Προβλέπεται καυτός Ιούνιος

Δεν ξέρω τι έχουν στο μυαλό τους οι εγχώριοι διοργανωτές και αποφάσισαν μέσα σε τρεις εβδομάδες να φέρουν τα κάτωθι συγκροτήματα για συναυλίες. Έχουμε και λέμε (από τα τέλη Μαΐου): Lamb of God 28 ΜΑΪ, Sepultura 30 ΜΑΪ~3 ΙΟΥΝ, Sacred Reich 7 ΙΟΥΝ, Obituary 8-9 ΙΟΥΝ, Overkill 12-13 ΙΟΥΝ (μεσοβδόμαδα;!), Blind Guardian 15~17 ΙΟΥΝ, Lynyrd Skynyrd 18 ΙΟΥΝ, Pennywise 19 ΙΟΥΝ, Megadeth 20 ΙΟΥΝ και 1η Ιούλη το τσεκουρεμένο (από Black Sabbath) Rockwave με Machine Head, Paradise Lost και τους φίλους του Όζι (κλάιν μάιν!). Σίγουρα, αν ζούσα στας Αθήνας θα είχα πρόβλημα να διαλέξω ποιες θα παρακολουθήσω και ποιες όχι. Και πάλι, νομίζουν ότι όλος ο μεταλικός κόσμος έχει φράγκα να πηγαίνει σε μία συναυλία τη βδομάδα;! Με μια πρώτη ματιά, πάντως, θα κοιτούσα να τα βολέψω για να δω Lamb of God, Sacred Reich, Obituary, Pennywise και Machine Head.

Έλα όμως που δεν ζούμε στην Αθήνα. Τι μένεις για μας τους βορειοελλαδίτες, ειδικά τώρα που οι εισροές χρημάτων έχουν στενέψει/στερέψει;! Sepultura, Obituary και ίσως Blind Guardian. Γιατί; Επειδή τους δύο πρώτους δεν έτυχε να τους δω. Ειδικά οι δεύτεροι λέγεται ότι θα είναι οι headliners ενός brutal, θεσσαλονικιώτικου φεστιβάλ(^*) μαζί με Vallenfyre και Tankard. Not bad at all... Λέω «ίσως» για τους γερμανούς Guardians, επειδή η τελευταία φορά που τους είδα ήταν το 1996(!) και χρειάζεται να γίνει μια... «ενημέρωση», ένα συναυλιακό update, βρε αδερφέ, αλλά θα παίξει ρόλο η τιμή του εισιτηρίου! Όσον αφορά για όλα τα υπόλοιπα... υγεία να 'χουμε και όλο και κάπου θα τα ξαναπετύχουμε (τους Skynyrd μόνο αν μετοικίσουμε στο αμέρικα!).

*13/3 update^*
Φεστιβάλ ναι, αλλά με headliners Exodus και μαζί τους οι Obituary, Heathen, Tankard, Vallenfyre!

^*29/3 update στο προηγούμενο update
Βγάλανε τους Tankard και Vallenfyre και στη θέση τους βάλανε τους... Morgoth;! Οι οποίοι έχουν να βγάλουν άλμπουμ από το 1996; Για την ακρίβεια είχαν διαλυθεί τότε. Φέρτε καλύτερα τους ολλανδούς Gorefest! Αθάνατη Ελλάδα, που ξέρεις να ξεθάβεις, να ανασταίνεις ή/και να ανακαλύπτεις μπάντες με... 15 χρόνια καθυστέρηση!

Blind Guardian - At The Edge Of Time

Επιστροφή στη δισκογραφία για ένα συγκρότημα με φανατικούς οπαδούς στη χώρα μας. Οι Blind Guardian κυκλοφόρησαν τα τέσσερα τελευταία τους άλμπουμ με χρονική διαφορά τεσσάρων χρόνων το ένα απ'το άλλο. Αυτό ίσως κάτι λέει για την έμπνευση τους και το κατά πόσο έχουν να δώσουν κάτι νέο στη μουσική, αν σκεφτείς και το μέτριο προηγούμενο άλμπουμ "Twist in the Myth". Ή απλά μεγάλωσαν και δεν έχουν τόση δύναμη όπως τα προηγούμενα χρόνια. Το νέο τους CD λέγεται At The Edge Of Time και σε γενικές γραμμές είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. Διασώζεται κυρίως από τα δύο κομμάτια που ανοίγουν και κλείνουν το άλμπουμ: τα "Sacred Worlds" και "Wheel of Time" με μ.ο. διάρκεια εννιά λεπτά. Και αυτό διότι σε αυτές τις επικές συνθέσεις προσθέσανε ορχηστρικά κομμάτια και μια πολύ καλά εμπνευσμένη ενορχήστρωση. Στα υπολοιπά κυριαρχεί το χαρακτηριστικό στυλ των Guardians το οποίο θα αρέσει στους οπαδούς τους και από μένα δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια. Απλά δείτε/ακούστε παρακάτω το βίντεο κλιπ για το δυναμικότατο τραγούδι A Voice in the Dark και θα αποκτήσετε μια γενική εικόνα.

(myspace.com/blindguardian)

Η περιπέτεια του Rock of Gods

Προετοιμασία
Μετά από πέντε μήνες και την πρώτη εμπειρία από συναυλιακή εκδρομή στην Αθήνα, είμασταν ορεξάτοι να ξανακατεβούμε για το πρώτο μεγάλο μεταλικό φεστιβάλ στην Ελλάδα. Ο χώρος ορίστηκε στην Αποβάθρα 3 του λιμανιού του Πειραιά τον Ιούλιο του 1996. Το πρώτο μας μέλημα ήταν το πού θα μείνουμε, διότι αυτή τη φορά δε θέλαμε να μπλέξουμε με συγγενικές υποχρεώσεις. Πώς καταφέραμε και κλείσαμε ένα 4-κλινο στο ξενοδοχείο Δελφίνι (ή Δελφίνια;) στο λιμάνι με τη βοήθεια μόνο των τηλεφωνικών καταλόγων του ΟΤΕ, δεν το πολυθυμάμαι. Ούτε ίντερνετ, κινητά, πιστωτικές κ.λ.π. τότε.

Η κάθοδος
Ξεκινήσαμε αρκετός λαός από Κοζάνη με το τρένο και την κλασική πλέον βραδυνή διαδρομή Κοζάνη-Πλατύ και μετεπιβίβαση στα βαγόνια του Θεσ/νίκη-Αθήνα. Είμαστε στο κατακαλόκαιρο και στο βάλτο που λεγόταν Πλατύ τα κουνούπια/γίγαντες μάς επιτίθονταν από παντού. Φανταστείτε τι γινόταν γύρω από το μόριό σου όταν πήγαινες στην τουαλέτα να κατουρήσεις! Καταλήγουμε εννιά Κοζανίτες σε κουπέ των οχτώ και φτάνουμε το πρωί στο σταθμό Λαρίσης. Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, όλα ωραία και καλά, αράζουμε λίγο και απογευματάκι ξεκινάμε με τα πόδια για Δραπετσώνα. Αξέχαστο σύνθημα που είδαμε σε τοίχο: «Αγαπάς το ροκ; Εφταχίλιαρο». Αθάνατη ελληνική μιζέρια!

Η συναυλία
Χαμός από κόσμο στην αποβάθρα, όλα τα συγκροτήματα μια χαρά· από τους Rage θυμάμαι μόνο το Firestorm, οι Blind Guardian είχαν το κοινό τους (είχαν κυκλοφορήσει τότε το Imaginations from the other side), αλλά μαθαίνουμε ότι οι Motorhead δεν θα εμφανιστούν και τη θέση τους θα πάρουν οι Saxon. Οι οποίοι βέβαια ήταν μια χαρά, αλλά οι γνωστοί κάφροι άρχισαν να τους πετάνε μπουκάλια με νερό (λες κι αυτοί έφταιγαν που δεν ήρθαν οι Motorhead). Το κυρίως πιάτο όμως ήταν οι Slayer που ήταν και ο κύριος λόγος που κάναμε τόσα χιλιόμετρα. Μετά από το εκνευριστικότατο soundcheck που κράτησε μια ώρα, βγήκαν και ξεσήκωσαν τις πολλές χιλιάδες των θεατών που βρισκόμασταν εκεί με ένα δυναμικότατο και χορταστικό από κλασικά τους τραγούδια live. Επιστροφή στο ξενοδοχείο με τα πόδια, όντας ψόφιοι από την κούραση. Και κει ανακαλύπτουμε ότι κάποιος παρείσακτος (που μας είχε γίνει κολλιτσίδα από την Κοζάνη) έχει ήδη μπει στο δωμάτιό μας και κοιμάται στο κρεβάτι μου. Τα πήραμε ομαδικά στο κρανίο, τον πετάξαμε έξω και δε λέω άλλα, όσοι ξέρουν, ξέρουν.

Η επιστροφή
Την άλλη μέρα παίρνουμε το τρένο για πίσω. Φτάνουμε στο γνώριμο βάλτο/Πλατύ για μετεπιβίβαση και κει μαθαίνουμε ότι το τρένο πάει μόνο μέχρι Έδεσσα. Τι να κάνουμε, νύχτα είναι, λέμε να το πάρουμε. Εκεί τσοντάρουμε ό,τι λεφτά έχουμε πάνω μας και τα δίνουμε σε έναν ταρίφα. «Μέχρι πού μας πας με 7000 δραχμές;», ρωτάμε. «Μέχρι Πτολεμαΐδα». Άντε καλά, λέμε. Μία η ώρα τη νύχτα φτάνουμε στο Καλιάρι και σκεφτόμαστε ποιον γονέα να ξυπνήσουμε. Προθυμοποιείται ο ψηλός (ή εμείς είμασταν πιο κότες;) και κανονίζει να έρθει ο τρανός του. Έρχεται και μας παίρνει και φεύγουμε για Κόζιαν. Στη μέση της διαδρομής, το αμάξι κλοτσάει, μένει από βενζίνη και κατεβαίνουμε να σπρώξουμε για λίγο! Σημείωση: τα βενζινάδικα είχαν απεργία εκείνη τη μέρα. Ο κυρ. Βασίλης κάνει ώτο-στοπ μέσα στη νύχτα και βρίσκει (ω, του θαύματος) γνωστό, πηγαίνει και γεμίζει ένα ντεπόζιτο από άλλο αμάξι, επιστρέφει με άλλο ώτο-στοπ (ενώ εμείς τόση ώρα καθόμασταν μόνοι στην ερημιά), γεμίζουμε το ρεζερβουάρ και καταφέρνουμε να φτάσουμε τελικά σπίτι. Ουφ! Αυτά.

Υ.Γ. 1: Αν πηγαίναμε τώρα σ'αυτό το φεστιβάλ, θα πηγαίναμε να δούμε όπωσδήποτε και τη δεύτερη μέρα με Bad Religion και Paradise Lost. Αλλά τότε είχαμε άλλα μυαλά/μαλλιά!
Υ.Γ. 2: Σ'αυτήν την κάθοδο με το τρένο είχαμε το κασετόφωνο και ακούγαμε κασέτες με Slayer, το νέο άλμπουμ των Machine Head κ.λ.π. με παλικάρια από Έδεσσα, Λάρισα και αλλού;