Συναυλίες 2018

Η χρονιά ξεκίνησε όπως τελείωσε η προηγούμενη, δηλαδή με πολλά συναυλικά δρώμενα. Η σεζόν Σεπ-2017 με Μάιο-2018 ήταν ίσως από τις πιο γεμάτες σε συναυλίες.

Όλα τα live τα γουστάραμε για ξεχωριστούς λόγους. Στους Kreator σαν νεούδι, επειδή το νέο άλμπουμ το καταγουστάρω.


Στους Insomnium, επειδή τους ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Μέγιστη ευχάριστη έκπληξη οι Tribulation.


Στους Septicflesh, επειδή το νέο άλμπουμ ήταν φοβερό και επειδή το live έγινε σε "οικογενειακό" χώρο.


Στους Dark Tranquillity, επειδή είχαμε να τους δούμε καιρό. Και αυτή τη φορά είχανε και μπασίστα.


Για Judas Priest & Iron Maiden επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στη Φιλιππούπολη. And classics never die.


Για τους Slayer, επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στο Μιλάνο, και είδαμε και μέγιστα support σχήματα (Obituary, Anthrax, Lamb of God)


Για τους At The Gates, επειδή είναι μάλλον ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα.


Καλή χρονιά σε όλους!

Slayer @ Milan 2018

Από τη συναυλία στο Mediolanum forum του Μιλάνο.

Εναρκτήριο τραγούδι το "Repentless".

25 χρόνια "Reign in Blood"

Σαν σήμερα, πριν 25 χρόνια, κυκλοφόρησε το σημαδιακό τρίτο άλμπουμ των Slayer, η επιτομή του thrash metal, Reign in Blood. Ξαναδείτε/ακούστε το βίντεο για το τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ, Raining Blood.

Sonisphere Festival - Day 1: The Big Four

Γήπεδο Vasil Levski, Σόφια, 22 Ιουνίου 2010

Τις περιπέτειες με το τρένο δεν χρειάζεται να τις αναφέρουμε και να ξανασυγχιστούμε. Θα αρκεστούμε στις... αναμνήσεις από τους φίλους μεταλάδες και το γέλιο που ρίξαμε με τις ατάκες τους. Φτάσαμε στη Σόφια 8 η ώρα το πρωί της Τρίτης και σεριανίσαμε χαζεύοντας το κέντρο της βουλγαρικής πρωτεύουσας. Το οποίο αυτό μόνο αξίζει να δεις, διότι λίγα λεπτά πιο μακριά από το κέντρο αρχίζει η παρακμή. Anyway... κατά τις 12 πηγαίνουμε στο hostel, ρίχνουμε έναν τρικούβερτο ύπνο, αναπληρώνουμε τις δυνάμεις μας και κατά τις 3 ξεκινάμε για το γήπεδο. Πανικός από κόσμο (35.000 εισιτήρια σύμφωνα με τους διοργανωτές, εφτά λεωφορεία από Θεσσαλονίκη και μερικές δεκάδες με τρένα και αμάξια όπως εμείς). Εντύπωση προκαλούν οι άπειροι σεκιουριτάδες και η φοβερά επαγγελματική οργάνωση. Περνάμε τον έλεγχο, ξεχνάμε να πάρουμε αδιάβροχο και οδεύουμε στη θύρα μας. Η μισόλιτρη μπύρα €1, παρακαλώ! Αυτά είναι γούστα. Όταν παρκάραμε σε κάποιες καλές θέσεις, η βουλγάρικη μπάντα Bastardolomey ήδη είχε ξεκινήσει το πρόγραμμά της και ήταν ό,τι πρέπει για να πιούμε τις πρώτες μπύρες, παρατηρώντας γονείς, μικρά παιδιά και... ώριμα άτομα (να μην πω ηλικιωμένα και τους προσβάλω) να εισέρχονται στο γήπεδο. Εδώ ακούνε μέταλ οι πάντες. Να σημειώσουμε επίσης ότι η εν λόγω συναυλία των Big Four θα βιντεοσκοπούνταν για να παιχτεί ταυτόχρονα σε κινηματογραφικές αίθουσες σε Αμερική και Ευρώπη.

Anthrax:
Με αγγλική συνέπεια και τον ήλιο να βαράει (διαλύοντας προς στιγμή τις φοβίες μας για βροχή), οι Anthrax βγαίνουν στη σκηνή με το "Caught in a Mosh" και ο κόσμος ξεσηκώνεται. Χαρακτηριστικό των γειτόνων μας το ότι φωνάζουν συνέχεια και κοπανιούνται μόνοι τους. Ούτε moshing, ούτε ξύλο. Με τον Belladona στα φωνητικά, το setlist αποτελούνταν αποκλειστικά από τα άλμπουμ της δεκαετίας του '80, και τι τραγούδια· μία best of επιλογή τραγουδιών: "Got the Time", "Madhouse", "Be All End All", η διασκευή "Antisocial", "Indians" στο οποίο ο Belladone πήρε (πώς λέγεται αυτό;) φτερά αρχηγού ινδιάνων και έτρεχε πάνω-κάτω στη σκηνή μ'αυτά. Στη μέση από αυτό, λίγο πριν μπει το «κοπανιστό» ριφ, το γυρνάνε και παίζουν τις πρώτες νότες από το "Heaven and Hell". Συνεχίζουν για άλλα δυο-τρία λεπτά με το τραγούδι και ξαναμπαίνουν μετά στο Indians και το μίνι αφιέρωμα στον εκλιπώντα Dio λαμβάνει τέλος μέσα σε χειροκροτήματα. Ακολουθούν τα "Medusa", το "Only" που ήταν και το πιο πρόσφατο (από το '93!) κομμάτι που παίξανε, το "Metal Trashing Mad" για να τιμήσουν το πρώτο τους άλμπουμ και κλείσανε με το "I’m the Law". Ο ήχος τους γενικά ήταν καλός, εκτός από κάποια διαστήματα που χανόντουσαν οι ισορροπίες κιθάρας/φωνητικών. Βλέποντάς τους για πρώτη φορά, μπορώ να πω ότι μ'αφήσανε πλήρως ικανοποιημένο.
Παρατήρηση: Τα περισσότερα τραγούδια παίχτηκαν αισθητά μια ταχύτητα χαμηλότερη.

Megadeth:
Πέρασαν πολλά χρόνια από την προηγούμενη φορά που τους είδα και είχα απορία να δω/ακούσω τι θα παίξουν. Με τις πρώτες νότες του "Holy Wars..." πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες, ο κόσμος βγάζει τα αδιάβροχα από τις τσέπες και το στάδιο μεταμορφώνεται σε ένα πολύχρωμο σκηνικό. Η βροχή δυναμώνει και λίγο χαλάζι συμμετέχει στο πάρτι και μεις επιλέγουμε να πάμε να κάτσουμε κάτω από τις κερκίδες, στην είσοδο της θύρας. Έτσι αχνοακούμε/χάνουμε τα "Hangar 18", "Wake Up Dead" και "Headcrusher", το μοναδικό καινούριο τραγούδι. Η βροχή σταματάει και πηγαίνουμε στις θέσεις μας ακούγοντας το φοβερό "In My Darkest Hour". Ακολουθεί το πρώτο τραγούδι-έκπληξη το "Skin O' My Teeth", μετά το "A Tout Le Monde", μετά το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη το "Hook In Mouth", "Trust", "Sweating Bullets", "Symphony Of Destruction" (στο οποίο γίνεται χαμός από τους διπλανούς μας στην κερκίδα) και τελευταίο το αγαπημένο "Peace Sells", παίζοντας για το κλείσιμο το ριφ από Holy Wars πάλι και χαιρετώντας τον κόσμο με μια μικρή ευχαριστήρια ομιλία. Για μια ώρα Megadeth, το best-of setlist ήταν φοβερό.
Παρατήρηση: Δεν παίξανε το "Tornado of Souls", όμως!

Slayer:
Μετά από όλα αυτά, περιμέναμε ένα ανάλογο σετ-λιστ από τους Slayer. Οι οποίοι βγήκανε με το "World Painted Blood", τον Kerry King γεμάτο καρφιά και αλυσίδες, τον Jeff Hanneman με κιθάρα ζωγραφισμένη στα χρώματα της heineken αλλά λογότυπο... hanneman και τον Tom Araya με φανέλα της εθνικής ομάδας της Χιλής (για να μην ξεχνιόμαστε ότι ο χιλιανός θα υποστηρίξει τη χώρα του στο μουντιάλ) και αγέρωχο ύφος χωρίς όμως να χτυπιέται όπως άλλοτε, καθώς δεν τον αφήνει το πρόβλημα υγείας του. Ο Lombardo σοβαρός και σταθερός πίσω από τα τύμπανα παίζει πλέον για την πλάκα του. Το setlist συνεχίζει με το "Jihad" και μετά έρχεται η ώρα για το κλασικό "War Ensemble". Επιστροφή στο νέο άλμπουμ με το "Hate Worldwide" και μετά λίγο ηρεμία με το "Seasons in the Abyss". Καταιγίδα μετά την ηρεμία και "Angel of Death", το οποίο ακολουθείται από το νέο "Beauty Through Order" και το "Disciple" από το "God Hates Us All" άλμπουμ του 2001. Προς το τέλος μόνο κλασικά: "Mandatory Suicide", "Chemical Warfare", "South of Heaven" και κλείσιμο φυσικά με το "Raining Blood".
Παρατήρηση: Θα προτιμούσαμε πάντως να αφαιρέσουν αρκετά από τα νέα για περισσότερα παλιά τραγούδια, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες.

Metallica:
Μέχρι να βγουν οι Metallica, ο κόσμος άρχισε να είναι ανήσυχος. Έτσι όμως ξεκίνησε από το πουθενά η ola, το γνωστό γηπεδικό κύμα που κράτησε για περίπου δέκα λεπτά, με καθολική συμμετοχή. Ο κόσμος μετά από αυτό έχει πλέον γεμίσει ασφυκτικά το γήπεδο σε αρένα και κερκίδες και είναι έτοιμος για το κυρίως πιάτο. Το οποίο περιλάμβανε μουσική για πάνω από δύο ώρες, φωτιές, πυροτεχνήματα και μία επιπλέον γιγαντοοθόνη που δεν είχαν χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα συγκροτήματα. Τα φώτα έπεσαν και στις οθόνες εμφανίζεται ο Άνρωπος χωρίς Όνομα, ο Clint Eastwood να ρίχνει την κανονιά (σκηνές από την ταινία «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», φυσικά) και τις νότες του "Ecstacy of Gold" του Μορικόνε. Ο κόσμος παραληρεί, το συγκρότημα βγαίνει με το "Creeping Death", ο συναυλιακός χαμός ξεκινάει με τον κόσμο να τραγουδάει όλους τους στίχους συνέχεια. Ακολουθούν "For Whom The Bell Tolls", "Fuel" (οι πρώτες φωτιές κάνουν την εμφάνισή τους), "Harvester Of Sorrow", "Fade To Black" και για τη συνέχεια δύο καινούρια: "That Was Just Your Life" και "Cyanide". Η πόρωση συνεχίζεται με "Sad But True", ηρεμία για λίγο με το "Welcome Home (Sanitarium)" και ένα ακόμα από το Death Magnetic, το "All Nightmare Long". Στη συνέχεια τα ηχεία καταλαμβάνονται από σφαίρες και βομβαρδισμούς και ξέρουμε ότι ακολουθεί το "One". Ασταμάτητα συνεχίζουν με "Master Of Puppets" και το πρώτο τραγούδι-έκπληξη για μένα, το "Blackened". Μετά η μπαλάντα που ξέρει και η γιαγιά μου, το "Nothing Else Matters" και η ώρα του "Enter Sandman" για να κλείσουν το κυρίως μέρος της συναυλίας. Ξαναβγαίνουν στη σκηνή, ευχαριστούν τον κόσμο και μας ξαναλένε για το πόσο καλά νιώθουν που συμμετέχουν σ'αυτή την Big Four επανένωση και μ'αυτά και μ'αυτά βγαίνουν όλα τα μέλη των προηγουμένων συγκροτημάτων και τζαμάρουν διασκευάζουν το "Am I Evil?" των Diamond Head. Δείτε το σχετικό βιντεάκι παρακάτω. Πέντε-έξι κιθάρες, μπάσα και κρουστά, ένας βαρβάτος ήχος και μία μοναδική στιγμή για τη μουσική που γουστάρουμε.
The Big Four - Am I Evil? (live @ Sofia)Αποχωρούν οι υπόλοιποι και οι Metallica συνεχίζουν με το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη που λέγεται "Hit The Lights", έτσι για να μας προετοιμάσουν για το δυναμικό κλείσιμο του "Seek & Destroy", με τον Hetfield να παίζει σαν μαέστρος με τον κόσμο και μεις να τραγουδάμε τη μελωδία μέχρι να μας κολλήσει στον εγκέφαλο.
Παρατήρηση: Ο Ulrich φυσικά και δεν έπαιξε ούτε μια ίδια νότα από τα τραγούδια. Έκατσε στο drum-kit και έπαιξε ό,τι του ερχόταν εκείνη την ώρα να παίξει. Όπως πάντα...

Δεν νομίζω να χρειάζεστε και επίλογο τώρα ή κάποια λόγια κριτικής; Απλά, awesome!

Επίσημα βιντεοκλιπάκια (για ζέσταμα)

Anthrax:
Madhouse, Indians, Caught in a mosh, In my world, Got the Time, Belly of the beast, Room for one more, Hy pro glo, Fueled, What doesn't die και δεν βάζω τα Black Lodge, Safe Home.

Megadeth:
Peace Sells, Wake up dead, In my darkest hours, Anarchy in the USA, No more mr. Nice Guy, Holy wars, Hangar 18, Go to hell, Symphony of destruction, Foreclosure of a Dream, Sweating bullets, Train of Consequences, A tout le monde, Addicted to chaos, Trust, A secret place, Crush 'em, Breadline, Die dead enough, Of mice and men, Moto psycho, The Scorpion, Never Walk Alone... A Call To Arms.
Κερασάκι στην τούρτα: Tornado of souls στο πιάνο!

Slayer:
Raining blood, War ensemble, Seasons in the abyss, Dittohead, Serenity in murder, I hate you, Bloodline, Eyes of the insane

και δεν βάζω Μετάλλικα που είναι άπειρα. Όχι ότι αυτά εδώ ήταν λίγα.

Σεζόν 1998-1999

Η νέα σεζόν 1998-1999 ξεκίνησε και τελείωσε με δύο μεγάλες συναυλίες από δύο μεγάλα συγκροτήματα. Και ενδιάμεσα, όμως, πετύχαμε φοβερά live.

Εισιτήριο από το live των Iron Maiden δεν υπάρχει καθώς βρισκόμασταν πάνω στο δάσος, πίσω από το θέατρο Βράχων Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή οι γνωστοί-άγνωστοι γκρέμισαν την περίφραξη, έγινε ένα ντου και βρεθήκαμε (κατά λάθος;) μέσα στο χώρο κανονικότατα. Blaze Bayley εποχή μεν, αλλά συναυλιακά ποτέ δεν ήταν κάτω του μετρίου.

Αγαπημένο συγκρότημα οι Death, είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Scavenger of Human Sorrow" "The Sound of Perseverance", το οποίο αποδείχθηκε δυστυχώς να είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Κατά τη διάρκεια του live, όταν παίξανε το "Pull the plug" (?), κάποιο... πηθικοειδές είχε την «έμπνευση» να ανάψει καπνογόνα για να κάνει χαβαλέ! Περιττό να πω ότι στο μικρό συναυλιακό χώρο που είμασταν πνιγήκαμε στον καπνό. Μετά πήγαμε στο metal-bar του Σίφη, όπου και έσκασε μύτη ο Chuck Schuldiner, πήραμε αυτόγραφα, χωρίς να ξέρουμε τότε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους βλέπαμε ζωντανά. Όλο το live υπάρχει στο γιου-τιουμπ από πειρατική βιντεοκάμερα!

Στην Αποθήκη του Μύλου, παρακολουθήσαμε ίσως το καλύτερο live των Slayer και ένα από τα καλύτερα ever. Πάνω από 1000 άτομα να χτυπιούνται και να κοπανιούνται ανελέητα. Το άγνωστο τότε support σχήμα δεν ήρθε να παίξει Θεσσαλονίκη. Όπως μάθαμε, στην Αθήνα που εμφανίστηκε, τους γιουχάρανε! Ήταν οι System of a Down! Όπως και στο ποδόσφαιρο, εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα νέα ταλέντα με χρονοκαθυστέρηση! (sic)

Το ιστορικό σχήμα των Motorhead ήρθε στα μέρη μας μετά από πολλά χρόνια και δεν γινόταν να μην δούμε εμείς για πρώτη φορά τον Lemmy. Best of η συναυλία, όλα τα κλασικά και αγαπημένα τραγούδια, με την ένταση των ενισχυτών στο... 11, που έγινε δυστυχώς σε ένα περίπτερο της Δ.Ε.Θ. και ο ήχος ήταν γενικά κακός.

Ακόμα ένα φοβερό σόλο άλμπουμ τότε από τον Bruce Dickinson, το "The Chemical Wedding" και σκεφτόμασταν να μην επιστρέψει ξανά στους Maiden, αν είναι να βγάζει μόνος του αλμπουμάρες. Η συναυλία έγινε στο Ιβανώφειο και είχαμε κάποια deja-vu από το προ τετραετίας live των Maiden στον ίδιο χώρο. Στο encore μάς πέταξε και ένα "Flight of Icarus" και μας έστειλε κανονικά!

Οι Nevermore ήταν ένα από τα συγκρότηματα που άκουγα μανιωδώς εκείνη την εποχή. Οπότε το live τους ήρθε στην καλύτερη εποχή. Χωρίς σταριλίκια, δεν «βάλανε» τον κόσμο να φωνάζει για encore· απλά ήρθαν, παίξανε, τα σπάσανε, φύγανε. Εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ "Dreaming Neon Black", οπότε το σετ είχε αρκετά κι απ' τα προηγούμενα, που γουστάρουμε και περισσότερο. Και αφού ακούσαμε και το "Future Tense", από Sanctuary-εποχή, είμασταν ευχαριστημένοι και με το παραπάνω. Support ήταν ένα σχήμα με το όνομα Angel Dust, από τους οποίους θυμάμαι ένα τραγούδι μόνο, το "Bleed".

Και η σεζόν έκλεισε με τη μεγάλη συναυλία των Metallica, για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Δεν γινόταν να λείψουμε αυτή τη φορά από αυτό το live (μιας και την πρώτη φορά είμασταν 6η Δημοτικού και δεν μας άφησε η μαμά μας!) και ας βρισκόμασταν μέσα στην εξεταστική περίοδο του Ιουνίου. Κλείσαμε θέσεις σε εκδρομικό λεωφορείο από τα δισκάδικα της πόλης. Ξεκινήσαμε χαρούμενοι και ωραίοι, πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα, είδαμε το live και επιστρέψαμε αμέσως πίσω, όντας πτώματα από την κούραση. Από τους Monster Magnet θυμάμαι λίγα πράματα, και οι Metallica απέδειξαν ότι στα live είναι εγγύηση.

Συναυλία που έπρεπε να πάω τότε: μάλλον θα πω αυτή των Iced Earth (Ιανουάριος του '99) που εκείνη την εποχή ήταν το αγαπημένο συγκρότημα των ελλήνων metallers. Τα δύο σόου στην Αθήνα ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησε το γνωστό σε όλους "Alive in Athens".

Η περιπέτεια του Rock of Gods

Προετοιμασία
Μετά από πέντε μήνες και την πρώτη εμπειρία από συναυλιακή εκδρομή στην Αθήνα, είμασταν ορεξάτοι να ξανακατεβούμε για το πρώτο μεγάλο μεταλικό φεστιβάλ στην Ελλάδα. Ο χώρος ορίστηκε στην Αποβάθρα 3 του λιμανιού του Πειραιά τον Ιούλιο του 1996. Το πρώτο μας μέλημα ήταν το πού θα μείνουμε, διότι αυτή τη φορά δε θέλαμε να μπλέξουμε με συγγενικές υποχρεώσεις. Πώς καταφέραμε και κλείσαμε ένα 4-κλινο στο ξενοδοχείο Δελφίνι (ή Δελφίνια;) στο λιμάνι με τη βοήθεια μόνο των τηλεφωνικών καταλόγων του ΟΤΕ, δεν το πολυθυμάμαι. Ούτε ίντερνετ, κινητά, πιστωτικές κ.λ.π. τότε.

Η κάθοδος
Ξεκινήσαμε αρκετός λαός από Κοζάνη με το τρένο και την κλασική πλέον βραδυνή διαδρομή Κοζάνη-Πλατύ και μετεπιβίβαση στα βαγόνια του Θεσ/νίκη-Αθήνα. Είμαστε στο κατακαλόκαιρο και στο βάλτο που λεγόταν Πλατύ τα κουνούπια/γίγαντες μάς επιτίθονταν από παντού. Φανταστείτε τι γινόταν γύρω από το μόριό σου όταν πήγαινες στην τουαλέτα να κατουρήσεις! Καταλήγουμε εννιά Κοζανίτες σε κουπέ των οχτώ και φτάνουμε το πρωί στο σταθμό Λαρίσης. Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, όλα ωραία και καλά, αράζουμε λίγο και απογευματάκι ξεκινάμε με τα πόδια για Δραπετσώνα. Αξέχαστο σύνθημα που είδαμε σε τοίχο: «Αγαπάς το ροκ; Εφταχίλιαρο». Αθάνατη ελληνική μιζέρια!

Η συναυλία
Χαμός από κόσμο στην αποβάθρα, όλα τα συγκροτήματα μια χαρά· από τους Rage θυμάμαι μόνο το Firestorm, οι Blind Guardian είχαν το κοινό τους (είχαν κυκλοφορήσει τότε το Imaginations from the other side), αλλά μαθαίνουμε ότι οι Motorhead δεν θα εμφανιστούν και τη θέση τους θα πάρουν οι Saxon. Οι οποίοι βέβαια ήταν μια χαρά, αλλά οι γνωστοί κάφροι άρχισαν να τους πετάνε μπουκάλια με νερό (λες κι αυτοί έφταιγαν που δεν ήρθαν οι Motorhead). Το κυρίως πιάτο όμως ήταν οι Slayer που ήταν και ο κύριος λόγος που κάναμε τόσα χιλιόμετρα. Μετά από το εκνευριστικότατο soundcheck που κράτησε μια ώρα, βγήκαν και ξεσήκωσαν τις πολλές χιλιάδες των θεατών που βρισκόμασταν εκεί με ένα δυναμικότατο και χορταστικό από κλασικά τους τραγούδια live. Επιστροφή στο ξενοδοχείο με τα πόδια, όντας ψόφιοι από την κούραση. Και κει ανακαλύπτουμε ότι κάποιος παρείσακτος (που μας είχε γίνει κολλιτσίδα από την Κοζάνη) έχει ήδη μπει στο δωμάτιό μας και κοιμάται στο κρεβάτι μου. Τα πήραμε ομαδικά στο κρανίο, τον πετάξαμε έξω και δε λέω άλλα, όσοι ξέρουν, ξέρουν.

Η επιστροφή
Την άλλη μέρα παίρνουμε το τρένο για πίσω. Φτάνουμε στο γνώριμο βάλτο/Πλατύ για μετεπιβίβαση και κει μαθαίνουμε ότι το τρένο πάει μόνο μέχρι Έδεσσα. Τι να κάνουμε, νύχτα είναι, λέμε να το πάρουμε. Εκεί τσοντάρουμε ό,τι λεφτά έχουμε πάνω μας και τα δίνουμε σε έναν ταρίφα. «Μέχρι πού μας πας με 7000 δραχμές;», ρωτάμε. «Μέχρι Πτολεμαΐδα». Άντε καλά, λέμε. Μία η ώρα τη νύχτα φτάνουμε στο Καλιάρι και σκεφτόμαστε ποιον γονέα να ξυπνήσουμε. Προθυμοποιείται ο ψηλός (ή εμείς είμασταν πιο κότες;) και κανονίζει να έρθει ο τρανός του. Έρχεται και μας παίρνει και φεύγουμε για Κόζιαν. Στη μέση της διαδρομής, το αμάξι κλοτσάει, μένει από βενζίνη και κατεβαίνουμε να σπρώξουμε για λίγο! Σημείωση: τα βενζινάδικα είχαν απεργία εκείνη τη μέρα. Ο κυρ. Βασίλης κάνει ώτο-στοπ μέσα στη νύχτα και βρίσκει (ω, του θαύματος) γνωστό, πηγαίνει και γεμίζει ένα ντεπόζιτο από άλλο αμάξι, επιστρέφει με άλλο ώτο-στοπ (ενώ εμείς τόση ώρα καθόμασταν μόνοι στην ερημιά), γεμίζουμε το ρεζερβουάρ και καταφέρνουμε να φτάσουμε τελικά σπίτι. Ουφ! Αυτά.

Υ.Γ. 1: Αν πηγαίναμε τώρα σ'αυτό το φεστιβάλ, θα πηγαίναμε να δούμε όπωσδήποτε και τη δεύτερη μέρα με Bad Religion και Paradise Lost. Αλλά τότε είχαμε άλλα μυαλά/μαλλιά!
Υ.Γ. 2: Σ'αυτήν την κάθοδο με το τρένο είχαμε το κασετόφωνο και ακούγαμε κασέτες με Slayer, το νέο άλμπουμ των Machine Head κ.λ.π. με παλικάρια από Έδεσσα, Λάρισα και αλλού;

Sonisphere festival

Επιβεβαιώθηκε λοιπόν! Στις 24 του Ιούνη οι Big Four (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax) με τρία πιο «μικρά» γκρουπάκια (Mastodon, Stone Sour, Bullet for my Valentine) θα μας επισκεφθούν στο Terra Vibe. Η συναυλία της δεκαετίας!

— διαβάστε εδώ —
Υ.Γ. Αλλά και η Σόφια κοντά είναι για μας...

Συναυλίες 2010

Στην Ευρώπη γίνεται χαμός από συναυλίες και για άλλην μια φορά εδώ στο Ellada κάνουμε προσευχές μήπως έρθει έστω ένα μεγάλο όνομα. Οι φίλοι του ροκ θα πάνε στους U2, οι φίλοι του μέταλ περιμένουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

Το μόνο καλό νέο των τελευταίων ημερών είναι η πρώτη εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους για τους Bolt Thrower σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 29 και 30 Μαΐου αντίστοιχα. Δείτε τη σχετική αφίσα. Εισιτήριο μόνο €20 (!) μετά από απαίτηση του συγκροτήματος. Αυτά είναι!

Όσοι τώρα έχουν επιπλέον χρήμα και άπλετο χρόνο, μπορούν να πεταχτούν στις 9 Φεβρουαρίου (ημέρα Τρίτη) προς Μιλάνο μεριά και να δούνε σε ένα βράδυ (με €25 μόνο!) τους Machine Head και support τους Hatebreed, Bleeding Through και All Shall Perish! Και τα μυαλά στο μίξερ! Όλα αυτά τα γκρουπ εμείς πρέπει να τα φέρουμε ένα-ένα στη χώρα μας και ένα τη χρονιά.

Το καλύτερο όμως σας το άφησα για το τέλος. Το γεγονός του καλοκαιριού θα είναι η περιοδεία των Big Four, δηλαδή κάποιων τεσσάρων γκρουπ που ίσως τα έχετε ακουστά: Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax! Οι τέσσερις μεγάλοι της Bay Area για λίγες συναυλίες. Στις 19 του Ιούνη θα βρίσκονται στην Πράγα, με guest εμφανίσεις από Heaven & Hell και Mastodon. Δείτε το σχετικό επίσημο site. Τι να πει κανείς και τι να μην πει. Κλείστε θέσεις! Στην Αγγλία και στις 30 του Ιούλη, η ίδια διοργανώτρια, η Sonisphere Festival, θα έχει φεστιβάλ με Iron Maiden, Slayer, Motley Crue, Rammstein, Anthrax κ.λ.π. και λοιπά! Δείτε το αγγλικό σάιτ. Λέγεται ότι ένα από αυτά τα πακέτα θα έρθει στη χώρα μας στις 24 του Ιούνη. Ίδωμεν...

Slayer - World Painted Blood

Δέκατο στούντιο άλμπουμ για τους άρχοντες του σκληρού ήχου Slayer και δεύτερο συνεχόμενο από το 2006 με την κλασική σύνθεση, δηλαδή με τον Lombardo στα τύμπανα. Το άλμπουμ λέγεται World Painted Blood και κυκλοφορεί επισήμως σήμερα σε όλον τον κόσμο, με τέσσερα διαφορετικά εξώφυλλα. Ο ματωμένος πλανήτης χωρίστηκε στα τέσσερα με έναν σταυρό και κάθε εξώφυλλο δείχνει μια μεγάλη ματωμένη ήπειρο. Όσον αφορά στη μουσική... οι σκληροπυρηνικοί θα καταγουστάρουν. Και οι υπόλοιποι θα πουν ότι το άλμπουμ τα... σπάει. Πιο ξερός ήχος στην παραγωγή με υπερηχητικά τραγούδια στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Ένα παλιομοδίτικο feeling που άρεσε και σε μας αρκετά. Ρίξτε μια αυτιά στα νέα τραγούδια στο προφίλ τους στο μαϊσπέις.
(myspace.com/slayer)

In-a-Gadda-da-Vida

Ένα νέο ένθετο θα ξεκινήσουμε φέτος, το οποίο θα έχει να κάνει με τρελαμένες και (κυρίως) όχι τόσο γνωστές διασκευές τραγουδιών, μιας και είναι και της μόδας τα τελευταία χρόνια.

Και όπως λέει ο τίτλος του ποστ, εδώ θα ασχοληθούμε με το πασίγνωστο 17-λεπτο τραγούδι In-a-Gadda-da-Vida των Iron Butterfly, το οποίο διασκεύασαν μέσα σε 3 μόλις λέπτα οι Slayer εν έτη 1987 για το soundtrack της ταινίας Less Than Zero! Για την ιστορία να πούμε ότι πρόσφατα το διασκεύασαν και οι Blind Guardian και μπορείτε να το βρείτε στο single-CD του τραγουδιού Fly. Ακούστε παρακάτω όμως την... σλεϊριά!