swallowed you", "tonight we're gonna party". Κάποιος από το κοινό έδωσε στον JJ Peters να πιει τσίπουρο και ο τυπάς ζαλίστηκε!!! Διαρκής σκηνική παρουσία, παρότρυνση για φασαρία και γκαρίλα. Για μια ακόμα φορά περάσαμε εξαιρετικά και γεμίσαμε μια μέρα που θα πήγαινε άκλαυτη στη πανέμορφη πόλη της τέφρας. Μάλλον θα ξαναδώσω εξετάσεις να πάω φοιτητής!!!

Και πάμε στα υστερόγραφα... γιατί σαν να νύσταξα:
1. πολλά hailz στον περιπατητή που δίνει ενέργεια στο pit
2. εισιτήριο 0,5 ευρώ;;
3. μη μασάς θα τη βρούμε τη τρίλιζα (τις ξανθιές πάντα τις θυμάμαι...)
4. αχ, αυτή η κοπελιά με τη μωβ μπλούζα born from pain...
5. καλό κουράγιο στα παιδιά μου, που διαβάζουν... keep up!

Μέχρι την επόμενη φορά... purity in hearts and minds.
Godspeed

Ανταπόκριση: Όμηρος