Funny album liner notes - Inferno by Entombed

Καλοκαιρινές ομηρο-προτάσεις

The Dagger
Αν υπήρχε μια μαγική μουσική κατσαρόλα, που έβαζες μέσα τους ωραιότερους δίσκους και τους έβραζες (έτσι όπως κάνει ο Πανοραμίξ ένα πράμα) τότε το μείγμα θα έβγαινε ή μούρλια ή αηδία. Στην περίπτωση των Σουηδών The Dagger το αποτέλεσμα σε κάνει να γλύφεις τα δάκτυλά σου και να κρατήσεις το ζωμό στην κατάψυξη για μετά (έτσι όπως έκαναν οι μαμάδες μας στο πανεπιστήμιο!!). Οπότε σαν καλοί μάγειρες ρίχνουμε μέσα Judas Priest, Deep Purple, ένα τέταρτο Uriah Heep,  UFO, Scorpions και μια γερή τζούρα από Rainbow και Blue Oyster Cult και σιγοβράζουμε...

Το συνοδεύετε με μπυρίτσα στο μπαλκόνι με φίλους και γκομενάκια και καλή όρεξη...

Judas Priest - Redeemer of Souls
Και ποιος είπε ότι οι Priest πρέπει να βγάλουν ξανά Painkiller; Τα άτομα είναι πατημένα 60 και γράφουν riff που θα τα ζήλευαν τα metalcore παιδαρέλια. Ο δίσκος σπέρνει, οι κιθάρες κεντάνε και ο metal god δείχνει πώς γίνεται η δουλειά. Το κακο είναι ότι συνεχίζουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη παλαιά φρουρά και διαφαίνεται πως κανένας δεν έχει τα φόντα να αναλάβει τα ηνία. Μέχρι τότε ροκάρουμε με priest και αναμένουμε ένα live τους για ξεκάβλωμα. Οι λοιποί στη Μποφίλιου και στο Χαρούλη για να αρμενίζουν στα σύννεφα του γυαλού.
Υ.Γ. Πόσο κομματάρα το Battle Cry (εκεί, στο γαμημένο repeat...)

Alea Jacta Est - Vae Victi
Καλώς τα τούμπανα λεω εγώ! To beatdown σύννεφο, βίαιο χοροπηδηχτό πάνω στα τραπέζια και κάτω από αυτά και τα μπουνίδια αβέρτα. Εδώ οι απόγονοι του asterix συνεχίζουν τη φάση από εκεί που την άφησαν με τον προηγούμενο τους δίσκο. Πρόοδος και σαχλαμάρες είναι για τους post rock προσκυνητές. Εδώ έχουμε ντάπα ντούπα hardcore, βερμούδα και vans. Aπλά και βίαια φιλικά. Γκέγκε;



Madball - Hardcore Lives

Σιγά μη πω τίποτα για τους θεούς... Ευτυχώς το κρατάνε αληθινό. Και ευτυχώς τους είδα δύο φορές και ξέρω πόσο γεροί είναι. Άντε ακούστε το και σκασμός.





Entombed A.D. - Back to the Front
Τώρα, τι να πω; Πες μου, καλέ μου φίλε Μπαρτζώκα, τι να πω; Τι στο καλό συμβαίνει και όλοι τσακώνονται; Στα χνάρια της βλακείας των Queensryche, έχουμε πλέον τους Entombed A.D, οι οποίοι είναι ο Petrov μαζί με κάτι άλλους. Ο δίσκος είναι μεν Entombed αλλά λείπει η βρωμίλα των riff, αυτή η ροκ εν ρολ κάβλα του παρελθόντος (η οποία μας άφησε χρόνους βέβαια). Καλό υποκατάστατο αλλά κάτι με λείπει ρε γαμώτο. Σα να είναι πολύ καθαρός ο ήχος ένα πράμα δε ξέρω. Μετριότητα και βιασύνη, αυτή είναι η αίσθηση μου. Βέβαια, έχει ορισμένα μελωδικά περάσματα (βιολιά είναι ρε;) που δεν τα περίμενα και μπορώ να πω μου άρεσαν αλλά όταν έχουν βγάλει δισκάρες η σύγκριση είναι αναπόφευκτη η ρουφιάνα. Θα ακουστεί με μέτρο και φειδώ.

Υ.Γ. To μπλουζάκι chief rebel angel από το live του 2002 συνεχίζει να είναι μακράν το αγαπημένο μου (άκυρο, αλλά ήθελα να το πω γιατί πάντα το λέω)

Entombed 7-ΙΑΝ-2012

Club Eightball, Θεσσαλονίκη, 7 Ιανουαρίου 2012
support: Freefall, Rotting Flesh

   Σε μια συνέντευξη σε γνωστό μουσικό σάιτ, ο Αντώνης Πανούτσος είπε ότι είχε δει ζωντανά τους Rolling Stones στο Λονδίνο στα τέλη των '60s και δε θυμάται τι παίξανε. Αμέσως βγήκαν οι γνωστοί/άγνωστοι παντογνώστες/σχολιαστές και τον κράζανε που... δε θυμάται. Εδώ, εγώ δε θυμάμαι καλά-καλά (πέρα από 2-3 χαρακτηριστικά σημεία) τι παίξανε οι Entombed μόλις το... 2002! Τι θέλω να πω μ'αυτή την εισαγωγή, πέραν του ότι έχω χάλια μνήμη; Ότι δεν χρειάζεται πλέον να αναπολώ εκείνη τη συναυλία. Από δω και πέρα, οι αγαπημένοι Entombed θα μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη μου μ'αυτό το live που ζήσαμε στο Eightball στις 7 του Γενάρη.

   Για έναν 33χρονο που γνώρισε το σουηδικό συγκρότημα το 1994 και μεγάλωσε με τα 90's άλμπουμ τους, αυτή ήταν μάλλον η καλύτερη συναυλία που θα μπορούσε να πάει. Δύο ώρες διάρκεια, 24 τραγούδια, με το 85% του σέτλιστ να αποτελείται από τα πρώτα τέσσερα στούντιο άλμπουμ; Λες και μπήκαμε σε χρονομηχανή και βρεθήκαμε πίσω στο 1997! Δέσιμο; Απίστευτο! Ήχος; Κορυφαίος! Ο φρόντμαν; Λιγδιάρης και τρακατζής! Ούτε σταριλίκια, ούτε ποζεριές, μόνο χαβαλές! Απλά... 2012 started with a blast!
Entombed setlist


Παρασκηνιακά:
   Η προσέλευση του κόσμου; Καλούτσικη. Θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα.

   Πολλή μπύρα και συνεχή επίσκεψη... στην τουαλέτα! Η εκδρομική συναυλιακή (και κατά 1/6 εορταστική) ομάδα σε φουλ δράση, με reunion-guest ήταν ό,τι πρέπει για να μας μπει καλά αυτή η χρονιά. Και το «βρώμικο» στα Μάλγαρα; Ο ξενυχτισμένος τυπάς μας απέδειξε για ποιο λόγο ονομάζεται... βρώμικο!

   Για τα ελληνικά γκρουπ: οι Freefall έσκισαν! Πολλά συν και για τη βαρβάτη διασκευή στο "Threatening Skies" από Obituary. Έδειξαν επαγγελματισμό, με καλή σκηνική παρουσία και σεβασμό προς τον ακροατή που έσκασε 25 ευρώ. Ό,τι δηλαδή δεν είχαν οι Rotting Flesh. Άλλα, δεν γράφω!

Αύριο... «ενταφιαζόμαστε»!

Αύριο και μετά από εννιά χρόνια, θα ξαναδούμε το αγαπημένο σουηδικό συγκρότημα των Entombed. Ευκαιρία να τους χαρούμε ως headliners, αν και την προηγούμενη φορά, ως δεύτερο όνομα πριν τους Candlemass, είχαν παίξει αρκετά. Θυμηθείτε κάτι (ολίγον χάλια) φωτογραφίες που ξέθαψα από το live στο "Υδρόγειος" και τις ανέβασα σε εκείνη την ανάρτηση. Δεν τους είχαμε δει το 2004 με Sodom, ούτε το 2009 με Exodus, οπότε τώρα... the fix is in!

Δείτε/κρύψτε το I for an Eye μέσα από το άλμπουμ "Morning Star" του 2002...


Δείτε/κρύψτε το Seeing Red μέσα από το άλμπουμ "Uprising" του 2000...


Δείτε/κρύψτε το Albino Flogged In Black, διασκευή από τους Stillborn που πρωτοέπαιξε το 1999, αλλά μπορείτε και να τη βρείτε στη συλλογή "Sons of Satan Praise the Lord" του 2002...


Δείτε/κρύψτε το Addiction King μέσα από το άλμπουμ "Same Difference" του 1998...


Δείτε/κρύψτε το Wreckage μέσα από το άλμπουμ "DCLXVI: To Ride Shoot Straight and Speak the Truth" του 1997...


Δείτε/κρύψτε το Damn Deal Done μέσα από το άλμπουμ "DCLXVI: To Ride Shoot Straight and Speak the Truth" του 1997...


Δείτε/κρύψτε το Hollowman μέσα από το άλμπουμ "Wolverine Blues" του 1993...


Δείτε/κρύψτε το Wolverine Blues μέσα από το άλμπουμ "Wolverine Blues" του 1993...


Δείτε/κρύψτε το Strange Aeons μέσα από το "Clandetine" του 1991...


Δείτε/κρύψτε το Left Hand Path μέσα από το ομότιτλο άλμπουμ του 1990...


...και περιμένω να ακούσω (ξανά) αυτή την κομματάρα όπως-και-δήποτε!

Υ.Γ. Μην ενταφιαστούμε από το πολύ χιόνι και δεν κουνηθούμε ρούπι! Αλλά δεν θα το επιτρέψουμε, καθώτι θα είμαστε προετοιμασμένοι με χιονολάστιχα και αλυσίδες...

20 χρόνια Clandestine

Πριν είκοσι χρόνια, σαν σήμερα, κυκλοφόρησε η δεύτερη δουλειά των σουηδών Entombed που είχε τον τίτλο Clandestine. Αν και η πρώτη κυκλοφορία "Left Hand Path" ήταν αυτή που έκανε πάταγο, επηρέασε πολλά ευρωπαϊκά συγκροτήματα στο χώρο του death-metal (π.χ. ακόμα και τους Carcass, Napalm Death) και αποτέλεσε την αφετηρία της σκανδιναβικής μέταλ σκηνής, ο υπογράφων προτιμάει το δεύτερό τους δίσκο για τους κάτωθι λόγους: δεν είναι τόσο μονοκόμματο, έχει περισσότερες (αναρίθμητες;) εναλλαγές στους ρυθμούς, άπειρες lead κιθάρες, λίγο πιο καθαρό ήχο απ' ό,τι το ντεμπούτο, δίνοντας "αέρα" στον ήχο-ηλεκτρικό πριόνι (buzz-saw, όπως τον ονόμασαν) να ακουστεί καλύτερα. Ο κυριότερος λόγος όμως είναι ότι το Clandestine ήταν το πρώτο άλμπουμ που ακούσαμε από το σουηδικό συγκρότημα και έκτοτε κολλήσαμε.

Από το εναρκτήριο τραγούδι "Living Dead", το συγκρότημα σε πιάνει από τα μούτρα και σε κοπανάει ανελέητα. Απίστευτα riff και σολαρισμάτα, το ένα μετά το άλλο ή και ταυτόχρονα. Ούτε ανάσα δεν προλαβαίνεις να πάρεις και κολλητά —με ένα κλικ στο hi-hat— ορμάει το "Sinners Bleed" με την καλύτερη ίσως ρυθμική εισαγωγή, που δεν γίνεται να αφήσει κανέναν... ακίνητο. Το "Evilyn" που ακολουθεί εντυπωσιάζει/τρομάζει με τους απόκοσμους ήχους στο «χαλαρό» μέρος του κομματιού, για να έρθει μετά το "Blessed Be" με την χαλαρή εισαγωγή που δεν προϊδεάζει για την καταιγιστική του συνέχεια. Αποτελεί ένα από τα πιο μονοκόμματα τραγούδια του δίσκου που θα ταίριαζε και στο ντεμπούτο τους. Το "Stranger Aeons" κλείνει το πρώτο μισό του δίσκου με κοπάνημα, όντας ένα από τα πιο μικρά σε διάρκεια τραγούδια του δίσκου. Η συνέχεια επιφυλάσσει ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους: το "Chaos Breed" ξεκινάει με κλασικό slayer-ίζον riff και τα δίνει όλα από την αρχή. Στη μέση πέφτει σε ένα ιδιαίτερο, κοφτό mid-tempo ρυθμό για να κορυφωθεί σιγά-σιγά προς το τέλος. Έβδομο τραγούδι το εξάλεπτο "Crawl" με την fade-in εισαγωγή του που... σέρνεται με τη διπλομποτιά και το επαναλαμβανόμενο ριφ και κινείται σε mid-tempo ρυθμούς. Το κομμάτι φεύγει με fade-out και στο τελευταίο λεπτό μας "χαλαρώνουν" με έναν ambient ήχο, κάτι ανάλογο με το κλείσιμο του τραγουδιού "Left Hand Path". Για να έρθει το προτελευταίο τραγούδι "Severe Burns" στο οποίο υπάρχουν όλα τα tempo (αργή εισαγωγή, υπερηχητικές ταχύτητες, σολάρισμα σε αργό rhythm section και ξανά thrash-ίζον κοπάνημα), όλα μέσα σε τέσσερα λεπτά. Μετά το απότομο τελείωμά του, έρχεται το φινάλε με το "Through the Collonades". Χαλαρή, ολίγον ακουστική εισαγωγή, που "τραβάει" για δύο σχεδόν λεπτά, μέχρι να μπει ο κανονικός ρυθμός. Και όπως συνήθως, μέσα στο ρυθμικό κορμό του τραγουδιού θα μπολιάσουν grind ξεσπάσματα για να έρθει το κλείσιμο με ένα χαρακτηριστικό επαναλαμβανόμενο lead.

Οι στίχοι; Κλασικής death-metal θεματολογίας για την εποχή εκείνη, έξω από τα τετριμμένα όμως και χωρίς να γίνονται αηδιαστικοί. Όλα τα τραγούδια έγραψε ο ιδιοφυής ντράμερ Nicke Andersson, ο οποίος ανέλαβε και τα φωνητικά, μιας και ο LG Petrov είχε αποχωρήσει προσωρινά από το συγκρότημα. Κυκλοφόρησαν δύο single μέσα από το άλμπουμ, το Crawl και Stranger Aeons. Το δεύτερο γύρισαν και σε βίντεο-κλιπ. Παραγωγός ήταν ο Tomas Skogsberg από τα θρυλικά πλέον στούντιο Sunlight, που θα πρέπει να τον θεωρήσουμε συν-υπεύθυνο στη δημιουργία και ανάπτυξη του σκανδιναβικού death metal ήχου.

Υ.Γ.: 6 και 7 Ιανουαρίου σε Αθήνα και Θεσ/νίκη, μετά την άκυρη ανακοίνωση για τέλη Σεπτέμβρη, η επιστροφή των Σουηδών είναι γεγονός!

Συναυλιακή σεζόν 2002-2003

Ο παρατηρητικός αναγνώστης (υπάρχει άραγε;) θα δει ένα κενό ανάμεσα στις χρονολογίες. Ξανακοιτώντας τα εισιτήρια, είδα ότι ολόκληρη τη σεζόν από το καλοκαίρι του 2001 ως το καλοκαίρι του 2002, δεν πήγα σε καμία συναυλία. Ας μην το αναλύσω τώρα, γνωρίζοντας ότι έχασα τότε και την πρώτη εμφάνιση των Anathema, Amorphis και Sentenced στη χώρα μας, αλλά και το rockwave με Judas Priest, Megadeth και Savatage. Τον Οκτώριο του 2002 είπαμε να επανορθώσουμε πηγαίνοντας να δούμε, κατ'αρχάς, ένα αγαπημένο συγκρότημα, τους Entombed, και δεύτερον και τα υπόλοιπα σουηδικά συγκροτήματα Candlemass και Dark Tranquillity. Τα οποία «έσπειραν», το καθένα με το δικό του τρόπο και για το δικό τους κοινό, αφού πολλοί βρίσκονταν στο χώρο για να απολαύσει και διαφορετικό συγκρότημα. Το περίεργο πάντως είναι ότι θυμάμαι ελάχιστα τα playlist των συγκροτημάτων και οι αναμνήσεις από το συναυλιακό βράδυ είναι αρκετά... συννεφιασμένες. Ξέθαψα όμως και κανά-δυό φωτογραφίες (σκαναρισμένες από φιλμ, χάλια ποιότητα) και είπα να τις ανεβάσω! Νομίζω ότι είναι από την εμφάνιση των Entombed...

Στη συνέχεια, Φεβρουάριο του 2003 ήρθαν οι Soulfly του Max Cavalera και, αφού δεν είχαμε δει Sepultura ως τότε, πήγαμε να δούμε το... αναπληρωματικό συγκρότημα. Βρισκόμαστε στην πρώτη φάση των Soulfly, την ολίγη nu-metal φάση, οπότε και τα περισσότερα τραγούδια δεν μας είπαν τίποτα. Ευτυχώς μας θύμησαν το παρελθόν του Μαξ με τα "Roots bloody roots" και το "Inner self", στα οποία έγινε ο προβλεπόμενος χαμός!

Οι Death in Vegas ήταν κυρίως μια επιλογή της αδερφής μου, μια διαφορετική συναυλιακή εμπειρία για τον υπογράφοντα, καθώς μόνο σε ροκ-μέταλ συναυλίες είχαμε δώσει το παρόν. Για τους Public Enemy τον Ιούνιο του 2003 μας πίεσε το ενδιαφέρον ο φίλος Γιώργος, και δεν έκανε άσχημα αφού ήταν ένα ενδιαφέρον και πολύ δυναμικό για το είδος του live, με αρκετή ροκ προσέγγιση, με τον Chuck D και τον Flavor Flav να είναι όλο το σόου, καιρό πριν ο δεύτερος αρχίσει να... σαχλαμαρίζει στο MTV.


Υ.Γ.: Να σημειώσουμε ότι support σχήμα στους Soulfly έπαιξαν οι θεσσαλονικείς Psycho Choke. Το λέω αυτό διότι τότε τους βλέπαμε για δεύτερη φορά. Πού να ξέραμε ότι θα είναι το γκρουπ που θα έχουμε δει περισσότερες φορές από κάθε άλλο ζωντανά στη σκηνή (όχι ότι μας χαλάει, έτσι;). Στα επόμενα ποστ η συνέχεια...