Αφιέρωμα - τα χειρότερα εξώφυλλα δίσκων *

*που βρίσκουμε σε πολύ καλά (μουσικά) άλμπουμ. Ή αλλιώς, μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Καλλιτεχνικές απόψεις αποκλειστικά του υπογράφοντα.

King Diamond - Conspiracy

Συνεχίζοντας το σερί εκπληκτικών δίσκων, μετά τα Abigail και Them, ο Βασιλιάς έβγαλε το επίσης πολύ καλό Conspiracy με εξώφυλλο τον εαυτό του. Κάτι σαν τα ελληνικά εξώφυλλα λαϊκών δίσκων που απεικονίζονται μόνο οι τραγουδιστές. Αλλά στο χειρότερο.

Whiplash - Power and Pain

Ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους της (πλούσιας) χρονιάς του 1986 και το εξώφυλλο μοιάζει σαν να ήταν εξώφυλλο από ντέμο κασέτα.

Pantera - Power Metal

Ισχύουν τα ίδια με το Conspiracy, αλλά ακόμα χειρότερα. Και γιατί το έβαλα; Το θεωρώ καλό μουσικά άλμπουμ; Oh yes.

Iron Maiden - Dance of Death
Ε, δε περιμένεις τέτοιο εξώφυλλο από το συγκρότημα που συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα του πλανήτη. Εποχή 2003, ψηφιακό σχέδιο αλλά... άσχημο.

Συναυλίες 2018

Η χρονιά ξεκίνησε όπως τελείωσε η προηγούμενη, δηλαδή με πολλά συναυλικά δρώμενα. Η σεζόν Σεπ-2017 με Μάιο-2018 ήταν ίσως από τις πιο γεμάτες σε συναυλίες.

Όλα τα live τα γουστάραμε για ξεχωριστούς λόγους. Στους Kreator σαν νεούδι, επειδή το νέο άλμπουμ το καταγουστάρω.


Στους Insomnium, επειδή τους ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Μέγιστη ευχάριστη έκπληξη οι Tribulation.


Στους Septicflesh, επειδή το νέο άλμπουμ ήταν φοβερό και επειδή το live έγινε σε "οικογενειακό" χώρο.


Στους Dark Tranquillity, επειδή είχαμε να τους δούμε καιρό. Και αυτή τη φορά είχανε και μπασίστα.


Για Judas Priest & Iron Maiden επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στη Φιλιππούπολη. And classics never die.


Για τους Slayer, επειδή κάναμε φανταστική εκδρομή στο Μιλάνο, και είδαμε και μέγιστα support σχήματα (Obituary, Anthrax, Lamb of God)


Για τους At The Gates, επειδή είναι μάλλον ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα.


Καλή χρονιά σε όλους!

Λίστα τίτλων τραγουδιών των Iron Maiden

Μία λίστα με τους τίτλους τραγουδιών των Iron Maiden που προέρχονται από βιβλία ή/και ταινίες.

Phantom of the opera
Από το πασίγνωστο βιβλίο του Γκαστόβ Λερού.

Murders in the Rue Morgue
Από το ομότιτλο βιβλίο του Edgar Alan Poe και την ταινία του '32 με τον Μπέλα Λουγκόζι.

The Prisoner
Από την τηλεοπτική σειρά δεκαετίας του '60, από την οποία ακούγεται και ένα απόσπασμα της σειράς στην έναρξη του τραγουδιού.

Children of the Damned
Από την ομότιτλη sci-fi ταινία του 1964, που ήταν σίκουελ της "Village of the Damned" του 1960.

The Loneliness of the Long Distance Runner
Από το διήγημα κάποιου Alan Sillitoe που έγινε η ομότιτλη γνωστή ταινία του 1962 από τον Tony Richardson.

Moonchild
Ελαφρώς βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Aleister Crowley.

Lord of the Flies
Από το πασίγνωστο βιβλίο του William Golding και τις ταινίες που αυτό διασκευάστηκε (με καλύτερη φυσικά την εκδοχή του 1963).

Brave new world
Το ομότιτλο άλμπουμ και τραγούδι πήρανε τον τίτλο τους από το πασίγνωστο βιβλίο του Aldus Huxley.

The wicker man
Από την ταινία του 1973 με τον Christopher Lee.

The Longest Day
Ομότιτλη ταινία του 1962 για την πιο μεγάλη μέρα του πολέμου, τη μέρα της απόβασης στη Νορμανδία κατά το Β' παγκόσμιο πόλεμο.

The Man Who Would Be King
Η νουβέλα του Rudyard Kipling από το 1888, που έγινε και ταινία το 1975 με τους Sean Connery και Michael Caine.


Και επειδή οι Πετρίδης/Ζγουρής ξέρουν περισσότερα από μένα, δείτε και κάτι αντίστοιχο που είχαν κάνει πριν μήνες και το πήρα τώρα χαμπάρι (7/7/2015):
τραγούδια Iron Maiden εμπνευσμένα από ταινίες

Up the Irons... κυριολεκτικά

Με το που προσγειωθήκαμε Βερολίνο, είπαμε «γεια» στα παιδιά, που μετά το σόου στο sonisphere της Αυστρίας επισκέφθηκαν τη γερμανική πρωτεύουσα (για ψυχαγωγικούς σκοπούς;). Εκείνη την ώρα ετοιμάζονταν να πετάξουν για Ελλάδα. Με το δικό τους αεροπλανάκι, δηλαδή! Για το σημερινό sonisphere...

Επιστροφή των παλαιμάχων μέσα στο 2010

Το καλοκαίρι 2010 έληξε γρήγορα εδώ στη βορειοδυτική πλευρά της ελληνικής επικράτειας και με τα πρωτοβρόχια του Σεπτεμβρίου καθόμαστε και ευχόμαστε... καλό χειμώνα. Μουσικά πάντως οι νέες κυκλοφορίες είχαν την τιμητική τους. Και συνοπτικά θα αναφερθούμε στις επώνυμες απ' αυτές.

Ozzy Osbourne - Scream
Ο γηραιός τραγουδιστής συνεχίζει να βγάζει νέες δουλειές. Στο νέο του σχήμα συμπεριλήφθει και ο «δικός μας» Gus G. και το όλο θέμα απέκτησε μεγάλες διαστάσεις στο ελλάντα. Το νέο του άλμπουμ πάντως Scream περιλαμβάνει λίγα ενδιαφέροντα τραγούδια και αρκετά αδιάφορα. Προσωπική εκτίμηση: όπως έχουμε πει, στη νέα εποχή τα λεφτά βγαίνουν μόνο από συναυλίες, διότι από πωλήσεις... πάπαλα. Έτσι ο κύριος Όζι, για να δικαιολογήσει και μια επερχόμενη τουρνέ, ξεπέταξε και το νέο CD.
(myspace.com/ozzyosbourne)


Iron Maiden - The Final Frontier
Το άλμπουμ των βρετανών The Final Frontier δεν πρόκειται να κάνει κανένα νέο ακροατή φανατικό τους οπαδό. Αντίθετα, πρόκειται ένα άλμπουμ για τους φανατικούς φίλους του γκρουπ, που δεν είναι και λίγοι και, όσον αφορά τους νέους, ας ψάξουν τη δισκογραφία τους από τη δεκαετία του '80. Γεμάτο από ιδέες άλμπουμ, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια (στο σύνολο σχεδόν 77 λεπτά), κάποια φωνητικά στο "Talisman" και το ρεφραίν στο "Mother of mercy" δεν μου πολυ-ακούγονταν όμορφα, αλλά στα υπόλοιπα ο Dickinson είναι αυτός που πρέπει να είναι. Στο σύνολό του είναι μια καλή κυκλοφορία για τους Irons, ένα άλμπουμ που τους κρατάει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
(myspace.com/ironmaiden)


Danzig - Deth Red Sabaoth
Περίμενα πολλά περισσότερα από τον κύριο Glenn Danzig και το συγκρότημά του. Όχι ότι το άλμπουμ Deth Red Sabaoth δεν έχει και πολλά να μας/σας προσφέρει. Το "Hammer of the Gods" ανοίγει ρυθμικά το CD, συνεχίζουμε καλούτσικα με το hard-rock στυλάκι στο "The revengeful", ρίχνει τις ταχύτητες μετά για να προσεγγίσει το σκοτεινό στυλάκι του αλλά σ'αυτό το στυλ σαν να έχει κορεστεί και τα τραγούδια δεν είναι και τα καλύτερα. Καλύτερες στιγμές στο CD το "Deth Red Moon" και το "Left Hand Rise Above" που μου έφερε στο μυαλό το "Going Down to Die" από το άλμπουμ 4.


Malevolent Creation - Invidious Dominion
Για τους φίλους του death metal, οι παλαίμαχοι Malevolent Creation επιμένουν παραδοσιακά και σας προσφέρουν το Invidious Dominion. Τυπικό άλμπουμ του είδους από την αρχή ως το τέλος: βαρβάτα ριφ, κοπάνημα, μπρούταλ φωνητικά, ό,τι πρέπει για τους φανατικούς του είδους (και μόνο).
(myspace.com/malevolentcreation)



Black Label Society - Order Of The Black
Ο Ζakk Wylde κυκλοφορεί το νέο του CD με τίτλο Order Of The Black και μας βάζει σε σκέψεις. Από τη μία heavy τραγούδια με αρκετό southern υπόβαθρο και από την άλλη μελωδικές και αργές μπαλάντες. Ο ήχος είναι ίδιος και απαράλλαχτος ο ήχος των BLS αλλά κάποια φωνητικά μού θύμησαν... Όζι (βλ. το εναρκτήριο τραγούδι "Crazy Horse" αλλά και σε κάποια άλλα). Τραγούδια που ξεχώρισα είναι τα "Overlord" και τις δύο (από τις τέσσερις) μπαλάντες "Darkest Days" και "Shallow Grave". Αυτή τη φορά τουλάχιστον το εξώφυλλο είναι καλό, σε σχέση με το ανεκδιήγητο προηγούμενο. Και επειδή δεν άκουσα ποτέ μου φανατικά BLS, δεν μπορώ να είμαι ιδιαίτερα αντικειμενικός. Οπότε ρίξτε μια αυτιά μόνοι σας...
(myspace.com/blacklabelsociety)

Σεζόν 1998-1999

Η νέα σεζόν 1998-1999 ξεκίνησε και τελείωσε με δύο μεγάλες συναυλίες από δύο μεγάλα συγκροτήματα. Και ενδιάμεσα, όμως, πετύχαμε φοβερά live.

Εισιτήριο από το live των Iron Maiden δεν υπάρχει καθώς βρισκόμασταν πάνω στο δάσος, πίσω από το θέατρο Βράχων Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή οι γνωστοί-άγνωστοι γκρέμισαν την περίφραξη, έγινε ένα ντου και βρεθήκαμε (κατά λάθος;) μέσα στο χώρο κανονικότατα. Blaze Bayley εποχή μεν, αλλά συναυλιακά ποτέ δεν ήταν κάτω του μετρίου.

Αγαπημένο συγκρότημα οι Death, είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Scavenger of Human Sorrow" "The Sound of Perseverance", το οποίο αποδείχθηκε δυστυχώς να είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Κατά τη διάρκεια του live, όταν παίξανε το "Pull the plug" (?), κάποιο... πηθικοειδές είχε την «έμπνευση» να ανάψει καπνογόνα για να κάνει χαβαλέ! Περιττό να πω ότι στο μικρό συναυλιακό χώρο που είμασταν πνιγήκαμε στον καπνό. Μετά πήγαμε στο metal-bar του Σίφη, όπου και έσκασε μύτη ο Chuck Schuldiner, πήραμε αυτόγραφα, χωρίς να ξέρουμε τότε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους βλέπαμε ζωντανά. Όλο το live υπάρχει στο γιου-τιουμπ από πειρατική βιντεοκάμερα!

Στην Αποθήκη του Μύλου, παρακολουθήσαμε ίσως το καλύτερο live των Slayer και ένα από τα καλύτερα ever. Πάνω από 1000 άτομα να χτυπιούνται και να κοπανιούνται ανελέητα. Το άγνωστο τότε support σχήμα δεν ήρθε να παίξει Θεσσαλονίκη. Όπως μάθαμε, στην Αθήνα που εμφανίστηκε, τους γιουχάρανε! Ήταν οι System of a Down! Όπως και στο ποδόσφαιρο, εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα νέα ταλέντα με χρονοκαθυστέρηση! (sic)

Το ιστορικό σχήμα των Motorhead ήρθε στα μέρη μας μετά από πολλά χρόνια και δεν γινόταν να μην δούμε εμείς για πρώτη φορά τον Lemmy. Best of η συναυλία, όλα τα κλασικά και αγαπημένα τραγούδια, με την ένταση των ενισχυτών στο... 11, που έγινε δυστυχώς σε ένα περίπτερο της Δ.Ε.Θ. και ο ήχος ήταν γενικά κακός.

Ακόμα ένα φοβερό σόλο άλμπουμ τότε από τον Bruce Dickinson, το "The Chemical Wedding" και σκεφτόμασταν να μην επιστρέψει ξανά στους Maiden, αν είναι να βγάζει μόνος του αλμπουμάρες. Η συναυλία έγινε στο Ιβανώφειο και είχαμε κάποια deja-vu από το προ τετραετίας live των Maiden στον ίδιο χώρο. Στο encore μάς πέταξε και ένα "Flight of Icarus" και μας έστειλε κανονικά!

Οι Nevermore ήταν ένα από τα συγκρότηματα που άκουγα μανιωδώς εκείνη την εποχή. Οπότε το live τους ήρθε στην καλύτερη εποχή. Χωρίς σταριλίκια, δεν «βάλανε» τον κόσμο να φωνάζει για encore· απλά ήρθαν, παίξανε, τα σπάσανε, φύγανε. Εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ "Dreaming Neon Black", οπότε το σετ είχε αρκετά κι απ' τα προηγούμενα, που γουστάρουμε και περισσότερο. Και αφού ακούσαμε και το "Future Tense", από Sanctuary-εποχή, είμασταν ευχαριστημένοι και με το παραπάνω. Support ήταν ένα σχήμα με το όνομα Angel Dust, από τους οποίους θυμάμαι ένα τραγούδι μόνο, το "Bleed".

Και η σεζόν έκλεισε με τη μεγάλη συναυλία των Metallica, για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Δεν γινόταν να λείψουμε αυτή τη φορά από αυτό το live (μιας και την πρώτη φορά είμασταν 6η Δημοτικού και δεν μας άφησε η μαμά μας!) και ας βρισκόμασταν μέσα στην εξεταστική περίοδο του Ιουνίου. Κλείσαμε θέσεις σε εκδρομικό λεωφορείο από τα δισκάδικα της πόλης. Ξεκινήσαμε χαρούμενοι και ωραίοι, πήγαμε κατευθείαν στο γήπεδο του Απόλλωνα, είδαμε το live και επιστρέψαμε αμέσως πίσω, όντας πτώματα από την κούραση. Από τους Monster Magnet θυμάμαι λίγα πράματα, και οι Metallica απέδειξαν ότι στα live είναι εγγύηση.

Συναυλία που έπρεπε να πάω τότε: μάλλον θα πω αυτή των Iced Earth (Ιανουάριος του '99) που εκείνη την εποχή ήταν το αγαπημένο συγκρότημα των ελλήνων metallers. Τα δύο σόου στην Αθήνα ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησε το γνωστό σε όλους "Alive in Athens".

1η (μεγάλη) συναυλία

17 χρονών, αρχές 3ης λυκείου και ευτυχώς η συναυλία ήταν Κυριάκη. Έτσι πείσαμε τους τρανούς και εγώ ξεκίνησα από το Σάββατο με το λεωφορείο μόνος να πάω στην αδερφή μου που σπούδαζε τότες και η υπόλοιπη παρέα θα ερχόταν την Κυριακή. Αφού με «καταράστηκαν» (επειδή έφευγα νωρίτερα), τα γεγονότα είχαν ως εξής: λίγα χιλιόμετρα έξω από την Κοζάνη, το λεωφορείο στάθμευσε και ένα φορτηγό μας χτύπησε από πίσω! Ευτυχώς δεν υπήρξε κανένας τραυματισμός. Μετά όμως από μια ώρα, και αφού δεν ερχόταν κανένα άλλο λεωφορείο να μας πάρει, ξεκινήσαμε και (μέσω Καστανιάς, έτσι;) φτάσαμε Σαλόνικα μετά από τρισήμιση ώρες.

Για πρώτη συναυλία εννοείται πως εντυπωσιαστήκαμε, παρόλο που οι Maiden είχαν έρθει τότε με τον Blaze Bailey στα φωνητικά.

Αναμνήσεις:
α) η είσοδος στο συναυλιακό χώρο έγινε από μία μικρή πόρτα που χωρούσε δύο άτομα ταυτόχρονα και είχε ένα μικρό κάγκελο ένα μέτρο πιο πριν στο ύψος των ποδιών. Χιλιάδες κόσμου σπρώχνονταν να μπούνε και όταν έφταναν μπροστά χτυπούσαν στο κάγκελο. Άλλοι, όπως εμείς, σκύψαμε και μπήκαμε από κάτω!
β) ένα είδος καλύμματος είχε στρωθεί για να προστατέψει το παρκέ, αλλά με τις κινήσεις των οπαδών είχε μαζευτεί σε πολλά σημεία. Όποιος δεν το έπαιρνε χαμπάρι, έπεφτε λες και τον είχαν βάλει τρικλοποδιά. Από ασφάλεια αυτή η συναυλία έπιασε πάτο.
γ) με το τέλος της συναυλίας, πάρα πολύ κόσμος εξουθενωμένος να έχει αράξει δεξιά κι αριστερά στην κατηφόρα της 3ης Σεπτεμβρίου.

Επιστροφή ξημερώματα Δευτέρας με το ΚΤΕΛ και κατευθείαν στο σχολείο κατά τις 11 και αφού χάσαμε δυο ώρες. Εισιτήριο σε πολύ καλή κατάσταση!

Συναυλίες 2010

Στην Ευρώπη γίνεται χαμός από συναυλίες και για άλλην μια φορά εδώ στο Ellada κάνουμε προσευχές μήπως έρθει έστω ένα μεγάλο όνομα. Οι φίλοι του ροκ θα πάνε στους U2, οι φίλοι του μέταλ περιμένουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

Το μόνο καλό νέο των τελευταίων ημερών είναι η πρώτη εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους για τους Bolt Thrower σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 29 και 30 Μαΐου αντίστοιχα. Δείτε τη σχετική αφίσα. Εισιτήριο μόνο €20 (!) μετά από απαίτηση του συγκροτήματος. Αυτά είναι!

Όσοι τώρα έχουν επιπλέον χρήμα και άπλετο χρόνο, μπορούν να πεταχτούν στις 9 Φεβρουαρίου (ημέρα Τρίτη) προς Μιλάνο μεριά και να δούνε σε ένα βράδυ (με €25 μόνο!) τους Machine Head και support τους Hatebreed, Bleeding Through και All Shall Perish! Και τα μυαλά στο μίξερ! Όλα αυτά τα γκρουπ εμείς πρέπει να τα φέρουμε ένα-ένα στη χώρα μας και ένα τη χρονιά.

Το καλύτερο όμως σας το άφησα για το τέλος. Το γεγονός του καλοκαιριού θα είναι η περιοδεία των Big Four, δηλαδή κάποιων τεσσάρων γκρουπ που ίσως τα έχετε ακουστά: Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax! Οι τέσσερις μεγάλοι της Bay Area για λίγες συναυλίες. Στις 19 του Ιούνη θα βρίσκονται στην Πράγα, με guest εμφανίσεις από Heaven & Hell και Mastodon. Δείτε το σχετικό επίσημο site. Τι να πει κανείς και τι να μην πει. Κλείστε θέσεις! Στην Αγγλία και στις 30 του Ιούλη, η ίδια διοργανώτρια, η Sonisphere Festival, θα έχει φεστιβάλ με Iron Maiden, Slayer, Motley Crue, Rammstein, Anthrax κ.λ.π. και λοιπά! Δείτε το αγγλικό σάιτ. Λέγεται ότι ένα από αυτά τα πακέτα θα έρθει στη χώρα μας στις 24 του Ιούνη. Ίδωμεν...