Δύο μόδες ενσωματωμένες σε ένα άλμπουμ: α) παίρνουμε τον buzz-saw ήχο των Entombed που ξαναέφεραν στο προσκήνιο οι Trap Them και β) χρησιμοποιούμε τη μητρική μας γλώσσα (φινλανδικά) όπως κάνανε οι συμπατριώτες Stam1na ή ακόμα πιο πετυχημένα οι (νορβηγοί) Kvelertak. Το αποτέλεσμα: το συγκρότημα Unkind που κοπανάει ανελέητα στο δίσκο Harhakuvat (τι σημαίνει τώρα αυτό;)! Όχι κι άσχημο, αλλά ούτε και η επιτομή της πρωτοτυπίας. Απλά... ενδιαφέρον.
Το καινούριο και άγνωστο προ ολίγων εβδομάδων συγκρότημα με το όνομα While Heaven Wept έπεσε στην αντίληψή μας μέσα από τις διάφορες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς που διαβάσαμε δεξιά κι αριστερά. Και τι ακούσαμε; Ένα περίεργο μίγμα heavy metal με καθαρά φωνητικά και... doom ανησυχίες. Εντύπωση μας προκάλεσαν τα δύο πρώτα τραγούδια του δίσκου Fear Of Infinity, τα οποία θα μπορούσαν να ανήκουν σε black metal συγκρότημα με μελωδικό τραγουδιστή. Και εκεί πιστεύω ότι τελείωσαν οι ευχάριστες εκπλήξεις. Επειδή η συνέχεια έχει αργόσυρτα τραγούδια, με καλή ατμόσφαιρα αλλά χωρίς μεγάλο ίχνος πρωτοτυπίας. Το κύριο μειονέκτημά τους πάντως πιστεύω ότι είναι αυτά τα φωνητικά που ακούγονται αρκετά... ερασιτεχνικά. 
Οι αμερικανοί death-doomsters από το Ιλινόις Novembers Doom, που έχουν χρόνια στο κουρμπέτι και έχουν έναν doom ήχο που θα ζήλευαν και οι My Dying Bride, κυκλοφόρησαν τον όγδοο δίσκο τους με τίτλο Aphotic, ο οποίος δεν ξεφεύγει σχεδόν καθόλου από αυτά που μας συνήθισαν. Και καλά κάνουν. Όλα τα γνωστά τους στοιχεία είναι εδώ: βαριές κιθάρες, βορβορώδη φωνητικά, μελωδικές εκτονώσεις, μελαγχολία και συναίσθημα. Η ποιότητα των συνθέσεών τους; Ενδεδειγμένη. Η πρωτοτυπία; Απούσα, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα ενδιαφέρει τους φαν του είδους. Ένα περίεργο πράμα όμως... Αυτή η νέα δουλειά μου θύμισε αρκετά παλιούς Opeth. Ή ιδέα μου ήταν; Όπως και στους προηγούμενους τρεις δίσκους, έτσι και δω συμμετέχει ο Σουηδός Dan Swanö. Αυτή τη φορά δανείζοντας τη φωνή του στο τραγούδι "Of Age and Origin", όπως επίσης και η γνωστή μας Anneke Van Giersbergen (πρώην Gathering) βάζει τη δικιά της σφραγίδα με τα αιθέρια φωνητικά στο χαλαρό, μοναδικό ακουστικό τραγούδι (όπως συνηθίζει το γκρουπ σε κάθε άλμπουμ) "What Could Have Been" (δείτε/ακούστε το ορίγκιναλ βίδεον κλιπ). 
Αν γουστάρετε το σουηδικό, μελωδικό death metal ήχο, γνωστό και ως melodeath, επενδύστε άφοβα στους... Δανούς Mercenary και τον έκτο(!) δίσκο τους Metamorphosis. Τα 3/5 του γκρουπ αποχώρησαν πριν δύο χρόνια (ο νράμερ Mike Park Nielsen και τα αδέρφια Morten & Mikkel Sandager στα πλήκτρα και τα φωνητικά αντίστοιχα), αφήνοντας τους δύο κιθαρίστες να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Οι οποίοι βρήκαν γρήγορα τους αντικαταστάστες και, αν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα, τα κατάφεραν μια χαρά! Όσοι δεν είναι φίλοι αυτού του ήχου, μπορούν να προσπεράσουν άφοβα.
Όσοι διαβάζουν το μπλογκ θα έχουν παρατηρήσει ότι δεν ασχολούμαστε πολύ (ως καθόλου) με το power-epic παρακλάδι του μέταλ. Γούστα είναι αυτά, θα μου πείτε, και κάπως έτσι δεν έδωσα μεγάλη σημασία στο νεαρό φινλανδικό συγκρότημα Turisas. Πόσω μάλλον, μετά την παρατήρηση των ενδυματολογικών... προτιμήσεων του γκρουπ στο βίντεο Stand Up and Fight (αλλά και στα υπόλοιπα)! Κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε να αποτελεί λόγο για μουσική κριτική, αλλά τη σήμερον εποχή, με την εικόνα να παίζει μείζονα λόγο, όλα παίζουν το ρόλο τους.
Όλοι έχουν μιλήσει/γράψει πλέον για το συγκρότημα Fair to Midland και το νέο τους άλμπουμ. Εμείς τους γνωρίσαμε μόλις πρόσφατα και ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ Anchors & Arrows... πάθαμε την πλάκα μας. Από τα εμπνευσμένα τραγούδια προοδευτικής αντίληψης (προοδευτικής όπως π.χ. οι System of a Down κι όχι σαν τους Dream Theater), τις κολλητικές μελωδίες, την παρανοϊκή ερμηνεία του τραγουδιστή και τις πάμπολλες ψαγμένες ιδέες που δίνουν έμφαση σ'αυτό, στο φωνητικό τομέα. Σε κάθε τραγούδι θα βρείτε και κάτι κολλητικό· είτε είναι στα πλήκτρα, είτε στα φωνητικά ή στις γραμμές της κιθάρας. Το τραγούδι "Bright bulbs and sharp tools" έχει ήδη ανακηρυχθεί τραγούδι του μήνα Δεκεμβρίου. Όσο δεν βγάζουν νέο δίσκο οι SoaD (και θα αργήσουν πολύ ακόμα), οι FtM είναι κάτι παραπάνω από απλοί αντικαταστάτες!
Ακούς το όνομα του συγκροτήματος: Sahara Surfers. Σου λένε ότι πρόκειται για stoner-metal γκρουπ. Λες, εντάξει, αναμενόμενο. Και μετά σου λένε ότι προέρχονται από την... Αυστρία! Και έχουν γυναίκα τραγουδίστρια. Τότε λες... τι πράμα; Κάπως έτσι έκανα όταν έμαθα και γω όλα τα παραπάνω. Ακούγοντας το άλμπουμ τους Sonar Pilot, ένα είναι το πόρισμα: πόσο θα ήθελαν να έχουν γεννηθεί στο Palm Desert της Καλιφόρνια για να βρίσκονται δίπλα στους... Kyuss. Το οποίο μην το πάρετε ως αρνητικό. Η διαφορά τους βρίσκεται μόνο στα γυναικεία φωνητικά. Αν έχετε καιρό να ακούσετε καλό stoner-rock άλμπουμ, αυτοί οι αυστριακοί μπορεί να είναι η επιλογή σας. Α, και να μην ξεχάσω. Διαθέτουν το άλμπουμ τους προς δωρεάν κατέβασμα σ' αυτό το λινκ!
Άλλη μια επιβεβαίωση της αυστραλέζικης μουσικής αναγέννησης αποτελεί το ροκ συγκρότημα που ακούει στο όνομα Calling All Cars. Το τρίο κιθάρα-μπάσο-τύμπανα αποδεικνύει μέσα στο άλμπουμ Dancing with a Dead Man ότι αν έχεις ταλέντο, έμπνευση, όρεξη και πάθος γι' αυτό που κάνεις, δεν χρειάζεσαι ούτε οχτακόσιες κιθάρες, ούτε ονομαστούς παραγωγούς, ούτε τίποτα. Let the music do the talking, που λένε και στο χωριό μου. Από τις καλύτερες γνήσιες ροκ κυκλοφορίες της χρονιάς. Δείτε/ακούστε το βίντεο για το τραγούδι Reptile και παρακάτω το νέο βίντεο για το επίσης φοβερό τραγούδι Worlds Collide.
Χάρη στις ανασκοπήσεις του 2011 που διαβάζουμε δεξιά κι αριστερά, μαθαίνουμε τι μας ξέφυγε και ρίχνουμε μια αυτιά. Έτσι, πέσαμε πάνω στο φινλανδικό συγκρότημα που εκ πρώτης... «όψεως», ηχητικά δηλαδή, μοιάζει με αρκετά άλλα της σκανδιναβικής χερσονήσου: κυρίως με Katatonia αλλά και με Insomnium, στα πιο heavy σημεία τους. Οι Ghost Brigade είναι ένα doom συγκρότημα, μπολιασμένο με αρκετές ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά, με πολλή μελωδία και συναίσθημα. Τους ξεχωρίσαμε, πολύ απλά, για τα τραγούδια τους. Το φετινό, τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο Until Fear No Longer Defines Us είναι ό,τι πρέπει για τις μεγάλες σε διάρκεια νύχτες του χειμώνα. Ακολουθεί το ωραίο βίντεο για το τραγούδι Clawmaster. Μετά, ρίξτε και μια αυτιά στην κομματάρα Grain, για να δείτε καλύτερα ποια είναι τα δύο μουσικά άκρα, στα οποία πηγαινοέρχεται με ευκολία η μπάντα. 
Τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ, οι βρετανοί Sylosis επιστρέφουν με το δεύτερο και πιο ελπιδοφόρο: μεγάλο σε διάρκεια, δεκαπέντε τραγούδια, αλλά το Edge of the Earth είναι καλοφτιαγμένο σε όλα τα επίπεδα, με πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και με τραγούδια που δεν σε κάνουν να βαρεθείς. Μπορεί να μην σε κάνουν να ξεσηκωθείς, επίσης, αλλά χειρότερα άλμπουμ ακούσαμε από μεγάλα ονόματα του χώρου, οπότε συγχωρούνται. Οι νεαροί βρετανοί ετοιμάζονται για την είσοδο στη μεγάλη κατηγορία. Αυτό που χρειάζονται είναι καλό μάνατζμεντ, πολλή προώθηση και -το κυριότερο- πολλές, μα πολλές συναυλίες. Δείτε/ακούστε παρακάτω το βίντεο του τραγουδιού Empyreal.
Οι πολωνοί Vader, παρά τις δεκάδες αλλαγές στη σύνθεση των μελών τους (μόνο ο τραγουδιστής/κιθαρίστας Piotr Wiwczarek από τα βασικά μέλη έχει απομείνει), κυκλοφόρησαν το 9ο στούντιο άλμπουμ τους, το οποίο απλά... σπέρνει. Thrash/death κοπάνημα, βαρβάτη παραγωγή, τέλεια χροιά στα φωνητικά, ολόκληρος ο δίσκος ακούγεται με ασταμάτητο headbanging!
Και οι αμερικανοί Immolation δείχνουν ότι δεν έχουν χάσει τίποτα από τον οίστρο τους και παρουσιάζουν πέντε νέα τραγούδια με το δικό τους brutal-ιάρικο ψαγμένο τρόπο, ένα χρόνο μόλις μετά το επίσης κορυφαίο Majesty and Decay! Για τους φίλους του είδους... άπαιχτο! Και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν με τις ευλογίες του συγκροτήματος από το scionav.com.
Το άλμπουμ του συγκροτήματος από το Ντένβερ δείχνει πόσο μα πόσο αγαπάει το thrash του Bay Area. Ως και το (άθλιο) εξώφυλλο λες ότι είναι βγαλμένο από τα αντίστοιχα του είδους που κυκλοφόρησαν στα τέλη των 80s/αρχές 90s. Μουσικά είναι καλοπαιγμένο, με σωστή κατανομή δύναμης, ταχύτητας και ρυθμού. Οι φίλοι των Testament θα ενθουσιαστούν. Πατήστε για να δείτε/ακούσετε το βίντεο-κλιπ του Covering Fire ...
Η νέα μόδα του hardcore είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Αλλά έχουμε και πολλά νέα γκρουπ με μελωδικές(!) ανησυχίες, που μπολιάζουν τον ήχο τους με αρπίσματα, κιθαρίτσες και τα τοιαύτα, κρατώντας όμως τον «πυρήνα» σταθερό: άγρια φωνητικά και heavy ξεσπάσματα. Είναι λες και emo/screamo γκρουπάκια ξαφνικά... αγρίεψαν. Από το συφερτό, ξεχώρισα τους Defeater και το concept θεματολογίας (στα χνάρια των Coheed & Cambria) άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το Μάρτη του '11.
Να πω την αλήθεια, δε είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά ούτε είχα κάτσει να ακούσω ενδελεχώς τους ιρλανδούς Primordial. Το οποίο έπραξα μόλις φέτος και με μεγάλη μου λύπη σκέφτομαι πόσο άργησα. Οι φίλοι του γκρουπ μπορούν να με σιχτιρίσουν. Για τους υπόλοιπους να πούμε ότι η φετινή τους κυκλοφορία Redemption at the Puritan's Hand συνεχίζει στο ίδιο πνεύμα με τις προηγούμενες και, πολύ απλά, ο Quorthon θα ήταν πολύ περήφανος. Αν αγαπάτε τα επικά άλμπουμ των Bathory, οι Primordial είναι για σας! Μην απορήσετε αν το δείτε να φιγουράρει στις πρώτες θέσεις πολλών λίστων με τα καλύτερα της χρονιάς.
Τελικά, η νέα δουλειά των Nightwish είναι παραπάνω από καλή. Πλουσιότατη και μεγάλη σε διάρκεια παραγωγή (τίγκα το CD), διάφορα ηχοχρώματα και πάμπολλες ιδέες, οπερατικές συνθέσεις α λα Savatage (soundtrack για μιούζικαλ;) και περιορισμένο power metal υπόβαθρο. Και προσθέστε ότι η (μπουμπουκουτούλα) Anette Olzon... τραγουδάει και δεν επιδεινκύει το πόσες οκτάβες μπορεί να φτάσει. Αυτό το στυλ μου αρέσει περισσότερο, σε σχέση δηλαδή με το (πολύ) παλιότερο υλικό που απλά δεν καθόμουν να ακούσω. Οι οπαδοί των φινλανδών (που δεν είναι κολλημένοι με την Tarja) βρήκαν το δικό τους άλμπουμ της χρονιάς. Οι υπόλοιποι θα ακούσουμε μια πολύ καλή καινούρια κυκλοφορία, η οποία θα μας απασχολήσει αρκετά και μέσα στο 2012. Δείτε/ακούστε το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού Storytime:
Φέτος γνωρίσαμε το punk-hardcore σχήμα των Καναδών Fucked Up χάρη στη νέα τους δουλειά David Comes To Life η οποία είναι πιο πειραματική από ποτέ. Τι ρόλο βαράνε αυτοί; Φανταστείτε σαν να έχετε ένα ψαγμένο πανκ-ροκ συγκρότημα στο οποίο τραγουδάει ο Shane Flannery των Blood For Blood με το στυλ του Skinhead Rob των Transplants. Και «το ψαγμένο πού αναφέρεται;» θα ρωτήσετε. Θα ακούσετε και καταλάβετε. Οι συνθέσεις τους πολύ απλά δεν ακολουθούν την πεπατημένη, ξεπερνούν οποιαδήποτε στερεότυπα. Το άλμπουμ έχει concept θέμα με δεκαοχτώ(!) τραγούδια, μοιάζοντας σαν 
Από τα πιο ενδιαφέροντα σουηδικά σχήματα που δεν παίζουν... new wave of swedish death metal. Οι Evergrey έχουν πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, πολλά καλά άλμπουμ αλλά και πολλές αλλαγές στη σύνθεσή τους. Με την τελευταία αλλαγή ο ιθύνουν νους της μπάντας, κιθαρίστας και τραγουδιστής, Tom S. Englund άλλαξε τα 3/5 του γκρουπ! Η ταυτότητά τους όμως δεν άλλαξε στο ελάχιστο. Το 9ο άλμπουμ τους με τίτλο Glorious Collision συνεχίζει από κει που τελείωσαν τα προηγούμενα, με τον σκοτεινό, «συναισθηματικό» metal ήχο και στοιχεία progressive metal-rock (που δεν έχουν σχέση με Dream Theater αλλά περισσότερο με Queensryche ή Pain of Salvation). Περισσότερη μελωδία παρά τεχνική επιδειξιομανία. Θα αρέσει περισσότερο στους φίλους του γκρουπ, επειδή δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει. Κακό, πάντως, δεν το λες...
Τα αδέρφια Loeffler, ο κιθαρίστας Pete με τη «μελαγχολική» φωνή και ο ντράμερ Sam, ο βασικός κορμός των Chevelle, επιστρέφουν με νέο άλμπουμ. Είναι, κατ' εμέ, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα (και συνεπή στις κυκλοφορίες τους) ροκ συγκροτήματα που εμφανίστηκαν τη δεκαετία των 00's, με έντονες 90's επιρροές από Helmet και Quicksand. Αν και στο νέο τους δίσκο Hats Off to the Bull με ψιλο-απογοήτευσαν, καθώς τον βρήκα λίγο... βιαστικό. Υπάρχουν δύο-τρία καλά τραγούδια, αλλά τα υπόλοιπα φαίνεται να τα πετάξανε βιαστικά για να γεμίσει ο δίσκος. Ο οποίος τελειώνει απότομα και αναρωτιέσαι αν έχασες κάποιο νόημα. Δεν υπάρχει μια συνοχή στο δίσκο. Ίσως να είμαι αυστηρός επειδή ακούσαμε πολλά καλά πράματα τελευταία και η μετριότητα κάνει μπαμ!
Τους νεαρούς, νορβηγούς, progressive metallers Leprous τους γνωρίσαμε ως το support σχήμα στους Amorphis. Το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος με τίτλο Bilateral είναι το δεύτερο επίσημό τους, έχει έντονο συναίσθημα (βλ. "Acquired Taste"), στοιχεία progressive rock ανάμικτα με μέταλ δυναμική (εκεί που πρέπει), πλήκτρα που δεν τα χρησιμοποιούν με παραδοσιακό τρόπο (κάτι σαν τους Enter Shikari), φτιάχνοντας ένα σύνολο δέκα τραγουδιών που ακούς με περίσσεια άνεση. Υπερτερούν τα μελωδικά, χαλαρά τραγούδια, αλλά ανάμεσα τους υπάρχει, παραδείγματος χάριν, και το "Waste of Air" το οποίο είδαμε ζωντανά να το κοπανάνε ανελέητα και αψεγάδιαστα για πέντε λεπτά! Ιδιαίτερο σχήμα, ό,τι πρέπει γι'αυτούς που ψάχνονται για τέτοια! Αν σας πούμε, μάλιστα, ότι το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Jeff Jordan, γνωστός για τα εξώφυλλα των The Mars Volta, το πιάσατε το υπονοούμενο. Δείτε/ακούστε παρακάτω το πρώτο τους βίντεο για το τραγούδι "Restless". Χμ... αυτά τα ρούχα/στολή φορούσαν και στο live.
Αρχικά, το εναρκτήριο κομμάτι "Damaged" των σουηδών Days Of Anger (το όνομά τους το πήραν από την ομότιτλη ταινία με τον Λι Βαν Κλιφ;) με το κοπάνημά του μας θύμισε Raised Fist. Η συνέχεια όμως με τα αρκετά mid-tempo, groove-άτα σημεία θα σας φέρει στο μυαλό τους Pantera και μόνο τους Pantera. Ειδικά ο τραγουδιστής με τις εναλλαγές από δυναμικά φωνητικά σε ψιθύρους (βλ. "Hands of Evil"), δείχνει τη λατρεία του για τον Phil Anselmo. Το άλμπουμ Deathpath, που κυκλοφόρησε μέσα στο '11, δεν είναι κακό. Είναι όμως σε σημεία... μία από τα ίδια. 
Σε ρυθμικό μέταλ της σχολής Παντέρα επιδίδονται και οι δανοί The Burning μέσα στο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2010 και λέγεται Hail The Horde. Ιδιαίτερη λατρεία φαίνεται να έχουν στα ντραμς του Vinnie Paul αλλά και στις κοφτές κιθάρες του εκλιπόντος Dimebag Darrell. Μερικά brutal φωνητικά προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, αλλά... φευ!
Αυτοί με το όνομα-σιδηρόδρομο και τα πολλά S είναι οι μόνοι αμερικανοί στο παρόν άρθρο. Αυτοί κι αν ξεπατικώνουν τον ήχο των Pantera αλλά και ό,τι άλλο με το οποίο ασχολήθηκε ο Anselmo και τα αδέρφια Darrel. Παίρνουν αυτό τον αργόσυρτο, heavy, παραποιημένο blues ήχο, τον αναμιγνύουν με όλα τα παραπάνω και ορίστε ο δίσκος τους, που βγήκε το 2009. Φαίνεται όμως ότι το νιώθουν πολύ, οπότε δεν ξέρεις πώς να τους κριτικάρεις: να τους τα χώσεις ή να πεις ότι αυτό που κάνουν το κάνουν καλά; Όσον αφορά τον υπογράφοντα, οι Down μού φτάνουν και περισσεύουν.
Εντάξει, οι ούγγροι Cadaveres δεν αντιγράφουν και πολύ τους Pantera, αλλά είπα να τους βάλω σ'αυτό το ποστ, επειδή δεν ήξερα πού αλλού να τους αναφέρω. Περισσότερα στοιχεία Pro-Pain θα βρείτε εδώ, απ' ότιδήποτε άλλο, με κάποια φωνητικά που μου θύμισαν εποχές nu-metal. Δεν είναι κακοί αλλά, δυστυχώς γι' αυτούς, δεν γνωρίζουν τη λέξη πρωτοτυπία. Ο δίσκος τους mindStream κυκλοφόρησε στα τέλη του 2010.
Άλλη μια ενδιαφέρουσα κυκλοφορία από ένα καινούριο συγκρότημα. Οι Darkest Era προέρχονται από τη Βόρεια Ιρλανδία και μας εντυπωσίασαν ευχάριστα με το παρθενικό τους άλμπουμ The Last Caress of Light. Όχι, δεν πρόκειται να σας εντυπωσιάσει η τεχνική τους κατάρτιση ούτε η πρωτοτυπία των συνθέσεών τους. Μας κέρδισαν με τις απλές μελωδίες και το συναίσθημα που αποπνέουν τα τραγούδια τους. Η θεματολογία τους είναι βασισμένη στην κέλτικη μυθολογία και παράδοση, φυσικά. Μουσικά, ίσως σας φέρει στο μυαλό τους πιο γνωστούς, επίσης Ιρλανδούς, Primordial (χωρίς τις black-metal εξάρσεις) ή/και τους επικούς Bathory. Να σημειώσουμε επίσης ότι τα δύο από τα πέντε μέλη του γκρουπ αποτελούν γυναίκες (κιθάρα και τύμπανα). Ευτυχώς δεν ακολούθησαν τη μόδα των γκρουπ με γυναικεία φωνητικά. 
