Greetings from Thassos

Boldog újévet

= καλή χρονιά, στα ουγγρικά
;-)

Επιστροφή

Γιατί άραγε;

Holidays... at last

Καλές ήταν οι μικρές Σ-Κ αποδράσεις τον Ιούνιο και Ιούλιο, αλλά ήρθε η ώρα για κανονικές, πολυήμερες διακοπές. Και αργήσαμε κιόλας! Τα λέμε... όταν τα πούμε!

Equilibrium

Καλοκαίρι 2009

Άμα ζεις στου διαόλου τον κώλο, όλες οι επιλογές σου για καλοκαιρινές διακοπές είναι ασύμφορες. Για παράδειγμα, ορίστε μερικές από τις φετινές μας προτιμήσεις και οι αποστάσεις τους σε ευθεία γραμμή:

Κοζάνη - Ρόδος 705 χλμ.
Κοζάνη - Ελαφόνησος 435 χλμ.
Κοζάνη - Ζάκυνθος 295 χλμ.
Πού και να υπολογίσουμε τα δρομολόγια με αυτοκίνητο, αεροπλάνο, φέρι-μποτ και τα λοιπά. Πάντως, όποιος θέλει, μπορεί να ρίξει κανένα επιχείρημα για να μας βοηθήσει/πείσει.

Άγκιστρο

Ωραίο, ξεκούραστο σαββατοκύριακο με χαλάρωμα και φαγητό! Χαμάμ στα γνωστά λουτρά του Άγκιστρου Σερρών και διαμονή στο εκπληκτικό συγκρότημα «Ξύλινο Χωριό». Τι να λέμε τώρα, τα πάντα όλα!
     

Δείτε ένα ενημερωτικό σάιτ για τις θερμές πηγές τις Ελλάδος.

Back... to white

Παραφράζοντας το Back to black των AC/DC, εμείς λέμε... επιστροφή στα λευκά, στα λευκά της Κοζάνης και στις θερμοκρασίες της γκάμας μείον επτά ως μείον δύο! Επιστροφή από την τετραήμερη Χριστουγεννιάτικη εκδρομή μας στο Αίγιο με βόλτες στα Καλάβρυτα, Διακοπτό, Πάτρα, Ναύπακτο. Καλά ήταν, ξεκούραση, φαγητό, βόλτες. Τώρα θα ξανακατέβουμε προς νότια Ελλάδα στις 28 Μαΐου!

Βιέννη - Wien - Vienna

Επειδή τις επόμενες μέρες θα είμαι στη Βιέννη, έστειψα το μυαλό να βρω ποιες ταινίες λαμβάνουν χώρα στην αυστριακή πρωτεύουσα. Απ' αυτές που έχω δει ξεχωρίζουν: The third man (Ο τρίτος άνθρωπος) του Carol Reed, η The Pianist (Δασκάλα του πιάνο) του Haneke, Bad Timing (Η δύναμη της σάρκας) του Roeg, το Amadeus του Forman και είδαμε ευχάριστα και το Illusionist με τον Edward Norton.

Δεν έχω δει ακόμα τα Letter From An Unknown Woman του Max Ophuls, Before sunrise (Πριν το ξημέρωμα) του Linklater, Klimt με τον Malkovich και Freud του Huston.

Σίγουρα είχα δει όταν ήμουν μικρός τη Sissi-Ρόμι Σνάιντερ και από... ντροπή δεν είχα σκοπό να το αναφέρω. Αλλά έπεσα στο παρακάτω καρακίτς σάιτ, που αξίζει να ρίξετε μια ματιά για να ρίξετε λίγο γέλιο.

...και 6 ημέρες στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης

Οι οποίες έξι μέρες είναι λίγες, το ξέρω, τι να κάνουμε; Θα επανορθώσω και μιαν άλλη φορά θα κατέβω για πολύ περισσότερο. Εδώ τα πράματα ήταν πιο απλά: πρωινό στο hotel, πέρναμε το αμαξάκι μας και βουρ για παραλίες. Μετά φαγητό, μετά ξάπλα και μετά βόλτα (και πολλές φορές και βραδυνό). Διότι έπρεπε να αναπληρώσουμε το φαγητό που δεν φάγαμε στο Παρίσι. Πολύ καλή περιποίηση και πολύ καλό φαγητό!

Κιτροπλατεία beach, η θέα μας από το μπαλκόνι

Αλμυρός beach· ωραία παραλία· φοινικόδεντρα στην Ελούντα.

Ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά με ολόδικο του κολπίσκο για μπάνιο· το απίστευτο ενυδρείο στο Ηράκλειο· ό,τι πιο αρχαίο έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου, στο παλάτι της Κνωσσού

μικρό και γουστόζικο beach bar IPANEMA με το μπαράκι πάνω στη θάλασσα, στην Ελούντα, όπου και αράξαμε δύο φορές

5 ημέρες στο Παρίσι

Αφού τα blogs είναι κατά βάθος ημερολόγια, ήθελα να γράψω τα δικά μας κατορθώματα στο Παρίσι, έτσι για να μην τα ξεχάσω...

1η μέρα:
Κούραση από το πρωινό ξύπνημα (4:50πμ) για το αεροδρόμιο, κούραση απ'τα κατάλοιπα του γάμου, κούραση από τα αεροπλάνα και τα λεωφορεία... Φτάνουμε απογευματάκι στο hotel. Το Παρίσι καίγεται (για τα δεδομένα του, στους 31°C). Βόλτα να γνωρίσουμε τη γειτονιά του Gare de l'Est και το βράδυ βόλτα στο κανάλι St. Martin που βρίσκεται εκεί δίπλα, όπου οι Γάλλοι αράζουν και πίνουν τα μπουκάλια κρασί που έχουν μαζί τους.

2η μέρα:
Συννεφιά και βροχή. Απότομα άλλαξε ο καιρός. Βόλτες όλη μέρα (με τη βοήθεια του μετρό): Παναγία των Παρισίων, ice-tea στο Σηκουάνα, εκκλησία St. Michel και πολύ περπάτημα. Μετά πολλές ώρες στο Λούβρο! 3 ώρες για μία πτέρυγα! Πίσω στο hotel για ξάπλα και το απόγευμα πλατεία Concorde, Trocadero και πύργος του Άιφελ, ως επάνω! Ξελιγομένοι απ'την πείνα, τρώμε ό,τι βρούμε (που να τρώγεται) σε ένα κοντινό φαγάδικο.

3η μέρα:
Μονμάρτη! Όλα τα λεφτά! Το πιο όμορφο μέρος για να μείνεις στο Παρίσι. Κάτι σαν την Άνω Πόλη. Βόλτα στο γνωστό πάρκο και τα σκαλοπάτια της εκκλησίας της Σταύρωσης. Επίσκεψη στο εκεί μουσείο του Νταλί! Στην επιστροφή μας θα έχουμε να κάνουμε και ένα παζλ. Με την έξοδό μας άρχισε πάλι να βρέχει και φάγαμε τις μπακέτες κάτω από την ομπρέλα. Το σκηνικό με τις τρεις κλωστές και €20 το αφήνω ασχολίαστο γιατί δεν με συμφέρει. Επιστροφή στο hotel, ξάπλα και μεσημεριανός ύπνος.
Το απόγευμα περνάμε από την Όπερα και εν συνεχεία καταναλώνουμε το χρόνο και το χρήμα στα Lafayette. Πανικός! Την κοπανάμε με τα ψώνια και πηγαίνουμε στην Αψίδα του Θριάμβου και τα Ηλύσια Πεδία για να κλείσουμε τον μικρό κύκλο των μεγάλων μνημείων που επισκεφθήκαμε. Επιστροφή στο hotel, η ώρα τώρα είναι 10:20μμ και ακόμα δεν έχει νυχτώσει για τα καλά.

4η μέρα:
Αναρωτιέμαι πόσο κιλά θα επιστρέψω πίσω στο Ελλάντα! Αν αφήσουμε στην άκρη τις φορές που ανεβοκατεβήκαμε (α/κ) τα σκαλιά για το πρωινό (εντάξει, μόνο 1 όροφος), την υπόλοιπη μέρα α/κ τα σκαλιά 10 φορές, δηλαδή 2 όροφοι από 75 σκαλιά = 750 σκαλιά! Και φυσικά δεν μετράμε τα άπειρα σκαλιά του μετρό γιατί οι κύριοι Γάλλοι έχουν κυλιόμενες μόνο σε ελάχιστους σταθμούς. Αν θυμηθούμε και τους 5 ορόφους στο σπίτι της Ιωάννας που α/κ 5 φορές το βράδυ πριν το ταξίδι, τότε μπορούμε άνετα να χαρακτηρίσουμε το ταξίδι μας ως το ταξίδι της... Κακιάς Σκάλας! Αναθεματισμένα, χαλασμένα κωλοασανσέρ!
Τέλος πάντων, αφού βρήκαμε και αγοράσαμε φορτιστή (επειδή εγώ ο βλαξ ξέχασα το δικό μου στην Κοζάνη), γιομήσαμε τη μπαταρία μας και φύγαμε για Πομπιντού και το μουσείο μοντέρνας τέχνης. Μία λέξη μόνο: εκπληκτικό! Jackson Pollock, Picasso, Matisse, Ernst και εκατοντάδες άλλα όμορφα και σαλεμένα πράματα. Μετά βόλτα στην εκεί περιοχή, παγωτό και λίγα ψώνια. Πάλι στο μετρό και βουρ για Σηκουάνα, στην εκπληκτική γέφυρα του Αλεξάνδρου Γ'. Πίσω στην περιοχή του hotel και για πρώτη φορά φάγαμε κάτι ουσιαστικό: καρμπονάρα η Σούλα και μοσχάρι με κρασί Βουργουνδίας ο Ζήσης. Goodnight.


5η μέρα:
Αγνοήσαμε τα ξυπνητήρια, αργήσαμε να κατεβούμε και φάγαμε πρωινό τελευταίοι. Έπιασε βρόχα, οπότε κάτσαμε στο δωμάτιο για αρκετή ώρα. Η διαδρομή μας σήμερα περιελάμβανε μια βόλτα από τη Βαστίλλη. Εκεί, μόλις βγήκαμε από το μετρό, πέσαμε πάνω σε παρέλαση καρναβαλιστών. Κρουστά και ρυθμοί Καραϊβικής και Βραζιλίας. Εν συνεχεία πήγαμε στην περιοχή La Defence με τους ουρανοξύστες και την Grande Arch. Πάθαμε την πλάκα μας, βγάλαμε τις φώτοζ και ξανά βουρ προς Μονμάρτη (πάλι). Πιο ήρεμα και πιο χαλαρά σήμερα, κάναμε τη βόλτα μας και φάγαμε το μεσημεριανό μας (κοτόπουλα, ζαμπόν, πατάτες τηγανιτές, αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε!), ήπιαμε το καφεδάκι μας και φάγαμε ένα παγωτάκι σε κάποιο μπιστρό και επιστροφή στη βάση. Ξεκούραση μέχρι αργά και μετά βόλτα στο πανέμορφο κανάλι St. Martin (πάλι) και στάση σε ένα ιν μαγαζί με όνομα Hotel du Nord για κρασάκι (όχι του Τσου!). Πίσω στη βάση και ετοιμασίες για την επιστροφή. Ώρα για μπάνια στη θάλασσα!

Διακοπές ;

Θα με βρείτε στη Σκόπελο από τις 5 Αυγούστου και μετά!

Πείτε μου εσείς τι θα κάνετε φέτος, πού θα πάτε, πού θα θέλατε να πάτε και τα λοιπά... Για άλλη μια φορά, πάντως, η Ρώμη θα περιμένει. Μάλλον ως το Σεπτέμβρη. Δε νομίζω να πάθει τίποτα. Εξάλλου, τι σόι αιώνια πόλη είναι;

Η φώτο φυσικά και είναι άσχετη. Απλώς ήθελα να φτιάξω ατμόσφαιρα!

Πάσχα 2007

Ωραίες εικόνες από το φετινό Πάσχα! Όπως τη γιαγιά μου, που ήθελε σώνει και καλά να τρώμε συνέχεια, ξέρετε τώρα. Όπως κάνουν όλες οι γιαγιάδες, δηλαδή.

---

TV or not TV? Ιδού η απορία!
Βέβαια, αν δεν είχατε τι να κάνετε αυτές τις μέρες, η τηλεόραση δεν θα σας βοηθούσε και πολύ. Μάλλον θα σας έκανε τα νεύρα χειρότερα! Είπαμε, δράμα η κατάσταση αλλά όχι και τόσο! Κοιτάξτε τις παρακάτω επιλογές που είχαμε από το πρόγραμμα μιας ημέρας. Ή ταινία-χλαμύδα, ή το παιδί του λαού (επί 4)!

---

Πσομί, πεδήα, ελεφθαιρήα! (άσχετο)

2007 - Νυμφαίο και Μωμόγεροι

Αυτό είναι το πρώτο ποστ για το 2007, αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Έχω να γράψω κάτι σ' αυτό το μπλογκ εδώ και 10 μέρες. Αλλά πάλι, πιστεύω ότι είναι καλό να κάνουμε λίγο απεξάρτηση από τον «ψηφιακό» κόσμο και να συμμετέχουμε λίγο περισσότερο στον... αναλογικό! Έτσι, χαίρομαι για αυτήν την περιόδο των γιορτών (και κάθε άλλη τέτοια εορταστική περίοδο) επειδή είναι ευκαιρία να συναντηθούμε με αγαπημένα φιλαράκια και αγαπημένα πρόσωπα. Είναι η ευκαιρία να ξεφύγουμε λίγο από τους ρυθμούς της καθημερινής-εργατικής-ζωής. Να ξενυχτήσουμε λίγο (ως πολύ) παραπάνω, να πιούμε κάτι (ως πολύ) παραπάνω, και γενικά να περάσουμε καλά, γιατί, ίσως, αυτό τελικά αξίζει σ' αυτή τη ζωή.

Τώρα, ευτυχώς ήρθε και ο κουμπάρος (με τη Δέσποινα και τον Αντώνη) προχτές και τους πήγα μια βόλτα στο Νυμφαίο, να τους ξεναγήσω στα ωραία μέρη της Δυτικής Μακεδονίας (όπως βλέπετε και στις φώτοζ). Τα σκαλιά της φώτο ανήκουν στη Νίκειο Σχολή του Νυμφαίου (και ποζάρουμε λες και είμαστε απόφοιτοι!!). Επίσης, αν βρίσκεστε στην περιοχή και πεινάτε, πάρτε το δρόμο από το χωριό Αετός (τώρα και Δήμος Αετού) για να πάτε προς Σκλήθρο (ή προς Λέχοβο). Στα όρια του Σκλήθρου υπάρχει ένα από τα καλύτερα εστιατόρια που έχω πάει ποτέ στη ζωή μου! Η Ταβέρνα του Θωμά θα σας στείλει αδιάβαστους. Δεν λέω άλλα. Το πιάσατε το νόημα, πιστεύω.


Την επόμενη μέρα (χτες δηλαδή, του Αϊ-Γιαννιού) πήγαμε στο Πρωτοχώρι για να δούμε από κοντά το ποντιακό έθιμο των Μωμόγερων. Είναι μια ιδιαίτερη εκδήλωση των εθίμων του ποντιακού λαού. Η βάση του ήταν το παραδοσιακό, λαϊκό θέατρο. Το ειδικό τούτο θέατρο περιοριζόταν χρονικά στο δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως τα Θεοφάνια. Τα Μωμογέρια περιλάμβαναν διάφορες μεταμφιέσεις και διάφορα δρώμενα. Και έπαιρναν διάφορα ονόματα, ανάλογα με τον τόπο (αλογόπα, κοσόπα, ο Γκοτζαμάνον, οι Κορακοτζάδες, κτλ.). Οι υποδυόμενοι τους διάφορους χαρακτήρες ήταν συνήθως άτομα νεαρής ηλικίας, ανάμεσα στα οποία συγκαταλεγόταν απαραιτήτως και ένας λυράρης. Η θεματολογία τους ποικίλλει από τόπο σε τόπο. Οι συνήθεις χαρακτήρες είναι ο αλογάς, ο δίκωλον, ο δάβολον, ο καδής, ο κιζίρης, o ντερβίσης, ο μουχτάρης, ο γιατρός. Στην προκειμένη περίπτωση, είδαμε το γιατρό, τον αστυνόμο, τη νύφη, τον μώμο, τον διαβολάκο. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι μωμόγεροι ήταν το αποτέλεσμα των ανάλογων γιορτών, που γίνονταν στα βυζαντινά χρόνια. Η ονομασία τους άλλωστε (μώμος = λοιδορία, κοροϊδία) βεβαιώνει και τη σύνδεσή τους με την αρχαία εποχή και το αντίστοιχο εθιμικό θέατρο των αρχαίων [το άνωθεν κείμενο είναι, μερικώς, παρμένο από το kozani.net]. Παρόμοιας θεματολογίας έθιμα και γιορτές έχουμε και σε άλλα μέρη της Δυτικής Μακεδονίας, όπως τα Ραγκουτσάρια στην Καστοριά, τα Μπουμπουσάρια στην Εράτυρα Κοζάνης και τη Σιάτιστα, στη Γαλατινή και λοιπά.

Λοιπόν, αυτά τα ολίγα τουριστικά, για την ώρα. Ευχές για υγεία σε όλους, για να είμαστε καλά, ώστε να περναμέ καλά! CheerZ!

Μία και απόψε...

Δηλαδή σε δύο μέρες βλέπουμε τους Tool στη χώρα μας. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, μιας και το εισιτήριο δεν το έχω στα δικά μου χέρια, αλλά τέλος πάντων. Αύριο παίρνω ΚΤΕΛ (μετά από 14 ή 15 μήνες) για Σαλόνικα και κατεβαίνουμε Αθήνα με τα παιδιά (δηλαδή τον Θεόφιλο και τον Αντώνη) με το τρένο (πάλι εκδρομή ο δικός σου δηλαδή :-). Ο Καλαματιανός να ετοιμάζεται, γιατί θα κάνουμε κατάληψη στο σπίτι του (για ακόμα μια φορά)! Τα λέμε από βδομάδα με νέα από τη συναυλία και πολλές εικόνες!
Cheerz!

Λίμνη Πλαστήρα

Δοθείσης της ευκαιρίας, το σκάσαμε από την Κοζάνη για 4-5 μέρες. Έτσι, είπαμε να πάμε στη λίμνη Ταυρωπού ή, όπως είναι τώρα γνωστή, στη λίμνη Ν. Πλαστήρα. Όλα αυτά λάβανε χώρα από τη μέρα του Αγίου Νικολάου, την Τετάρτη 6/12, που είναι ο πολιούχος της πόλης (άρα έχουμε και αργία) μέχρι την Κυριακή, στις 10/12. Ο δρόμος που πήραμε είναι Κοζάνη --> Γρεβενά --> Καλαμπάκα --> Τρίκαλα --> Καρδίτσα --> Λίμνη Πλαστήρα. Στα Τρίκαλα κάναμε μια στάση να φάμε κατιτίς και να δούμε λίγο την πόλη. Δείτε τις παρακάτω φώτοζ για να δείτε πόσο ομορφαίνει το νερό μια πόλη (είτε αυτό είναι ποτάμι, λίμνη ή παραθαλάσσιο λιμάνι).

Και μετά, πήγαμε κατευθείαν στην περιοχή της λίμνης. Ο ξενώνας που μείναμε βρίσκονταν στη μέση του πουθενά (λέμε τώρα). Και μιας και δεν υπήρχε άλλος κόσμος εκεί τις πρώτες μέρες (μέχρι την Παρασκευή το βράδυ) άρχισαν να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις ότι βρίσκομαι στο ξενοδοχείο Θέα (από τη Λάμψη, με τον Τζακ Νίκολσον) ή στο Bates Motel του κυρίου Norman Bates και της... μητέρας του (από το Psycho του Χίτσκοκ, βρε!). Καλά, για να μην τα παραλέω, είδαμε και μερικούς άλλους τούριστς να τριγυρνάνε εδώ και κει, όπως εμείς άλλωστε. Το μέρος ενδείκνεται λοιπόν για να χαλαρώσεις, να ξεφύγεις από όλους και όλα για όσο καιρό θες. Δεν ενδείκνεται σε αυτούς που επιζητούν την φασαρία και τις trendy καταστάσεις (αυτοί να πάνε στην Αράχωβα ή στα Ζαγοροχώρια)! Έτσι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, επιδόθηκα στο αγαπημένο μου σπορ, τον ύπνο! Γενικά, αυτές οι μέρες ήταν βόλτες-φαγητό-ύπνος-φαγητό. Αλλά το ΠΣΚ (ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο) έγινε πανικός. Και το ξενοδοχείο γέμισε, και όλα τα μαγαζιά και οι ταβέρνες και τα καφέ γέμισαν.
Ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος μας όλες τις ημέρες. Την Πέμπτη είχε τέλειο καιρό και γυρίσαμε τη λίμνη και ανεβήκαμε σε ένα παρατηρητήριο (στα 1200μ. ύψος θαρρώ) και επισκεφθήκαμε το φράγμα και περάσαμε και από μερικά χωριά. Παρατηρήσεις: πολλά πρόβατα/αρνιά (και τσομπανόσκυλα) έχει η περιοχή οπότε σε όποια ταβέρνα και αν κάτσετε, θα φάτε καλά!

Την Παρασκευή είχε κωλόκαιρο (όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα) και υπερβολική ομίχλη που με ζάλισε καθώς οδηγούσα, οπότε την κάναμε και πήγαμε μια βόλτα Καρδίτσα. Την πόλη δεν την είχα επισκεφθεί ποτέ πριν και είδα άλλη μια ωραία, επίπεδη πόλη, με ποδηλατόδρομους και πάρκα και μεγάλες πεζοδρομήσεις και ό,τι άλλο θες. Δείτε διάφορες φώτοζ από το ομιχλώδες τοπίο, την ποδηλατούπολη, ένα πάρκο, ένα super-hi-speed μοτοσακό, εμένα και τον Μαύρο Καβαλάρη, ένα πολύχρωμο ροκ μπαράκι):

Το Σάββατο ο καιρός βελτιώθηκε, οπότε βγάλαμε μερικές ακόμα φωτογραφίες από την περιοχή στο χωριό Καλύβια. Αν είχε και λιγότερη συννεφιά θα έβγαιναν πιο ωραίοι καθρεφτισμοί. Πάντως, αν έχετε σκοπό να πάτε στη λίμνη, προτιμήστε αυτό το χωριό (τα Καλύβια). Έχεις πολλούς ξενώνες, μερικές καλές ταβέρνες και 2-3 καφετέριες-σνακ-μπαρ. Όπως είπαμε όμως, τα περισσότερα φαγάδικα λειτουργούν μόνο το ΠΣΚ.