Βελιγράδι και Metallica, γιοκ!

Σήμερα (σε λίγη ώρα δηλαδή) ανεβαίνουν στη σκηνή οι Metallica στο Βελιγράδι και ανάμεσα στο 20 κομμάτια του live, παίζουν ολόκληρο το Black Album. Ήξερα από καιρό για αυτό το live. Το θέμα είναι ότι μόλις τώρα ανακάλυψα ότι θα έχουν support τους Machine Head και τους Gojira! Και όλα αυτά με το φθηνό εισιτήριο να έχει 3300 δηνάρια = 29 ευρώ! Και ρωτάω τώρα: πώς τα κατάφερα και ξέμεινα εδώ στην Κοζάνη; Τι έχουμε πάθει αυτόν τον καιρό και δεν ενημερωνόμαστε και δεν οργανωνόμαστε καλύτερα; Άντε να ξυπνάμε λίγο...

Sonisphere Festival - Day 1: The Big Four

Γήπεδο Vasil Levski, Σόφια, 22 Ιουνίου 2010

Τις περιπέτειες με το τρένο δεν χρειάζεται να τις αναφέρουμε και να ξανασυγχιστούμε. Θα αρκεστούμε στις... αναμνήσεις από τους φίλους μεταλάδες και το γέλιο που ρίξαμε με τις ατάκες τους. Φτάσαμε στη Σόφια 8 η ώρα το πρωί της Τρίτης και σεριανίσαμε χαζεύοντας το κέντρο της βουλγαρικής πρωτεύουσας. Το οποίο αυτό μόνο αξίζει να δεις, διότι λίγα λεπτά πιο μακριά από το κέντρο αρχίζει η παρακμή. Anyway... κατά τις 12 πηγαίνουμε στο hostel, ρίχνουμε έναν τρικούβερτο ύπνο, αναπληρώνουμε τις δυνάμεις μας και κατά τις 3 ξεκινάμε για το γήπεδο. Πανικός από κόσμο (35.000 εισιτήρια σύμφωνα με τους διοργανωτές, εφτά λεωφορεία από Θεσσαλονίκη και μερικές δεκάδες με τρένα και αμάξια όπως εμείς). Εντύπωση προκαλούν οι άπειροι σεκιουριτάδες και η φοβερά επαγγελματική οργάνωση. Περνάμε τον έλεγχο, ξεχνάμε να πάρουμε αδιάβροχο και οδεύουμε στη θύρα μας. Η μισόλιτρη μπύρα €1, παρακαλώ! Αυτά είναι γούστα. Όταν παρκάραμε σε κάποιες καλές θέσεις, η βουλγάρικη μπάντα Bastardolomey ήδη είχε ξεκινήσει το πρόγραμμά της και ήταν ό,τι πρέπει για να πιούμε τις πρώτες μπύρες, παρατηρώντας γονείς, μικρά παιδιά και... ώριμα άτομα (να μην πω ηλικιωμένα και τους προσβάλω) να εισέρχονται στο γήπεδο. Εδώ ακούνε μέταλ οι πάντες. Να σημειώσουμε επίσης ότι η εν λόγω συναυλία των Big Four θα βιντεοσκοπούνταν για να παιχτεί ταυτόχρονα σε κινηματογραφικές αίθουσες σε Αμερική και Ευρώπη.

Anthrax:
Με αγγλική συνέπεια και τον ήλιο να βαράει (διαλύοντας προς στιγμή τις φοβίες μας για βροχή), οι Anthrax βγαίνουν στη σκηνή με το "Caught in a Mosh" και ο κόσμος ξεσηκώνεται. Χαρακτηριστικό των γειτόνων μας το ότι φωνάζουν συνέχεια και κοπανιούνται μόνοι τους. Ούτε moshing, ούτε ξύλο. Με τον Belladona στα φωνητικά, το setlist αποτελούνταν αποκλειστικά από τα άλμπουμ της δεκαετίας του '80, και τι τραγούδια· μία best of επιλογή τραγουδιών: "Got the Time", "Madhouse", "Be All End All", η διασκευή "Antisocial", "Indians" στο οποίο ο Belladone πήρε (πώς λέγεται αυτό;) φτερά αρχηγού ινδιάνων και έτρεχε πάνω-κάτω στη σκηνή μ'αυτά. Στη μέση από αυτό, λίγο πριν μπει το «κοπανιστό» ριφ, το γυρνάνε και παίζουν τις πρώτες νότες από το "Heaven and Hell". Συνεχίζουν για άλλα δυο-τρία λεπτά με το τραγούδι και ξαναμπαίνουν μετά στο Indians και το μίνι αφιέρωμα στον εκλιπώντα Dio λαμβάνει τέλος μέσα σε χειροκροτήματα. Ακολουθούν τα "Medusa", το "Only" που ήταν και το πιο πρόσφατο (από το '93!) κομμάτι που παίξανε, το "Metal Trashing Mad" για να τιμήσουν το πρώτο τους άλμπουμ και κλείσανε με το "I’m the Law". Ο ήχος τους γενικά ήταν καλός, εκτός από κάποια διαστήματα που χανόντουσαν οι ισορροπίες κιθάρας/φωνητικών. Βλέποντάς τους για πρώτη φορά, μπορώ να πω ότι μ'αφήσανε πλήρως ικανοποιημένο.
Παρατήρηση: Τα περισσότερα τραγούδια παίχτηκαν αισθητά μια ταχύτητα χαμηλότερη.

Megadeth:
Πέρασαν πολλά χρόνια από την προηγούμενη φορά που τους είδα και είχα απορία να δω/ακούσω τι θα παίξουν. Με τις πρώτες νότες του "Holy Wars..." πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες, ο κόσμος βγάζει τα αδιάβροχα από τις τσέπες και το στάδιο μεταμορφώνεται σε ένα πολύχρωμο σκηνικό. Η βροχή δυναμώνει και λίγο χαλάζι συμμετέχει στο πάρτι και μεις επιλέγουμε να πάμε να κάτσουμε κάτω από τις κερκίδες, στην είσοδο της θύρας. Έτσι αχνοακούμε/χάνουμε τα "Hangar 18", "Wake Up Dead" και "Headcrusher", το μοναδικό καινούριο τραγούδι. Η βροχή σταματάει και πηγαίνουμε στις θέσεις μας ακούγοντας το φοβερό "In My Darkest Hour". Ακολουθεί το πρώτο τραγούδι-έκπληξη το "Skin O' My Teeth", μετά το "A Tout Le Monde", μετά το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη το "Hook In Mouth", "Trust", "Sweating Bullets", "Symphony Of Destruction" (στο οποίο γίνεται χαμός από τους διπλανούς μας στην κερκίδα) και τελευταίο το αγαπημένο "Peace Sells", παίζοντας για το κλείσιμο το ριφ από Holy Wars πάλι και χαιρετώντας τον κόσμο με μια μικρή ευχαριστήρια ομιλία. Για μια ώρα Megadeth, το best-of setlist ήταν φοβερό.
Παρατήρηση: Δεν παίξανε το "Tornado of Souls", όμως!

Slayer:
Μετά από όλα αυτά, περιμέναμε ένα ανάλογο σετ-λιστ από τους Slayer. Οι οποίοι βγήκανε με το "World Painted Blood", τον Kerry King γεμάτο καρφιά και αλυσίδες, τον Jeff Hanneman με κιθάρα ζωγραφισμένη στα χρώματα της heineken αλλά λογότυπο... hanneman και τον Tom Araya με φανέλα της εθνικής ομάδας της Χιλής (για να μην ξεχνιόμαστε ότι ο χιλιανός θα υποστηρίξει τη χώρα του στο μουντιάλ) και αγέρωχο ύφος χωρίς όμως να χτυπιέται όπως άλλοτε, καθώς δεν τον αφήνει το πρόβλημα υγείας του. Ο Lombardo σοβαρός και σταθερός πίσω από τα τύμπανα παίζει πλέον για την πλάκα του. Το setlist συνεχίζει με το "Jihad" και μετά έρχεται η ώρα για το κλασικό "War Ensemble". Επιστροφή στο νέο άλμπουμ με το "Hate Worldwide" και μετά λίγο ηρεμία με το "Seasons in the Abyss". Καταιγίδα μετά την ηρεμία και "Angel of Death", το οποίο ακολουθείται από το νέο "Beauty Through Order" και το "Disciple" από το "God Hates Us All" άλμπουμ του 2001. Προς το τέλος μόνο κλασικά: "Mandatory Suicide", "Chemical Warfare", "South of Heaven" και κλείσιμο φυσικά με το "Raining Blood".
Παρατήρηση: Θα προτιμούσαμε πάντως να αφαιρέσουν αρκετά από τα νέα για περισσότερα παλιά τραγούδια, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες.

Metallica:
Μέχρι να βγουν οι Metallica, ο κόσμος άρχισε να είναι ανήσυχος. Έτσι όμως ξεκίνησε από το πουθενά η ola, το γνωστό γηπεδικό κύμα που κράτησε για περίπου δέκα λεπτά, με καθολική συμμετοχή. Ο κόσμος μετά από αυτό έχει πλέον γεμίσει ασφυκτικά το γήπεδο σε αρένα και κερκίδες και είναι έτοιμος για το κυρίως πιάτο. Το οποίο περιλάμβανε μουσική για πάνω από δύο ώρες, φωτιές, πυροτεχνήματα και μία επιπλέον γιγαντοοθόνη που δεν είχαν χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα συγκροτήματα. Τα φώτα έπεσαν και στις οθόνες εμφανίζεται ο Άνρωπος χωρίς Όνομα, ο Clint Eastwood να ρίχνει την κανονιά (σκηνές από την ταινία «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», φυσικά) και τις νότες του "Ecstacy of Gold" του Μορικόνε. Ο κόσμος παραληρεί, το συγκρότημα βγαίνει με το "Creeping Death", ο συναυλιακός χαμός ξεκινάει με τον κόσμο να τραγουδάει όλους τους στίχους συνέχεια. Ακολουθούν "For Whom The Bell Tolls", "Fuel" (οι πρώτες φωτιές κάνουν την εμφάνισή τους), "Harvester Of Sorrow", "Fade To Black" και για τη συνέχεια δύο καινούρια: "That Was Just Your Life" και "Cyanide". Η πόρωση συνεχίζεται με "Sad But True", ηρεμία για λίγο με το "Welcome Home (Sanitarium)" και ένα ακόμα από το Death Magnetic, το "All Nightmare Long". Στη συνέχεια τα ηχεία καταλαμβάνονται από σφαίρες και βομβαρδισμούς και ξέρουμε ότι ακολουθεί το "One". Ασταμάτητα συνεχίζουν με "Master Of Puppets" και το πρώτο τραγούδι-έκπληξη για μένα, το "Blackened". Μετά η μπαλάντα που ξέρει και η γιαγιά μου, το "Nothing Else Matters" και η ώρα του "Enter Sandman" για να κλείσουν το κυρίως μέρος της συναυλίας. Ξαναβγαίνουν στη σκηνή, ευχαριστούν τον κόσμο και μας ξαναλένε για το πόσο καλά νιώθουν που συμμετέχουν σ'αυτή την Big Four επανένωση και μ'αυτά και μ'αυτά βγαίνουν όλα τα μέλη των προηγουμένων συγκροτημάτων και τζαμάρουν διασκευάζουν το "Am I Evil?" των Diamond Head. Δείτε το σχετικό βιντεάκι παρακάτω. Πέντε-έξι κιθάρες, μπάσα και κρουστά, ένας βαρβάτος ήχος και μία μοναδική στιγμή για τη μουσική που γουστάρουμε.
The Big Four - Am I Evil? (live @ Sofia)Αποχωρούν οι υπόλοιποι και οι Metallica συνεχίζουν με το δεύτερο τραγούδι-έκπληξη που λέγεται "Hit The Lights", έτσι για να μας προετοιμάσουν για το δυναμικό κλείσιμο του "Seek & Destroy", με τον Hetfield να παίζει σαν μαέστρος με τον κόσμο και μεις να τραγουδάμε τη μελωδία μέχρι να μας κολλήσει στον εγκέφαλο.
Παρατήρηση: Ο Ulrich φυσικά και δεν έπαιξε ούτε μια ίδια νότα από τα τραγούδια. Έκατσε στο drum-kit και έπαιξε ό,τι του ερχόταν εκείνη την ώρα να παίξει. Όπως πάντα...

Δεν νομίζω να χρειάζεστε και επίλογο τώρα ή κάποια λόγια κριτικής; Απλά, awesome!

Σεζόν 1998-1999

Η νέα σεζόν 1998-1999 ξεκίνησε και τελείωσε με δύο μεγάλες συναυλίες από δύο μεγάλα συγκροτήματα. Και ενδιάμεσα, όμως, πετύχαμε φοβερά live.

Εισιτήριο από το live των Iron Maiden δεν υπάρχει καθώς βρισκόμασταν πάνω στο δάσος, πίσω από το θέατρο Βράχων Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή οι γνωστοί-άγνωστοι γκρέμισαν την περίφραξη, έγινε ένα ντου και βρεθήκαμε (κατά λάθος;) μέσα στο χώρο κανονικότατα. Blaze Bayley εποχή μεν, αλλά συναυλιακά ποτέ δεν ήταν κάτω του μετρίου.

Αγαπημένο συγκρότημα οι Death, είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Scavenger of Human Sorrow" "The Sound of Perseverance", το οποίο αποδείχθηκε δυστυχώς να είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Κατά τη διάρκεια του live, όταν παίξανε το "Pull the plug" (?), κάποιο... πηθικοειδές είχε την «έμπνευση» να ανάψει καπνογόνα για να κάνει χαβαλέ! Περιττό να πω ότι στο μικρό συναυλιακό χώρο που είμασταν πνιγήκαμε στον καπνό. Μετά πήγαμε στο metal-bar του Σίφη, όπου και έσκασε μύτη ο Chuck Schuldiner, πήραμε αυτόγραφα, χωρίς να ξέρουμε τότε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους βλέπαμε ζωντανά. Όλο το live υπάρχει στο γιου-τιουμπ από πειρατική βιντεοκάμερα!

Στην Αποθήκη του Μύλου, παρακολουθήσαμε ίσως το καλύτερο live των Slayer και ένα από τα καλύτερα ever. Πάνω από 1000 άτομα να χτυπιούνται και να κοπανιούνται ανελέητα. Το άγνωστο τότε support σχήμα δεν ήρθε να παίξει Θεσσαλονίκη. Όπως μάθαμε, στην Αθήνα που εμφανίστηκε, τους γιουχάρανε! Ήταν οι System of a Down! Όπως και στο ποδόσφαιρο, εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα νέα ταλέντα με χρονοκαθυστέρηση! (sic)

Το ιστορικό σχήμα των Motorhead ήρθε στα μέρη μας μετά από πολλά χρόνια και δεν γινόταν να μην δούμε εμείς για πρώτη φορά τον Lemmy. Best of η συναυλία, όλα τα κλασικά και αγαπημένα τραγούδια, με την ένταση των ενισχυτών στο... 11, που έγινε δυστυχώς σε ένα περίπτερο της Δ.Ε.Θ. και ο ήχος ήταν γενικά κακός.

Ακόμα ένα φοβερό σόλο άλμπουμ τότε από τον Bruce Dickinson, το "The Chemical Wedding" και σκεφτόμασταν να μην επιστρέψει ξανά στους Maiden, αν είναι να βγάζει μόνος του αλμπουμάρες. Η συναυλία έγινε στο Ιβανώφειο και είχαμε κάποια deja-vu από το προ τετραετίας live των Maiden στον ίδιο χώρο. Στο encore μάς πέταξε και ένα "Flight of Icarus" και μας έστειλε κανονικά!

Οι Nevermore ήταν ένα από τα συγκρότηματα που άκουγα μανιωδώς εκείνη την εποχή. Οπότε το live τους ήρθε στην καλύτερη εποχή. Χωρίς σταριλίκια, δεν «βάλανε» τον κόσμο να φωνάζει για encore· απλά ήρθαν, παίξανε, τα σπάσανε, φύγανε. Εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ "Dreaming Neon Black", οπότε το σετ είχε αρκετά κι απ' τα προηγούμενα, που γουστάρουμε και περισσότερο. Και αφού ακούσαμε και το "Future Tense", από Sanctuary-εποχή, είμασταν ευχαριστημένοι και με το παραπάνω. Support ήταν ένα σχήμα με το όνομα Angel Dust, από τους οποίους θυμάμαι ένα τραγούδι μόνο, το "Bleed".

Και η σεζόν έκλεισε με τη μεγάλη συναυλία των Metallica, για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Δεν γινόταν να λείψουμε αυτή τη φορά από αυτό το live (μιας και την πρώτη φορά είμασταν 6η Δημοτικού και δεν μας άφησε η μαμά μας!) και ας βρισκόμασταν μέσα στην εξεταστική περίοδο του Ιουνίου. Κλείσαμε θέσεις σε εκδρομικό λεωφορείο από τα δισκάδικα της πόλης. Ξεκινήσαμε χαρούμενοι και ωραίοι, πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα, είδαμε το live και επιστρέψαμε αμέσως πίσω, όντας πτώματα από την κούραση. Από τους Monster Magnet θυμάμαι λίγα πράματα, και οι Metallica απέδειξαν ότι στα live είναι εγγύηση.

Συναυλία που έπρεπε να πάω τότε: μάλλον θα πω αυτή των Iced Earth (Ιανουάριος του '99) που εκείνη την εποχή ήταν το αγαπημένο συγκρότημα των ελλήνων metallers. Τα δύο σόου στην Αθήνα ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησε το γνωστό σε όλους "Alive in Athens".

Sonisphere festival

Επιβεβαιώθηκε λοιπόν! Στις 24 του Ιούνη οι Big Four (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax) με τρία πιο «μικρά» γκρουπάκια (Mastodon, Stone Sour, Bullet for my Valentine) θα μας επισκεφθούν στο Terra Vibe. Η συναυλία της δεκαετίας!

— διαβάστε εδώ —
Υ.Γ. Αλλά και η Σόφια κοντά είναι για μας...

Συναυλίες 2010

Στην Ευρώπη γίνεται χαμός από συναυλίες και για άλλην μια φορά εδώ στο Ellada κάνουμε προσευχές μήπως έρθει έστω ένα μεγάλο όνομα. Οι φίλοι του ροκ θα πάνε στους U2, οι φίλοι του μέταλ περιμένουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

Το μόνο καλό νέο των τελευταίων ημερών είναι η πρώτη εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους για τους Bolt Thrower σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 29 και 30 Μαΐου αντίστοιχα. Δείτε τη σχετική αφίσα. Εισιτήριο μόνο €20 (!) μετά από απαίτηση του συγκροτήματος. Αυτά είναι!

Όσοι τώρα έχουν επιπλέον χρήμα και άπλετο χρόνο, μπορούν να πεταχτούν στις 9 Φεβρουαρίου (ημέρα Τρίτη) προς Μιλάνο μεριά και να δούνε σε ένα βράδυ (με €25 μόνο!) τους Machine Head και support τους Hatebreed, Bleeding Through και All Shall Perish! Και τα μυαλά στο μίξερ! Όλα αυτά τα γκρουπ εμείς πρέπει να τα φέρουμε ένα-ένα στη χώρα μας και ένα τη χρονιά.

Το καλύτερο όμως σας το άφησα για το τέλος. Το γεγονός του καλοκαιριού θα είναι η περιοδεία των Big Four, δηλαδή κάποιων τεσσάρων γκρουπ που ίσως τα έχετε ακουστά: Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax! Οι τέσσερις μεγάλοι της Bay Area για λίγες συναυλίες. Στις 19 του Ιούνη θα βρίσκονται στην Πράγα, με guest εμφανίσεις από Heaven & Hell και Mastodon. Δείτε το σχετικό επίσημο site. Τι να πει κανείς και τι να μην πει. Κλείστε θέσεις! Στην Αγγλία και στις 30 του Ιούλη, η ίδια διοργανώτρια, η Sonisphere Festival, θα έχει φεστιβάλ με Iron Maiden, Slayer, Motley Crue, Rammstein, Anthrax κ.λ.π. και λοιπά! Δείτε το αγγλικό σάιτ. Λέγεται ότι ένα από αυτά τα πακέτα θα έρθει στη χώρα μας στις 24 του Ιούνη. Ίδωμεν...

Σπασμένος, χτυπημένος και σημαδεμένος (από ουλές)

Για να ξυπνήσουμε λίγο, ας δούμε/ακούσουμε το βίντεο για το τραγούδι Broken, Beat And Scarred από την τελευταία δουλειά των Metallica.

Η επιστροφή των παλαιμάχων

Ξεκινάμε με τους AC/DC οι οποίοι επανέρχονται δυναμικά και με ενδιαφέρον άλμπουμ (Black Ice) το οποίο μάλλον έχετε ήδη ακούσει και έχετε ιδία άποψη. Ο λίγο παλιομοδίτικος ήχος προσδίδει περισσότερη γοητεία στο άλμπουμ. Και ξεκινάνε μεγάλη περιοδεία (παρά την ηλικία τους) και μέσα στο 2009 θα τους δείτε και στην Ευρώπη, εκτός της Ελλαδίτσας, έτσι;

Συνεχίζουμε με τους συνομήλικούς τους Motorhead. Η παρέα του Λέμι συνεχίζει ακάθεκτοι να παίζει αυτό που παίζει τόσα χρόνια, παρουσιάζοντας φέτος το Motorizer το οποίο δεν μας ενθουσίασε όσο το προπέρσινο Kiss of Death αλλά παρόλ'αυτά αποτελεί μια σίγουρη rock-n-roll λύση για μπυροποσία στα μπαράκια.

Και, φυσικά, όσον αφορά τους Metallica και το Death Magnetic όλοι πλέον έχουν άποψη, οπότε αυτό που θα πω εγώ για την πάρτη μου είναι ότι σε γενικές γραμμές μού άρεσε και το CD βρίσκεται στην... ημερησία διάταξη του CD-player του αυτοκινήτου, εδώ και καιρό.

Μετά από χρόνια αδράνειας και αλλαγή τραγουδιστή, οι βρετανοί death-metallers Benediction επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και... ίδια μουσική νοοτροπία. Το άλμπουμ που έχει τίτλο Killing Music έχει το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Benediction των τελευταίων άλμπουμ, μόνο που λείπουν τα χαρακτηριστικά ρυθμικά και groove σημεία με τα οποία γούσταρε ο υπογράφων. Και φυσικά, λείπει και ο Dave Ingram που έκανε τη διαφορά στα φωνητικά, οπότε καταλαβαίνετε ότι σε γενικές γραμμές δεν ενθουσιαστήκαμε.

Βέβαια, η επιστροφή των Six Feet Under μέσα σε ένα χρόνο με νέο άλμπουμ που τιτλοφορείται Death Rituals (κυκλοφόρησε επίσημα προχθές) ανεβάζει την ποιότητα των death-metal κυκλοφοριών της χρονιάς, καθώς η παρέα του Chris Barnes συνεχίζει να κάνει καλά αυτό που ξέρει και αυτό μάς αρκεί.

Metallica: πρεμιέρα για το νέο βίντεο κλιπ

Πατήστε εδώ!
Το βίντεο κλιπ πρόκειται για το νέο τους τραγούδι που λέγεται The Day that Never Comes και σκηνοθετήθηκε από τον καλό Δανό σκηνοθέτη Thomas Vinterberg (βλ. Οικογενειακή γιορτή, Dear Wendy). Όταν το βρούμε σε embed μορφή θα το βάλουμε και μεις εδώ στο blog. Τώρα, όσον αφορά το ίδιο το τραγούδι θα τα πούμε λίαν συντόμως...

Beatallica

Έχουμε αναφερθεί και έχουμε παίξει τραγούδια τους στο ραδιόφωνο αρκετές φορές! Ας αναφερθούμε και στο μπλογκ για τους τρελαμένους Beatallica (συγχώνευση Beatles και Metallica)! Ακούστε/δείτε το παρακάτω τραγούδι που λέγεται A Garage Dayz Nite και θα καταλάβετε (όσοι δεν ξέρετε). Χαβαλεδιάστε ελεύθερα:

Στο σάιτ τους μπορούσατε να κατεβάσετε ελεύθερα και τα δύο ολοκληρωμένα (λέμε τώρα) άλμπουμ τους! Τώρα μάγκεψαν κι αυτοί και τα πουλάνε... Μπράβο επιτυχία!

Grammy 2007

Πριν ασχοληθούμε εμείς με τα (δικά μας) πιο πολυακουσμένα άλμπουμ του 2007, δείτε μερικές υποψηφιότητες για τα φετινά Grammy που θα απονεμηθούν στις 10 Φεβρουαρίου του 2008. Περιλαμβάνει άλμπουμ και singles που κυκλοφόρησαν στο διάστημα από τον Οκτώβριο του 2006 ώς τον Οκτώβριο του 2007, εξού και οι συμμετοχές των Tool και Slayer!

Οι κατηγορίες που μας ενδιαφέρουν είναι:

Best Hard-Rock Performance

• Sweet Sacrifice, Evanescence
  
• The Pretender, Foo Fighters
  
• I Don't Wanna Stop, Ozzy Osbourne
  
• Sick, Sick, Sick, Queens Of The Stone Age
  
• The Pot, Tool

Best Metal Performance

• Nothing Left, As I Lay Dying
  
• Never Ending Hill, King Diamond
  
• Aesthetics Of Hate, Machine Head
  
• Redemption, Shadows Fall
  
• Final Six, Slayer

Να σημειώνουμε επίσης τις 5(!) υποψηφιότητες σε διάφορες κατηγορίες των Foo Fighters (αμερικάνικα γούστα είναι αυτά...) και την υποψηφιότητα των Metallica στην κατηγορία Best Rock Instrumental Performance για το τραγούδι The Ecstacy of Gold του Μορικόνε. Ακούστε το, παρακάτω!