Μαζεμένες ακροάσεις (Ιούνιος 2013)

Orphaned Land - All Is One
Αν και βρισκόμαστε στη μέση, νομίζω έπεσα πάνω στο άλμπουμ της χρονιάς. Περισσότερο ανατολίτικο και μελωδικό, λιγότερο prog, αλλά με φανταστικές, πλούσιες συνθέσεις. Όλοι είμαστε Ένα!



Amon Amarth - Deceiver of the Gods
Κλασικές heavymetal μελωδίες σε death-metal υπόβαθρο. Οι Σουηδοί ρίχνουν ταχύτητες και μας δίνουν ένα πιο ρυθμικό άλμπουμ αλλά εμείς συνεχίζουμε να χτυπιόμαστε στους ρυθμούς τους.



Dark Tranquillity - Construct
Σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, εκπληκτικό. Κάποια riff έρχονται από 90's εποχές, τα καθαρά φωνητικά συμβάλλουν σε πολυπλοκότητα και φέρνουν στο μυαλό το Projector. Το γκρουπ τολμάει να ξεφύγει από την πεπατημένη, στέκεται γερά στα πόδια του και κερδίζει για άλλη μια φορά το θαυμασμό μας.


Boysetsfire - While A Nation Sleeps
Επέστρεψαν για κάποια live. Στη συνέχεια είπαν να γράψουν και καινούρια τραγούδια. Καλά έκαναν. Δύναμη, τσαμπουκάς, πολιτικές ανησυχίες και μελωδικά ρεφραίν, απ'αυτά που ξέρω ότι αρέσουν σε αρκετούς (και σε μένα). Το ότι η εισαγωγή στα μισά τραγούδια χρησιμοποιεί αποσπάσματα από το λόγο του Τσάρλι Τσάπλιν από την ταινία "Ο μεγάλος δικτάτωρ" αποτελεί για μένα άλλο ένα μεγάλο συν!

Sodom - Epitome Of Torture
Από συνήθεια ακούσαμε και το νέο δίσκο των γερμανών, αλλά όντας κολλημένοι με την καλύτερη περίοδο τους (1987-1993), δύσκολα ενθουσιαζόμαστε. Λίγα τραγούδια ξεχώρισα.




Megadeth - Super Collider
Δεν ξέρω τι αντίκτυπο έχουν οι Megadeth σε νέους ακροατές εν έτη 2013. Έχοντας επίγνωση ότι δεν θα κυκλοφορήσει κάτι αντίστοιχο του Rust in Peace ή του Countdown to Extinction, άκουσα με ευχαρίστηση το άλμπουμ. Σίγουρα δεν θα είναι απ'αυτά που θα θυμόμαστε στο μέλλον, είναι όμως καλοφτιαγμένο, με περισσότερη hard-rock νοοτροπία και λιγότερο heavy metal. Κάτι σαν το Cryptic Writings, αλλά χωρίς την κομματάρα "Trust".

Μπόλικες μουσικές για το Νοέμβριο 2011

Megadeth - Th1rt3en
Οι αναγεννημένοι (και λόγω Big Four;) Megadeth, με τον μπασίστα Dave Ellefson να έχει επιστρέψει στο συγκρότημα, παρουσιάζουν το 13^o τους άλμπουμ με τον απλό τίτλο Th1rt3en. Μερικά τραγούδια είναι όντως καλά, αρκετά όμως είναι αδιάφορα και τα προσπερνάς γρήγορα. Αλλά επειδή μιλάμε για τους Megadeth και οι περισσότεροι θα το έχετε ήδη ακούσει, μπορείτε να μην λάβετε και την άποψη μου στα σοβαρά. Μπορείτε όμως να δείτε και το πρώτο βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Public Enemy No. 1.
(www.megadeth.com)


Five Finger Death Punch - American Capitalist
Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ούτε μια αλλαγή στον ήχο του συγκροτήματος, ούτε μια πινελιά διαφοροποίησης. Οι ποζεράδες της νέας εποχής (ό,τι ήταν οι Motley Crue για τη δεκαετία του '80 μήπως;), οι Five Finger Death Punch συνεχίζουν έτσι όπως τους ξέρατε και στο νέο CD. Ξεχωρίζουν τρία-τέσσερα τραγούδια· όλα τ' άλλα πνίγονται στη μονοτονία του ήχου τους. Δε νομίζω να αλλάξει κάτι μετά από περισσότερες ακροάσεις. Για εύπεπτα ραδιόφωνα και ροκ μπαράκια ώστε να καταναλώνεις πιο ευχάριστα τις μπύρες σου.
(myspace.com/ffdp)


Russian Circles - Empros
«Εμπρός» μας λένε οι Russian Circles; Το ορχηστρικό τρίο από το Σικάγο κυκλοφορεί τη νέα του δουλειά Empros και συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν με το μίγμα post-rock και metal στοιχείων. Απευθύνονται σε περιορισμένο κοινό που δεν θέλουν να ακούσουν φωνητικά· μόνο μουσική. Και δεν μιλάμε για dreamtheater-ική δεξιοτεχνία. Ακούστε τους για να έχετε δικιά σας άποψη.
(russiancircles.tumblr.com)


Staind
Ο ήχος του λεγόμενου alternative metal, δηλαδή ροκ με -σχετικά- βαριές κιθάρες και κάποιες άγριες κραυγές, συνεχίζει να πουλάει. Λίγο ροκ ala Nickelback, λίγο nu-μέταλ, να το παίζουμε μάγκες σε όλα τα επίπεδα. Κάπως έτσι και οι Staind επανέρχονται με νέο άλμπουμ (γιατί;!), αλλά δυστυχώς γι'αυτούς ο κορεσμός έχει επέλθει. Φαίνονται σαν να έχουν ξεμείνει από έμπνευση, κι αυτό είναι το χειρότερο. Δύο, ίσως τρία, τραγούδια ακούγονται (π.χ. τα "Not again", "Eyes wide shut") ενώ κάνεις το μπάνιο σου. Τίποτα παραπέρα όμως. Και πολύ χάλια εξώφυλλο, έτσι; Ξεπερνάνε σε κακογουστιά ακόμα κι αυτό τον Machine Head!
(myspace.com/Staind)


YOB - Atma
Το underground σχήμα από το Όρεγκον των ΗΠΑ που ακούει στο όνομα YOB κυκλοφορεί τον έκτο(!) του δίσκο σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Συνεχίζουν στα doom, sludge, θεοσκότεινα μονοπάτια, χωρίς να βάλουν σταγόνα νερό στο κρασί τους. Η γκεστ συμμετοχή στα φωνητικά του Scott Kelly (από Neurosis) είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Για τους φίλους του είδους δεν τίθεται θέμα, πρόκειται για δισκάρα.
(myspace.com/yobdoom)


Blessthefall - Awakening
Χριστιανικό metalcore με τραγουδιστή που έχει τούρκικη καταγωγή; Τι άλλο θα δούμε;! Οι ταμπέλες εμάς όμως δεν μας απασχολούν. Αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι το νεαρό γκρουπάκι έχει ενδιαφέρουσες ιδέες, τσαμπουκά και καλή δυναμική, αλλά το πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν... είναι άλλο θέμα. Αν έλειπαν κι αυτά τα... γκομενίστικα ρεφραίν που τόσο έχουν γίνει μόδα! Δείτε/ακούστε το βίντεο για το τραγούδι Bottomfeeder.
(myspace.com/blessthefall)


David Maxim Micic - Bilo
Τα ραδιόφωνα της αμερικής προωθούν τελευταία πάρα πολύ τη δουλειά του νεαρού Σέρβου David Maxim Micic, πολύ καλού ταλέντου στην κιθάρα, σπουδαγμένου στο Μπέρκλεϊ κι αλλού, που τα έχει αναλάβει όλα στο ΕΡ: πλήκτρα, παραγωγή, προγραμματισμό τυμπάνων! Περιλαμβάνει τέσσερα instrumental τραγούδια, που θα αρέσει περισσότερο στους φίλους της κιθάρας αλλά πολύ λιγότερο σ'αυτούς που δυσανασχετούν με σόλο κιθάρες. Ο είκοσι ενός χρονών σέρβος υποστηρίζει ότι έχει συνθέσει πάνω από 8 ώρες μουσικής για τραγούδια, ταινίες κ.λ.π. Check it out.
(www.davidmaximmicic.com)

Sonisphere Festival - Day 1: The Big Four

Γήπεδο Vasil Levski, Σόφια, 22 Ιουνίου 2010

Τις περιπέτειες με το τρένο δεν χρειάζεται να τις αναφέρουμε και να ξανασυγχιστούμε. Θα αρκεστούμε στις... αναμνήσεις από τους φίλους μεταλάδες και το γέλιο που ρίξαμε με τις ατάκες τους. Φτάσαμε στη Σόφια 8 η ώρα το πρωί της Τρίτης και σεριανίσαμε χαζεύοντας το κέντρο της βουλγαρικής πρωτεύουσας. Το οποίο αυτό μόνο αξίζει να δεις, διότι λίγα λεπτά πιο μακριά από το κέντρο αρχίζει η παρακμή. Anyway... κατά τις 12 πηγαίνουμε στο hostel, ρίχνουμε έναν τρικούβερτο ύπνο, αναπληρώνουμε τις δυνάμεις μας και κατά τις 3 ξεκινάμε για το γήπεδο. Πανικός από κόσμο (35.000 εισιτήρια σύμφωνα με τους διοργανωτές, εφτά λεωφορεία από Θεσσαλονίκη και μερικές δεκάδες με τρένα και αμάξια όπως εμείς). Εντύπωση προκαλούν οι άπειροι σεκιουριτάδες και η φοβερά επαγγελματική οργάνωση. Περνάμε τον έλεγχο, ξεχνάμε να πάρουμε αδιάβροχο και οδεύουμε στη θύρα μας. Η μισόλιτρη μπύρα €1, παρακαλώ! Αυτά είναι γούστα. Όταν παρκάραμε σε κάποιες καλές θέσεις, η βουλγάρικη μπάντα Bastardolomey ήδη είχε ξεκινήσει το πρόγραμμά της και ήταν ό,τι πρέπει για να πιούμε τις πρώτες μπύρες, παρατηρώντας γονείς, μικρά παιδιά και... ώριμα άτομα (να μην πω ηλικιωμένα και τους προσβάλω) να εισέρχονται στο γήπεδο. Εδώ ακούνε μέταλ οι πάντες. Να σημειώσουμε επίσης ότι η εν λόγω συναυλία των Big Four θα βιντεοσκοπούνταν για να παιχτεί ταυτόχρονα σε κινηματογραφικές αίθουσες σε Αμερική και Ευρώπη.

Anthrax:
Με αγγλική συνέπεια και τον ήλιο να βαράει (διαλύοντας προς στιγμή τις φοβίες μας για βροχή), οι Anthrax βγαίνουν στη σκηνή με το "Caught in a Mosh" και ο κόσμος ξεσηκώνεται. Χαρακτηριστικό των γειτόνων μας το ότι φωνάζουν συνέχεια και κοπανιούνται μόνοι τους. Ούτε moshing, ούτε ξύλο. Με τον Belladona στα φωνητικά, το setlist αποτελούνταν αποκλειστικά από τα άλμπουμ της δεκαετίας του '80, και τι τραγούδια· μία best of επιλογή τραγουδιών: "Got the Time", "Madhouse", "Be All End All", η διασκευή "Antisocial", "Indians" στο οποίο ο Belladone πήρε (πώς λέγεται αυτό;) φτερά αρχηγού ινδιάνων και έτρεχε πάνω-κάτω στη σκηνή μ'αυτά. Στη μέση από αυτό, λίγο πριν μπει το «κοπανιστό» ριφ, το γυρνάνε και παίζουν τις πρώτες νότες από το "Heaven and Hell". Συνεχίζουν για άλλα δυο-τρία λεπτά με το τραγούδι και ξαναμπαίνουν μετά στο Indians και το μίνι αφιέρωμα στον εκλιπώντα Dio λαμβάνει τέλος μέσα σε χειροκροτήματα. Ακολουθούν τα "Medusa", το "Only" που ήταν και το πιο πρόσφατο (από το '93!) κομμάτι που παίξανε, το "Metal Trashing Mad" για να τιμήσουν το πρώτο τους άλμπουμ και κλείσανε με το "I’m the Law". Ο ήχος τους γενικά ήταν καλός, εκτός από κάποια διαστήματα που χανόντουσαν οι ισορροπίες κιθάρας/φωνητικών. Βλέποντάς τους για πρώτη φορά, μπορώ να πω ότι μ'αφήσανε πλήρως ικανοποιημένο.
Παρατήρηση: Τα περισσότερα τραγούδια παίχτηκαν αισθητά μια ταχύτητα χαμηλότερη.

Megadeth:
Πέρασαν πολλά χρόνια από την προηγούμενη φορά που τους είδα και είχα απορία να δω/ακούσω τι θα παίξουν. Με τις πρώτες νότες του "Holy Wars..." πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες, ο κόσμος βγάζει τα αδιάβροχα από τις τσέπες και το στάδιο μεταμορφώνεται σε ένα πολύχρωμο σκηνικό. Η βροχή δυναμώνει και λίγο χαλάζι συμμετέχει στο πάρτι και μεις επιλέγουμε να πάμε να κάτσουμε κάτω από τις κερκίδες, στην είσοδο της θύρας. Έτσι αχνοακούμε/χάνουμε τα "Hangar 18", "Wake Up Dead" και "Headcrusher", το μοναδικό καινούριο τραγούδι. Η βροχή σταματάει και πηγαίνουμε στις θέσεις μας ακούγοντας το φοβερό "In My Darkest Hour". Ακολουθεί το πρώτο τραγούδι-έκπληξη το "Skin O' My Teeth", μετά το "A Tout Le Monde", μετά το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη το "Hook In Mouth", "Trust", "Sweating Bullets", "Symphony Of Destruction" (στο οποίο γίνεται χαμός από τους διπλανούς μας στην κερκίδα) και τελευταίο το αγαπημένο "Peace Sells", παίζοντας για το κλείσιμο το ριφ από Holy Wars πάλι και χαιρετώντας τον κόσμο με μια μικρή ευχαριστήρια ομιλία. Για μια ώρα Megadeth, το best-of setlist ήταν φοβερό.
Παρατήρηση: Δεν παίξανε το "Tornado of Souls", όμως!

Slayer:
Μετά από όλα αυτά, περιμέναμε ένα ανάλογο σετ-λιστ από τους Slayer. Οι οποίοι βγήκανε με το "World Painted Blood", τον Kerry King γεμάτο καρφιά και αλυσίδες, τον Jeff Hanneman με κιθάρα ζωγραφισμένη στα χρώματα της heineken αλλά λογότυπο... hanneman και τον Tom Araya με φανέλα της εθνικής ομάδας της Χιλής (για να μην ξεχνιόμαστε ότι ο χιλιανός θα υποστηρίξει τη χώρα του στο μουντιάλ) και αγέρωχο ύφος χωρίς όμως να χτυπιέται όπως άλλοτε, καθώς δεν τον αφήνει το πρόβλημα υγείας του. Ο Lombardo σοβαρός και σταθερός πίσω από τα τύμπανα παίζει πλέον για την πλάκα του. Το setlist συνεχίζει με το "Jihad" και μετά έρχεται η ώρα για το κλασικό "War Ensemble". Επιστροφή στο νέο άλμπουμ με το "Hate Worldwide" και μετά λίγο ηρεμία με το "Seasons in the Abyss". Καταιγίδα μετά την ηρεμία και "Angel of Death", το οποίο ακολουθείται από το νέο "Beauty Through Order" και το "Disciple" από το "God Hates Us All" άλμπουμ του 2001. Προς το τέλος μόνο κλασικά: "Mandatory Suicide", "Chemical Warfare", "South of Heaven" και κλείσιμο φυσικά με το "Raining Blood".
Παρατήρηση: Θα προτιμούσαμε πάντως να αφαιρέσουν αρκετά από τα νέα για περισσότερα παλιά τραγούδια, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες.

Metallica:
Μέχρι να βγουν οι Metallica, ο κόσμος άρχισε να είναι ανήσυχος. Έτσι όμως ξεκίνησε από το πουθενά η ola, το γνωστό γηπεδικό κύμα που κράτησε για περίπου δέκα λεπτά, με καθολική συμμετοχή. Ο κόσμος μετά από αυτό έχει πλέον γεμίσει ασφυκτικά το γήπεδο σε αρένα και κερκίδες και είναι έτοιμος για το κυρίως πιάτο. Το οποίο περιλάμβανε μουσική για πάνω από δύο ώρες, φωτιές, πυροτεχνήματα και μία επιπλέον γιγαντοοθόνη που δεν είχαν χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα συγκροτήματα. Τα φώτα έπεσαν και στις οθόνες εμφανίζεται ο Άνρωπος χωρίς Όνομα, ο Clint Eastwood να ρίχνει την κανονιά (σκηνές από την ταινία «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», φυσικά) και τις νότες του "Ecstacy of Gold" του Μορικόνε. Ο κόσμος παραληρεί, το συγκρότημα βγαίνει με το "Creeping Death", ο συναυλιακός χαμός ξεκινάει με τον κόσμο να τραγουδάει όλους τους στίχους συνέχεια. Ακολουθούν "For Whom The Bell Tolls", "Fuel" (οι πρώτες φωτιές κάνουν την εμφάνισή τους), "Harvester Of Sorrow", "Fade To Black" και για τη συνέχεια δύο καινούρια: "That Was Just Your Life" και "Cyanide". Η πόρωση συνεχίζεται με "Sad But True", ηρεμία για λίγο με το "Welcome Home (Sanitarium)" και ένα ακόμα από το Death Magnetic, το "All Nightmare Long". Στη συνέχεια τα ηχεία καταλαμβάνονται από σφαίρες και βομβαρδισμούς και ξέρουμε ότι ακολουθεί το "One". Ασταμάτητα συνεχίζουν με "Master Of Puppets" και το πρώτο τραγούδι-έκπληξη για μένα, το "Blackened". Μετά η μπαλάντα που ξέρει και η γιαγιά μου, το "Nothing Else Matters" και η ώρα του "Enter Sandman" για να κλείσουν το κυρίως μέρος της συναυλίας. Ξαναβγαίνουν στη σκηνή, ευχαριστούν τον κόσμο και μας ξαναλένε για το πόσο καλά νιώθουν που συμμετέχουν σ'αυτή την Big Four επανένωση και μ'αυτά και μ'αυτά βγαίνουν όλα τα μέλη των προηγουμένων συγκροτημάτων και τζαμάρουν διασκευάζουν το "Am I Evil?" των Diamond Head. Δείτε το σχετικό βιντεάκι παρακάτω. Πέντε-έξι κιθάρες, μπάσα και κρουστά, ένας βαρβάτος ήχος και μία μοναδική στιγμή για τη μουσική που γουστάρουμε.
The Big Four - Am I Evil? (live @ Sofia)Αποχωρούν οι υπόλοιποι και οι Metallica συνεχίζουν με το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη που λέγεται "Hit The Lights", έτσι για να μας προετοιμάσουν για το δυναμικό κλείσιμο του "Seek & Destroy", με τον Hetfield να παίζει σαν μαέστρος με τον κόσμο και μεις να τραγουδάμε τη μελωδία μέχρι να μας κολλήσει στον εγκέφαλο.
Παρατήρηση: Ο Ulrich φυσικά και δεν έπαιξε ούτε μια ίδια νότα από τα τραγούδια. Έκατσε στο drum-kit και έπαιξε ό,τι του ερχόταν εκείνη την ώρα να παίξει. Όπως πάντα...

Δεν νομίζω να χρειάζεστε και επίλογο τώρα ή κάποια λόγια κριτικής; Απλά, awesome!

Επίσημα βιντεοκλιπάκια (για ζέσταμα)

Anthrax:
Madhouse, Indians, Caught in a mosh, In my world, Got the Time, Belly of the beast, Room for one more, Hy pro glo, Fueled, What doesn't die και δεν βάζω τα Black Lodge, Safe Home.

Megadeth:
Peace Sells, Wake up dead, In my darkest hours, Anarchy in the USA, No more mr. Nice Guy, Holy wars, Hangar 18, Go to hell, Symphony of destruction, Foreclosure of a Dream, Sweating bullets, Train of Consequences, A tout le monde, Addicted to chaos, Trust, A secret place, Crush 'em, Breadline, Die dead enough, Of mice and men, Moto psycho, The Scorpion, Never Walk Alone... A Call To Arms.
Κερασάκι στην τούρτα: Tornado of souls στο πιάνο!

Slayer:
Raining blood, War ensemble, Seasons in the abyss, Dittohead, Serenity in murder, I hate you, Bloodline, Eyes of the insane

και δεν βάζω Μετάλλικα που είναι άπειρα. Όχι ότι αυτά εδώ ήταν λίγα.

Go to Hell

Δεν το λέω εγώ. Οι Megadeth το λένε.


Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ. Η διαμάχη μεταξύ Mustaine και Metallica κρατούσε για χρόνια. Πριν πολλά-πολλά (δεν λέμε νούμερο) χρόνια, είχα διαβάσει για την κορύφωση αυτής της διαμάχης, εξαιτίας ενός τραγουδιού των Megadeth που αντέγραφε την προσευχή έτσι όπως στο "Enter Sadman" των Metallica. Το όλο θέμα ήταν ποιος αντέγραψε ποιον, ποιος το κυκλοφόρησε πρώτος κ.λ.π. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε ούτε ίντερνετ να το ψάξουμε, ούτε youtube να το ακούσουμε, ούτε καμιά μουσική τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή να μάθουμε. Κυκλοφόρησε στο soundtrack της χαζοταινίας "Bill & Ted's Bogus Journey" (και αργότερα στα "Hidden Treasures") και εμείς γνωρίσαμε το τραγούδι χρόνια μετά.

Rockwave 1997

Τα προεόρτια:
Με μια κάσα μπύρες ξεκινήσαμε από Κοζάνη με το βραδυνό τρένο για το δεύτερο Rock of Gods που μετονομάστηκε σε Rockwave. Μέχρι να φτάσουμε στο Πλατύ και να αλλάξουμε τρένα, τις είχαμε πιει ήδη! Εισιτήρια για το φεστιβάλ πήραμε από το Metropolis στην Αθήνα, στο οποίο ήταν να εμφανιστεί και ο Mustaine για αυτόγραφα και τα λοιπά, αλλά μάλλον δεν προλάβαμε. Επειδή ήταν η πιο ανοργάνωτη απ'όλες τις μέχρι τότε εκδρομές μας, δεν είχαμε τι να κάνουμε ή πού να μείνουμε και έτσι πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα από το μεσημέρι. Αράξαμε στη δεύτερη θύρα που δεν είχε κόσμο και ξαφνικά σκάει μύτη ένα λεωφορείο. Στη θέση του συνοδηγού ο Dave Lombardo και εμείς να καθόμαστε σα χάνοι! Αφού όρμησαν όλοι αυτοί που ήταν στην άλλη θύρα, κουνηθήκαμε και μεις και πήραμε ένα αυτόγραφο: είναι αυτή η μουτζούρα με το μολύβι πάνω στο εισιτήριο.

Το κυρίως πιάτο:
Τα ελληνικά γκρουπ ήταν αξιοπρόσεκτα. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε παρόλο που ο ήλιος βαρούσε ανελέητα και ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι. Οι Rotting Christ ετοίμαζαν να κυκλοφορήσουν το A Dead Poem και ακούσαμε μερικά νέα τραγούδια από το άλμπουμ. Οι Grip Inc. εμφανίστηκαν κατά το σούρουπο παίζοντας σχεδόν όλα τα τραγούδια από τα δύο άλμπουμ που είχαν βγάλει ως τα τότε (Power of inner strength και Nemesis), ένα σόλο-ντραμς του Λομπάρντο φυσικά και δύο διασκευές, το "Paint it Black" και ένα που φώναζε "You bastard". O Bruce Dickinson βρισκόταν στην μετα-Maiden εποχή, είχε μόλις κυκλοφορήσει το δυναμίτη Accident of Birth και μας πήρε και μας σήκωσε. Εκπληκτικός φρόντμαν, δυναμική παρουσία, σκαρφάλωσε πάνω στις σκαλωσιές και τραγουδούσε ταυτόχρονα! Από Maiden τραγούδησε τα "2 minutes to midnight", "The prisoner", "Run to the hills" και το αγαπημένο "Flight of Icarus". Στο τέλος, εμφανίστηκαν οι Megadeth. Αφού ξεκίνησαν με το "Holy Wars...", ο κόσμος ξετρελάθηκε και ο πανικός δεν τελείωσε παρά μόνο στην τελευταία νότα του τελευταίου τραγουδιού. Τα playlist των συγκροτημάτων στα σχόλια.

There and back again:
Τελικά καταλήξαμε σε ένα άθλιο ξενοδοχείο δίπλα στην Ακαδημίας που λεγόταν "Άρτα", επειδή εκεί είχε πάει ήδη ένα φιλαράκι. Ξυπνάμε πρωί να προλάβουμε το τρένο. Κατεβαίνω κάτω και βλέπω ότι τα παιδιά έχουν φύγει. Εγώ δεν έχω ιδέα από Αθήνα και παίρνω ταξί να με πάει στο σταθμό Λαρίσης. Ανεβαίνω στο τρένο λίγο πριν φύγει και κάθομαι έξω από το βαγόνι-κυλικείο, περιμένοντας να ανοίξει. Σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα έρθουν για καφέ τα υπόλοιπα παιδιά και θα βρεθούμε. Κάτι που δεν γίνεται και, όπως έμαθα αργότερα, αυτοί είχαν ξεκινήσει με τα πόδια από το ξενοδοχείο και δεν πρόλαβαν το τρένο! Σκεφτείτε λίγο την εποχή, ούτε κινητά τηλέφωνα να μάθεις πού βρίσκεται ο άλλος και τι κάνει. Επιστροφή λοιπόν από Αθήνα μόνος, έχοντας ευτυχώς και ένα βιβλίο μαζί μου (Στίβεν Κινγκ ή κάτι παρόμοιο) για να περάσει η ώρα. Στο Πλατύ πρέπει να έκατσα 4-5 ώρες για να έρθει η ανταπόκριση για Κοζάνη (ευτυχώς αυτή τη φόρα έφτανε μέχρι εκεί), αλλά πάλι αναρωτιέμαι πώς δεν βγήκα στην παλιά εθνική οδό (2,5 χλμ. απόσταση μόνο) να περιμένω να περάσει κάποιο ΚΤΕΛ, καθώς είχε αρκετά συχνά δρομολόγια για Κοζάνη. Χαζά παιδιά με λίγο μυαλό τότε, τι περιμένεις;

The right to go insane

Καινούριο βίντεο από την τελευταία δουλειά των Megadeth. Για να μπαίνουμε σιγά-σιγά στο κλίμα του Sonisphere, έτσι;

Sonisphere festival

Επιβεβαιώθηκε λοιπόν! Στις 24 του Ιούνη οι Big Four (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax) με τρία πιο «μικρά» γκρουπάκια (Mastodon, Stone Sour, Bullet for my Valentine) θα μας επισκεφθούν στο Terra Vibe. Η συναυλία της δεκαετίας!

— διαβάστε εδώ —
Υ.Γ. Αλλά και η Σόφια κοντά είναι για μας...

Συναυλίες 2010

Στην Ευρώπη γίνεται χαμός από συναυλίες και για άλλην μια φορά εδώ στο Ellada κάνουμε προσευχές μήπως έρθει έστω ένα μεγάλο όνομα. Οι φίλοι του ροκ θα πάνε στους U2, οι φίλοι του μέταλ περιμένουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

Το μόνο καλό νέο των τελευταίων ημερών είναι η πρώτη εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους για τους Bolt Thrower σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 29 και 30 Μαΐου αντίστοιχα. Δείτε τη σχετική αφίσα. Εισιτήριο μόνο €20 (!) μετά από απαίτηση του συγκροτήματος. Αυτά είναι!

Όσοι τώρα έχουν επιπλέον χρήμα και άπλετο χρόνο, μπορούν να πεταχτούν στις 9 Φεβρουαρίου (ημέρα Τρίτη) προς Μιλάνο μεριά και να δούνε σε ένα βράδυ (με €25 μόνο!) τους Machine Head και support τους Hatebreed, Bleeding Through και All Shall Perish! Και τα μυαλά στο μίξερ! Όλα αυτά τα γκρουπ εμείς πρέπει να τα φέρουμε ένα-ένα στη χώρα μας και ένα τη χρονιά.

Το καλύτερο όμως σας το άφησα για το τέλος. Το γεγονός του καλοκαιριού θα είναι η περιοδεία των Big Four, δηλαδή κάποιων τεσσάρων γκρουπ που ίσως τα έχετε ακουστά: Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax! Οι τέσσερις μεγάλοι της Bay Area για λίγες συναυλίες. Στις 19 του Ιούνη θα βρίσκονται στην Πράγα, με guest εμφανίσεις από Heaven & Hell και Mastodon. Δείτε το σχετικό επίσημο site. Τι να πει κανείς και τι να μην πει. Κλείστε θέσεις! Στην Αγγλία και στις 30 του Ιούλη, η ίδια διοργανώτρια, η Sonisphere Festival, θα έχει φεστιβάλ με Iron Maiden, Slayer, Motley Crue, Rammstein, Anthrax κ.λ.π. και λοιπά! Δείτε το αγγλικό σάιτ. Λέγεται ότι ένα από αυτά τα πακέτα θα έρθει στη χώρα μας στις 24 του Ιούνη. Ίδωμεν...

Headcrusher

Πρώτο βίντεο κλιπ από τους Megadeth για το τραγούδι Headcrusher, στα πλαίσια της προώθησης του νέου τους άλμπουμ.

Megadeth - Endgame

Τα χρόνια περνάνε, μεγαλώνουμε εμείς, μεγαλώνουν όμως και τα συγκροτήματα. Πλέον, οι καινούριες κυκλοφορίες κάποιων διάσημων συγκροτημάτων δεν μπορούν να αφήσουν το στίγμα τους, όπως γινόταν όταν ήμασταν σε πιο τρυφερή ηλικία. Ας πάρουμε το φετινό παράδειγμα: που λέτε, είχα μια μικρή ανυπομονησία να ακούσω τη νέα δουλειά των Megadeth. Κατά βάθος πίστευα ότι θα έχει μερικά καλά τραγουδάκια, μερικά αδιάφορα και σε λίγο καιρό θα το προσπερνούσα και θα το ξεχνούσα. Δυστυχώς, δεν έπεσα και πολύ έξω.

Το νέο τους CD λέγεται Endgame και με το πρώτο άκουσμα θυμίζει τις προηγούμενες δουλειές τους από την τρέχουσα δεκαετία. Και όταν έχεις μεγαλώσει την εποχή που κυκλοφόρησαν τα Rust In Peace, Countdown to Extinction και έχεις «θεοποιήσει» κάποια άλμπουμ (μαζί με το Peace Sells) τότε λογικό είναι, θα πείτε, που δεν μου κίνησε... το σβέρκο! Ή, κάποιος άλλος μπορεί να πει ότι είμαι και προκατειλημμένος. Πάμε όμως τώρα στα θετικά: ακούγοντας το άλμπουμ προσεκτικότερα, νιώθεις ότι ο Mustaine ξαναβρήκε την όρεξη για speed-heavy-thrash μεταλιές. Τα μουσικά θέματα και τα riffs φέρνουν στο μυαλό Rust in Peace. Τα πιο παρατηρητικά αυτιά θα πιάσουν στοιχεία ακόμα και από το Killing is my Business! Λοιπόν, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να αποκτήσετε εσείς ιδία άποψη, ακούγοντάς το ολόκληρο στο προφίλ τους στο μαϊσπέις και να σταματήσω εγώ εδώ για να μην σας κουράσω άλλο...
(myspace.com/megadeth)

Τι άλλο ακούσαμε μέσα στο 2007;

Και δεν το ποστ-άραμε εδώ στο blog; Για να είστε πλήρως κατατοπισμένοι, επιλέξτε και την κατηγορία Κυκλοφορίες 2007! Έτσι, για να μην γεμίσω άπειρα ποστ με βίδεα, κάναμε την παρακάτω λίστα. Έχουμε και λέμε:

Beatsteaks: Αυτό το γερμανικό σχήμα το άκουγα πολύ στο στρατό πριν 2 χρόνια. Χαρούμενα τραγούδια με ολίγη από σκα, η φετινή τους κυκλοφορία είναι κι αυτή στα ίδια επίπεδα. Δείτε το βίδεο για το Jane Became Insane.
Authority Zero: Καλιφορνέζικο πανκ από ένα αγαπημένο σχήμα. Από το άλμπουμ 12:34 δείτε το The Bravery
Megadeth: Ο Mustaine επανήλθε με το United Abominations και -ανάμεσα στ' άλλα- ξαναηχογράφησε το A tout le monde (σε παρένθεση: set me free) με τη συμμετοχή της Cristina Scabbia (πάλι;) στα φωνητικά.
Avenged Sevenfold: Ενώ ξέρουμε ότι αυτό το σχήμα είναι ποζεράδικο και αρκετά δήθεν, εγώ κάθομαι και το ακούω. Η φετινή δουλειά τους δεν είχε όνομα και μέσα απ' αυτή δείτε το Almost Easy
Iced Earth: Είμαι στην εποχή που δεν τους ακούω και πολύ αλλά, μέσα από το Framing Armageddon (Something Wicked Part 1), το Ten Thousand Strong αρκεί και περισσεύει!
Hundred Reasons: Εγγλέζικο συγκρότημα που όσο πάει γίνεται όλο και πιο εμπορικό. Από το άλμπουμ Quick The Word, Sharp The Action δείτε το No Way Back
Velvet Revolver: Δυναμικό καμ-μπακ από τον Slash και την παρέα του με το Libertad. She Builds Quick Machines το πρώτο βίντεο που βγάλαν φέτο!
Chevelle: Πλέον δεν τους πάω και πολύ, αλλά μερικά τραγούδια ακούγονται, πώς να το κάνουμε. Μέσα από το Vena Sera δείτε το Well Enough Alone
Fu Manchu: Αυτή η μπάντα δε σταματάει να ροκάρει και καλά κάνει. Από το We Must Obey δείτε το Hung Out to Dry
Atreyu: Αυτοί κι αν έχουν καταντήσει εμπορικότατοι... Από το Lead Sails Paper Anchor δείτε το Becoming the Bull.
The Used: Ξέρουμε ότι είναι προβλέψιμοι, αλλά μέσα στο Lies for the Liars, το φετινό τους πόνημα υπάρχουν και κάποια τραγούδια που ξεχωρίζουν. Δείτε το The bird and the worm
Clawfinger: Κλασικοί Clawfinger και εν έτη 2007. Δείτε/ακούστε και μόνοι σας το The Price We Pay, μέσα από το Life Will Kill You
Turbonegro: Τα ίδια και από τους Νορβηγούς. Στο κλασικό τους στυλ hard-rock, punk, rock 'n' roll δείτε το βίντεο για το Do You Do You Dig Destruction, από τη φετινή τους δουλειά Retox.
Bad Religion: Από αυτούς ξέρετε τι να περιμένετε, οπότε και από το (πολύ καλό και δυναμικό) New Maps of Hell δείτε το New Dark Ages.
Amorphis: Οι Φινλανδοί ήταν αυτοί που με εξέπληξαν ευχάριστα φέτος με τη νέα τους δουλειά Silent Waters (επειδή δεν το περίμενα). Για του λόγου του αληθές, δείτε το ομώνυμο τραγούδι.
Prong: Δεν περίμενα την επιστροφή τους, οπότε η νέα τους δουλειά Power of the Damager ήταν ενδιαφέρουσα. Δείτε το The Banishment
Machine Men: Ενδιαφέρον (ως πολύ καλό) καινούριο φινλανδικό metal σχήμα. Από το φετινό τους δημιούργημα, Circus of Fools, δείτε το No Talk Without The Giant
Dream Theater: Κι εδώ τα λόγια περιττεύουν. Από το φετινό τους δημιούργημα Systematic Chaos, δείτε το Constant Motion.

και πολλά άλλα ακόμα, απ' τα οποία δεν βρήκαμε βίντεα (ή βαριόμασταν να βρούμε):
Deadsoul Tribe, Down, Madball, Sworn Enemy, Comeback Kid, Hopesfall, Evergreen Terrace, One Man Army, Type O Negative, Annihilator, Ozzy, Pain of Salvation, Therion, Samael, Lake of Tears, Sevendust, A Perfect Murder, Haste the Day, Pro-Pain, Nine, Caliban, Neurosis, Jimmy Eat World, Adema, Queens of the Stone Age, Smashing Pumpkins, Fall Out Boy, Entombed, Queensryche, Exodus, Nightingale, Between the Buried and Me, Air, Amon Tobin, Korn, Arch Enemy, Demon Hunter, Knuckledust, Agnostic Front, M.O.D.