Καλύτερο "γηπεδικό" μουσικό θέμα

Δεν μιλάμε για μελωδίες που τραγουδάει ο κόσμος σε συναυλίες. Μιλάμε για ηχογραφημένα σε στούντιο "γηπεδικά" φωνητικά. Το πρώτο που έρχεται σε όλους μας στο μυαλό είναι φυσικά το Heaven Can Wait των Iron Maiden. Αλλά για να πάμε κόντρα στο ρεύμα, θα προτιμήσουμε το Darkside of Aquarius από τις σόλο δουλειές του Bruce Dickinson (παρόλο που είναι μικρότερο σε διάρκεια). Από το 5:52...


Άλλο ένα που μου ήρθε στο μυαλό, που περισσότερο θυμίζει πολεμικές ιαχές παρά γηπεδικές: 3 Days in Darkness από Testament.

Σεζόν 1998-1999

Η νέα σεζόν 1998-1999 ξεκίνησε και τελείωσε με δύο μεγάλες συναυλίες από δύο μεγάλα συγκροτήματα. Και ενδιάμεσα, όμως, πετύχαμε φοβερά live.

Εισιτήριο από το live των Iron Maiden δεν υπάρχει καθώς βρισκόμασταν πάνω στο δάσος, πίσω από το θέατρο Βράχων Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή οι γνωστοί-άγνωστοι γκρέμισαν την περίφραξη, έγινε ένα ντου και βρεθήκαμε (κατά λάθος;) μέσα στο χώρο κανονικότατα. Blaze Bayley εποχή μεν, αλλά συναυλιακά ποτέ δεν ήταν κάτω του μετρίου.

Αγαπημένο συγκρότημα οι Death, είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Scavenger of Human Sorrow" "The Sound of Perseverance", το οποίο αποδείχθηκε δυστυχώς να είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Κατά τη διάρκεια του live, όταν παίξανε το "Pull the plug" (?), κάποιο... πηθικοειδές είχε την «έμπνευση» να ανάψει καπνογόνα για να κάνει χαβαλέ! Περιττό να πω ότι στο μικρό συναυλιακό χώρο που είμασταν πνιγήκαμε στον καπνό. Μετά πήγαμε στο metal-bar του Σίφη, όπου και έσκασε μύτη ο Chuck Schuldiner, πήραμε αυτόγραφα, χωρίς να ξέρουμε τότε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους βλέπαμε ζωντανά. Όλο το live υπάρχει στο γιου-τιουμπ από πειρατική βιντεοκάμερα!

Στην Αποθήκη του Μύλου, παρακολουθήσαμε ίσως το καλύτερο live των Slayer και ένα από τα καλύτερα ever. Πάνω από 1000 άτομα να χτυπιούνται και να κοπανιούνται ανελέητα. Το άγνωστο τότε support σχήμα δεν ήρθε να παίξει Θεσσαλονίκη. Όπως μάθαμε, στην Αθήνα που εμφανίστηκε, τους γιουχάρανε! Ήταν οι System of a Down! Όπως και στο ποδόσφαιρο, εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα νέα ταλέντα με χρονοκαθυστέρηση! (sic)

Το ιστορικό σχήμα των Motorhead ήρθε στα μέρη μας μετά από πολλά χρόνια και δεν γινόταν να μην δούμε εμείς για πρώτη φορά τον Lemmy. Best of η συναυλία, όλα τα κλασικά και αγαπημένα τραγούδια, με την ένταση των ενισχυτών στο... 11, που έγινε δυστυχώς σε ένα περίπτερο της Δ.Ε.Θ. και ο ήχος ήταν γενικά κακός.

Ακόμα ένα φοβερό σόλο άλμπουμ τότε από τον Bruce Dickinson, το "The Chemical Wedding" και σκεφτόμασταν να μην επιστρέψει ξανά στους Maiden, αν είναι να βγάζει μόνος του αλμπουμάρες. Η συναυλία έγινε στο Ιβανώφειο και είχαμε κάποια deja-vu από το προ τετραετίας live των Maiden στον ίδιο χώρο. Στο encore μάς πέταξε και ένα "Flight of Icarus" και μας έστειλε κανονικά!

Οι Nevermore ήταν ένα από τα συγκρότηματα που άκουγα μανιωδώς εκείνη την εποχή. Οπότε το live τους ήρθε στην καλύτερη εποχή. Χωρίς σταριλίκια, δεν «βάλανε» τον κόσμο να φωνάζει για encore· απλά ήρθαν, παίξανε, τα σπάσανε, φύγανε. Εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ "Dreaming Neon Black", οπότε το σετ είχε αρκετά κι απ' τα προηγούμενα, που γουστάρουμε και περισσότερο. Και αφού ακούσαμε και το "Future Tense", από Sanctuary-εποχή, είμασταν ευχαριστημένοι και με το παραπάνω. Support ήταν ένα σχήμα με το όνομα Angel Dust, από τους οποίους θυμάμαι ένα τραγούδι μόνο, το "Bleed".

Και η σεζόν έκλεισε με τη μεγάλη συναυλία των Metallica, για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Δεν γινόταν να λείψουμε αυτή τη φορά από αυτό το live (μιας και την πρώτη φορά είμασταν 6η Δημοτικού και δεν μας άφησε η μαμά μας!) και ας βρισκόμασταν μέσα στην εξεταστική περίοδο του Ιουνίου. Κλείσαμε θέσεις σε εκδρομικό λεωφορείο από τα δισκάδικα της πόλης. Ξεκινήσαμε χαρούμενοι και ωραίοι, πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα, είδαμε το live και επιστρέψαμε αμέσως πίσω, όντας πτώματα από την κούραση. Από τους Monster Magnet θυμάμαι λίγα πράματα, και οι Metallica απέδειξαν ότι στα live είναι εγγύηση.

Συναυλία που έπρεπε να πάω τότε: μάλλον θα πω αυτή των Iced Earth (Ιανουάριος του '99) που εκείνη την εποχή ήταν το αγαπημένο συγκρότημα των ελλήνων metallers. Τα δύο σόου στην Αθήνα ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησε το γνωστό σε όλους "Alive in Athens".

Rockwave 1997

Τα προεόρτια:
Με μια κάσα μπύρες ξεκινήσαμε από Κοζάνη με το βραδυνό τρένο για το δεύτερο Rock of Gods που μετονομάστηκε σε Rockwave. Μέχρι να φτάσουμε στο Πλατύ και να αλλάξουμε τρένα, τις είχαμε πιει ήδη! Εισιτήρια για το φεστιβάλ πήραμε από το Metropolis στην Αθήνα, στο οποίο ήταν να εμφανιστεί και ο Mustaine για αυτόγραφα και τα λοιπά, αλλά μάλλον δεν προλάβαμε. Επειδή ήταν η πιο ανοργάνωτη απ'όλες τις μέχρι τότε εκδρομές μας, δεν είχαμε τι να κάνουμε ή πού να μείνουμε και έτσι πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα από το μεσημέρι. Αράξαμε στη δεύτερη θύρα που δεν είχε κόσμο και ξαφνικά σκάει μύτη ένα λεωφορείο. Στη θέση του συνοδηγού ο Dave Lombardo και εμείς να καθόμαστε σα χάνοι! Αφού όρμησαν όλοι αυτοί που ήταν στην άλλη θύρα, κουνηθήκαμε και μεις και πήραμε ένα αυτόγραφο: είναι αυτή η μουτζούρα με το μολύβι πάνω στο εισιτήριο.

Το κυρίως πιάτο:
Τα ελληνικά γκρουπ ήταν αξιοπρόσεκτα. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε παρόλο που ο ήλιος βαρούσε ανελέητα και ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι. Οι Rotting Christ ετοίμαζαν να κυκλοφορήσουν το A Dead Poem και ακούσαμε μερικά νέα τραγούδια από το άλμπουμ. Οι Grip Inc. εμφανίστηκαν κατά το σούρουπο παίζοντας σχεδόν όλα τα τραγούδια από τα δύο άλμπουμ που είχαν βγάλει ως τα τότε (Power of inner strength και Nemesis), ένα σόλο-ντραμς του Λομπάρντο φυσικά και δύο διασκευές, το "Paint it Black" και ένα που φώναζε "You bastard". O Bruce Dickinson βρισκόταν στην μετα-Maiden εποχή, είχε μόλις κυκλοφορήσει το δυναμίτη Accident of Birth και μας πήρε και μας σήκωσε. Εκπληκτικός φρόντμαν, δυναμική παρουσία, σκαρφάλωσε πάνω στις σκαλωσιές και τραγουδούσε ταυτόχρονα! Από Maiden τραγούδησε τα "2 minutes to midnight", "The prisoner", "Run to the hills" και το αγαπημένο "Flight of Icarus". Στο τέλος, εμφανίστηκαν οι Megadeth. Αφού ξεκίνησαν με το "Holy Wars...", ο κόσμος ξετρελάθηκε και ο πανικός δεν τελείωσε παρά μόνο στην τελευταία νότα του τελευταίου τραγουδιού. Τα playlist των συγκροτημάτων στα σχόλια.

There and back again:
Τελικά καταλήξαμε σε ένα άθλιο ξενοδοχείο δίπλα στην Ακαδημίας που λεγόταν "Άρτα", επειδή εκεί είχε πάει ήδη ένα φιλαράκι. Ξυπνάμε πρωί να προλάβουμε το τρένο. Κατεβαίνω κάτω και βλέπω ότι τα παιδιά έχουν φύγει. Εγώ δεν έχω ιδέα από Αθήνα και παίρνω ταξί να με πάει στο σταθμό Λαρίσης. Ανεβαίνω στο τρένο λίγο πριν φύγει και κάθομαι έξω από το βαγόνι-κυλικείο, περιμένοντας να ανοίξει. Σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα έρθουν για καφέ τα υπόλοιπα παιδιά και θα βρεθούμε. Κάτι που δεν γίνεται και, όπως έμαθα αργότερα, αυτοί είχαν ξεκινήσει με τα πόδια από το ξενοδοχείο και δεν πρόλαβαν το τρένο! Σκεφτείτε λίγο την εποχή, ούτε κινητά τηλέφωνα να μάθεις πού βρίσκεται ο άλλος και τι κάνει. Επιστροφή λοιπόν από Αθήνα μόνος, έχοντας ευτυχώς και ένα βιβλίο μαζί μου (Στίβεν Κινγκ ή κάτι παρόμοιο) για να περάσει η ώρα. Στο Πλατύ πρέπει να έκατσα 4-5 ώρες για να έρθει η ανταπόκριση για Κοζάνη (ευτυχώς αυτή τη φόρα έφτανε μέχρι εκεί), αλλά πάλι αναρωτιέμαι πώς δεν βγήκα στην παλιά εθνική οδό (2,5 χλμ. απόσταση μόνο) να περιμένω να περάσει κάποιο ΚΤΕΛ, καθώς είχε αρκετά συχνά δρομολόγια για Κοζάνη. Χαζά παιδιά με λίγο μυαλό τότε, τι περιμένεις;