Best off covid-2020

Αυτή η δύσκολη, πρωτόγνωρη χρονιά τελείωσε. Παρακάτω η λίστα με τις νέες μουσικές που ακούσαμε και προσπαθούμε να βάλουμε σε σειρά. Για τον υπογράφοντα, καλύτερο το Palimpsest των καναδών Protest the Hero. Και το Bipolar των Void Droid, ίσως το άλμπουμ που άκουσα περισσότερο φέτος.
Παλίμψηστος - αυτός του οποίου το αρχικό κείμενο έχει αποξεσθεί για να γραφτεί νέο (για περγαμηνές, παπύρους κλπ.) Ακριβώς ό,τι έκαναν οι Αμερικανοί στην νέα τους ηπείρο και τους αυτόχθονους κατοίκους της.

Protest the Hero - Palimpsest
Void Droid - Bipolar 

Oceans - The Sun and the Cold

Pearl Jam - Gigaton

Fates Warning -  Long Day Good Night

Killer Be Killed - Reluctant Hero

Paradise Lost - Obsidian
Trivium - What the Dead Men Say

Benediction - Scriptures
Lamb of God
On Thorns I Lay - Threnos
Kvelertak - Splid
Armored Saint - Punching the Sky

Testament - Titans of Creation 

 

Aκούσαμε σε λιγότερο βαθμό και τα νέα άλμπουμ των Sepultura, Dark Tranquillity, Sylosis, Deftones, Psychotic Waltz, Caligula's Horse, Heaven Shall Burn, AC/DC.

 

Στα τραγούδια της χρονιάς θα προσθέταμε τους Gojira (που λόγω covid, ανέβαλαν την κυκλοφορία του νέου δίσκου) και τα δύο των System of a Down (που επανεμφανίστηκαν λόγω πολέμου Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν)

No Hope In Sight

In Shadowkings we trust!

Φθινοπωρινά τουρνέ που δεν θα δούμε

Που δεν θα δούμε στο ελλάντα, δηλαδή. Κοινώς, όνειρα θερινής νυκτός. Όποιος έχει διάθεση, χρόνο και χρήμα (φυσικά) μπορεί να τα αναζητήσει στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες. Εμείς, εντός Ελλάδος, θα αρκεστούμε (το φθινόπωρο) σε Grand Magus, Accept, Moonspell, Kreator και Primordial. Μία από τα ίδια, δηλαδή. Εντάξει, οι (1), (4) και (5) βγάλανε δισκάρες και τα επερχόμενα live θα σκίσουν!

Motorhead - Anthrax
http://www.imotorhead.com/tour.cfm
Τι να λέμε τώρα! Απίστευτος συνδυασμός! Ένα τέτοιο συναυλιακό ντουέτο σε κλειστό χώρο θα ήταν χάρμα ιδέσθαι (και χάρμα "άκουσον")! Όλα αυτά όμως στη Δυτ. Ευρώπη τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο.

Muse
http://muse.mu/tour-dates.htm
Ήδη sold-out στα περισσότερα μέρη. Πριν ακόμα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος.

Trivium - As I Lay Dying και άλλοι δύο
http://www.trivium.org/tourdates
Τρομερό συναυλιακό πακέτο που κανένας δεν τολμάει να το φέρει από τα μέρη μας; Τόσο πολύ κοστίζουν να έρθουν όλα τα γκρουπ; Ή δεν θα μαζευτεί κόσμος; Τι να πω...

Paradise Lost
http://www.crowdsurge.com/paradiselost/
Παίξανε στο Rockwave. Αν δεν μας επισκεφθούν το χειμώνα, να τους περιμένουμε από άνοιξη 2013 μεριά. Αν αργήσουν και περισσότερο, τόσο το καλύτερο. Να υπάρξει ένα κενό για κάποια, έστω, ανυπομονησία.

Serj Tankian - Viza
http://www.serjtankian.com/shows
Τους είδαμε εν ελλάδι πριν μερικά χρόνια. Δε θα μας χαλούσε μια επανάληψη. Αλλά μάλλον θα περιμένουμε κι άλλο.

Shinedown
http://www.shinedown.com/tour
Τα μοντέρνα σχήματα ποτέ δεν τιμούσαν/τιμάνε τη χώρα μας πάνω στην ακμή τους, την εποχή που πρέπει (για διάφορους λόγους). Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους αμερικανούς, τους οποίους θα μπορέσετε να δείτε μόνο σε Αγγλία, Γερμανία και κανά-δυο ακόμα χώρες.

Dark Tranquillity
http://www.darktranquillity.com/tour/index.html
Οι Σουηδοί με άλλα τέσσερα(!) γκρουπ προγραμματίζουν μία δίμηνη, φθινοπωρινή ευρωπαϊκή τουρνέ. Μας επισκέφθηκαν πέρυσι. Οπότε, να μην τα ξαναλέμε, καταλαβαίνετε...

Sonata Arctica
http://www.sonataarctica.info/site07/index.php?s=11&l=uk&by_year=2012
Όπως όλα τα επαγγελματικά σχήματα, έτσι και οι Φινλανδοί έχουν ετοιμάσει ήδη το πρόγραμμά τους για την ευρωπαϊκή περιοδεία. Δεν ξέρω τι απήχηση και πόσο κόσμο θα μάζευαν αν ερχόντουσαν από τα μέρη μας. Όπως φαίνεται, δεν θα το μάθουμε ούτε φέτος αυτό.

Fear Factory και Devin Townsend Project
http://fearfactory.com/tour-dates/
Καλό πακετάκι; Ε, θα μπορέσετε να το απολαύσετε στα τέλη Οκτώβρη με αρχές Δεκέμβρη σε κάποια άλλη χώρα της ευρωπαϊκής ηπείρου.


Δύο(+1) συγκροτήματα που περιμένουμε πώς και πώς:

1) Οι Testament, λογικά, κάποια στιγμή θα ανακοινώσουν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία. Αν και στα μέσα Νοέμβρη έχουν προγραμματίσει τρία live σε Ολλανδία και Γερμανία. Δεν ξέρω αν θα βγει ευρωπαϊκή τουρνέ, αλλά λέτε να τους δούμε μέχρι τα τέλη της χρονιάς; Χλωμό, αλλά να υπολογίζουμε τουλάχιστον μέσα στο 2013;

Updated μία μέρα μετά: οι κύριοι βγάλανε πρόγραμμα και, όπως βλέπετε στο παρακάτω λινκ, μπορούμε να τους συμπεριελάβουμε στην άνωθεν λίστα:

http://www.testamentlegions.com/site/2012/08/13/testament-european-tour-dates-for-november-december-2012/

2) Οι Lamb of God θα έρθουν οπωσδήποτε για live. Για έναν, κυρίως, λόγο: επειδή θα ξεσκιστούν στις συναυλίες για να μαζέψουν όλα τα χρήματα που πληρώσανε ως εγγύηση (400 χιλ. δολάρια!!) για να βγει από τη φυλακή της Πράγας ο τραγουδιστής. Και μιας και είχε ακυρωθεί η συναυλία του Μαΐου στην Αθήνα, να είστε σίγουροι ότι μέσα στο '13 θα τους δούμε σίγουρα ζωντανά στα μέρη μας.

3) Τους Machine Head σε κλειστό χώρο. Κάπου, κάπως, κάποτε, αλλά μη μας πάρουν και τα χρόνια πάλι!

Ανοιξιάτικη συλλογή

Καινούρια μοντέλα (βίντεο) παρελαύνουν στην πασαρέλα της μεταλλικής μουσικής για την ανοιξιάτικη συλλογή που θα σας παρουσιάσουμε παρακάτω.

Εν αρχή, οι αγαπημένοι βρετανοί Paradise Lost που κυκλοφορούν νέο άλμπουμ με το νέο/παλιό σκληρό ήχο τους και για πρώτο δείγμα μάς παρουσιάζουν το τραγούδι Honesty in Death. Αναμένουμε και το κυρίως πιάτο!

Για τους Sonata Arctica... μπορώ να πω ότι δεν είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά. Ακούγοντας το τραγούδι I Have a Right από τη νέα, φετινή τους κυκλοφορία, σκέφτηκα... "πόσο ποπ μέταλ είναι αυτό;". Έλα όμως που μου κόλλησε στο μυαλό! Και το άκουσα ξανά και ξανά και έκανα και μια αναδρομή στη προηγούμενη δισκογραφία τους. Περίεργο πράμα ο εγκέφαλος... και τα μουσικά γούστα!

Στο άκουσμα της δισκογραφικής επιστροφής των παλαίμαχων Prong είχα ενδοιασμούς. Ακούγοντας/βλέποντας όμως το Revenge... best served cold, όλοι οι ενδοιασμοί πήγαν περίπατο. Αναμένω πλέον το καινούριο τους πόνημα "Carved Into Stone" με περίσσειο ενδιαφέρον.

Για τους φίλους που γουστάρουν γυναικεία φωνητικά, γοτθική ατμόσφαιρα, υπερφορτωμένες συνθέσεις, οι Epica έβγαλαν νέο δίσκο. Αλλά μάλλον το ξέρετε αυτό. Από το καλοφτιαγμένο βίντεο για το τραγούδι Storm the Sorrow, φαίνεται ότι η εταιρεία Nuclear Blast θέλει να τους προωθήσει και να τους ανεβάσει στα μεγάλα σαλόνια του ευρωπαϊκού μέταλ. Ή μήπως είναι ήδη;

Οι φινλανδοί Before the Dawn που μας ενθουσίασαν με το περσινό "Deathstar Rising" κυκλοφορούν νέο δίσκο. Κεραυνοβολήθηκε από έμπνευση ο ιθύνων νους του γκρουπ Tuomas Saukkonen; Ο δίσκος θα τιτλοφορείται "Rise of the Phoenix" και μάλλον θα είναι αρκετά πιο σκληρός από τον περσινό, αν κρίνουμε από το τραγούδι Pitch-black Universe.

Και για τους φίλους του σκληρού ήχου και των «παρανοϊκών» συνθέσεων, έχουμε τους Meshuggah και το τραγούδι με τον τίτλο/σιδηρόδρομο Break Those Bones Whose Sinews Gave It Motion από το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο κώλος, ε... Koloss ήθελα να πω!

Και οι γερμανοί Kreator επανέρχονται δυναμικά στο προσκήνιο, με ένα πολύ καλό τραγούδι που προμηνύει μόνο θετικά πράματα για τη νέα δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο Phantom Antichrist. Δείτε το πρώτο βίντεο-κλιπ από το ομότιτλο τραγούδι.

Τέλος, τι να πεις για τους αναγεννημένους Overkill; Η παρέα του Bobby "Blitz" διδάσκει σε όλα τα νεαρά συγκροτήματα πώς παίζεται το speed-αριστό, ρυθμικό, thrash-ίζων μέταλ! Δείτε/ακούστε το Electric Rattlesnake και από κοντά και ζωντανά τον Ιούνη.

Ο υπομένων... ελληνικά

Το Rockwave επιστρέφει με μεταλική μέρα (αφού φέτος sonisphere γιοκ) και η σημερινή ανακοίνωση θα ικανοποιήσει χιλιάδες κόσμου· και αυτούς που θέλουν να δουν (ή και να ξαναδούν) τους γερόλυκους και δημιουργούς του μέταλ ήχου Black Sabbath αλλά και αυτούς που θέλουν να δουν το καλύτερο συγκρότημα του σήμερα για το είδος, τους Machine Head. Για τους πρώτους, δεν τρελαίνομαι να τους ξαναδώ, μετά το καλοκαίρι του 2005. Για τους δεύτερους, όμως, η υπομονή μας θα ανταμειφθεί την Κυριακή, 1 του Ιούλη.

Το πακέτο συμπληρώνουν οι αγαπημένοι Paradise Lost, τους οποίους δυστυχώς έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε live, το καλύτερο νέο-ελληνικό συγκρότημα Planet of Zeus και οι ανεβασμένοι Lucky Funeral.

Draconian live - 20Μαρ2011

Paradise Lost
Principal Club Theatre, Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 2011
support: Against My Better Judgement

The feeling can't avoid you!

Για έναν οπαδό του συγκρότηματος που το γνώρισε με το "Gothic", το γούσταρε με το "Icon", το λάτρεψε με το "Draconian Times", αυτή η συναυλία ήταν κάτι παραπάνω από τις εν έτη 2011 προσδοκίες του. Είχαμε ακούσει ότι θα παίξουν όλο το άλμπουμ και πραγματικά το έπαιξαν. Ένα-ένα τα τραγούδια με τη σειρά τους, με ζωντανό πληκτρά να έχει αναλάβει την ατμόσφαιρα αυτή τη φορά και όχι γιαπωνέζικο μηχάνημα, με το νέο ντράμερ να παίζει ακριβώς τα τύμπανα όπως τα ηχογράφησε προς 16ετίας ο Lee Morris, με τον μπασίστα Steve Edmonson για άλλη μια φορά να φοράει δερμάτινο μπουφάν(!) ενώ έπαιζε, με τον κιθαρίστα Aaron Aedy να είναι αεικίνητος και την γκόθικ-μούρη του Gregor Mackintosh να δεσπόζει στη σκηνή και να ακούγεται και ολίγον τι παραπάνω η δικιά του κιθάρα. Τελευταίο αφήσαμε τον Nick Holmes, που έχει βελτιωθεί τα μάλλα στα φωνητικά, αλλά ακούγοντας τα παλιότερα τραγούδια, περιμένεις και το αντίστοιχο γρέτζο στη φωνή, κάτι που έχει πλέον εκλείψει. Παρά ταύτα, η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη, οι στίχοι βγαίνανε από μέσα μας μόνοι τους και η ζωντανή εκτέλεση των αγαπημένων μας τραγουδιών, αυτός ο φόρος τιμής στην προηγούμενη δεκαετία του συγκροτήματος, δεν άφησε κανέναν παραπονούμενο. Μετά τη ντουζίνα των draconian-τραγουδιών, ήταν η ώρα για ένα μικρό διάλειμμα για να βγουν μετά και να κλείσουν το σετ με υπόλοιπα αγαπημένα τραγούδια: "Faith Divides Us-Death Unites Us", "True Belief", "One Second", "Say Just Words", "Embers Fire" και κλείσανε με το "As I Die". Ίσως για κάποιους να μύριζε αρπαχτή η όλη φάση, και σίγουρα θα θέλαμε να ακούσουμε περισσότερα τραγούδια. Όπως και να'χει, για μένα ήταν μια déjà vu συναυλία που με άφησε ευχαριστημένο.

Το support συγκρότημα αποτέλεσαν οι Against my Better Judgement από την Κατερίνη, οι οποίοι κέρδισαν την προσοχή μας και τα εύσημα από το κοινό με τον ενδιαφέροντα ήχο τους, κιθαριστικά επιρεασμένο από Iron Maiden με μια numetal μίξη, άγρια φωνητικά, σε σημεία θύμισαν στον Όμηρο In Flames, σε μένα δεν ξέρω ακόμα τι. Θα ασχοληθούμε και μ'αυτούς αργότερα.


Υ.Γ.1: Οι φωτογραφίες βγήκαν χάλια, θα το σκεφτώ αν ανεβάσω μερικές.
Υ.Γ.2: Το «βρώμικο» στα Μάλγαρα έχει γίνει θεσμός πλέον!

Draconian live (πριν)

Χρόνος ούτε για να ανοίξω το p.c.! Τουλάχιστον υπάρχει και η Κυριακή (για να χαλαρώσουμε λίγο) και το βράδυ θα δούμε Paradise Lost μετά από πολλά χρόνια. Επιστρέφουν για πολλοστή φορά στη χώρα μας, αλλά το σετ-λιστ θα περιλαμβάνει τα τραγούδια της Draconian Times tour, που είχαμε την τύχη να δούμε πριν 15 χρόνια! Ρίξτε και μια ματιά στα σχόλια του άνωθεν ποστ για να δείτε το σετ-λιστ της τότε συναυλίας. Οι απορίες είναι: θα τα παίξουν όλα αυτά; Και πώς θα ακούγονται τα τότε τραγούδια με τη «νέα φωνή» (εδώ και πολλά χρόνια) του Nick Holmes; Έστω και τροποποιημένη-α, η συναυλία αναμένεται φοβερή. Ακούστε το παρακάτω (σπάνιο για την εποχή του) τραγούδι με τίτλο Sweetness, που βρισκόταν στο EP Seals the Sense.

Οι συναυλίες της νέας χιλιετίας (σεζόν 2000-2001)

Στατιστικά μιλώντας, βλέπουμε ότι όλα κι όλα τα συναυλιακά δρώμενα που παρακολούθησα τη σεζόν 2000-2001 έγιναν μέσα σε δύο μήνες, τον Οκτώβριο του 2000 και τον Απρίλιο του '01. Σε γενικές γραμμές, χαλαρά πράματα.

Μέσα στον Οκτώβριο, λοιπόν, είδαμε τον τζαζίστα ντράμερ Billy Cobham να δίνει ρεσιτάλ. Μου έχει μείνει στη μνήμη ειδικά ένα σόλο με τέσσερις μπαγκέτες.

Την επόμενη βδομάδα τιμήσαμε τα τοπικά συγκροτήματα της Θεσ/νίκης, που είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να κάνουν μεγαλύτερη αίσθηση. Οι Less Than Human ήταν οι headlines, το μοναδικό γκρουπ που είχε κυκλοφορήσει άλμπουμ τότε, το πολύ καλό "To Breed True". Κρίμα που εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα από το μουσικό προσκήνιο. Την παράσταση για εμάς κλέψαν οι νέοι τότε Psycho Choke με τον δυναμικό (πρώην πλέον) τραγουδιστή Billy και τη φοβερή σκηνική τους παρουσία. Πιο διάσημοι όμως τότε ήταν οι Homo Iratus που είχαν το κοινό τους και κάνανε φοβερό χαβαλέ με τα κρουστά και τον α λα Slipknot ήχο.

Τον Απρίλιο του 2001 ήρθαν οι Ozric Tentacles, το βρετανικό ορχηστρικό ροκ συγκρότημα με τα ψυχεδελικά, ambient, space, ηλεκτρονικά και όχι μόνο στοιχεία. Τους ακούγαμε πάρα πολύ εκείνη την εποχή, κυκλοφορούσαν άλμπουμ κατά ριπάς και καταγουστάραμε τη συναυλία τους. Λίγες μέρες μετά ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα και ταξίδεψα στο Πόρτσμουθ, να επισκεφθώ την αδερφή μου. Με το που έφτασα (Μεγάλη Τρίτη), είδα ότι το ίδιο κιόλας βράδυ παίζουν στο τοπικό club οι Paradise Lost. Δεν γινόταν να χάσουμε την ευκαιρία. Support ένα βρετανικό numetal-ίζον συγκρότημα, οι Cortizone που βγάλανε ένα άλμπουμ και μετά εξαφανίστηκαν. Οι Losts είχαν κυκλοφορήσει τότε το "Believe in Nothing", αλλά δυστυχώς παίξανε και κανά-δυο τραγούδια από το προηγούμενο, depechemode-ικό άλμπουμ "Host". Ευτυχώς, πάνε αυτά τα χρόνια. Ως τα τότε είδα τους Losts τρεις φορές αλλά από τότε δεν ξαναπήγα να τους δω κι ας ήρθαν πάμπολλες φορές. Μάλλον πρέπει να τους ξαναδούμε την επόμενη φορά. Δώδεκα μέρες μετά, Κυριακή του Θωμά, πηγαίνουμε πίσω στη φοιτητική μας βάση και το βράδυ εμφανίζονται οι Porcupine Tree για την προώθηση του "Lightbulb Sun". «Γνωρίσαμε» από κοντά τον Steve Wilson και ακούσαμε τραγουδάρες όπως το Pure narcotic, το Radioactive toy, το Hate song, το Dark matter και άλλα.

Πρώτη φοιτητική συναυλιακή σεζον (1997-1998)

Το Σεπτέμβριο του 1997 ήμουν φοιτητής στην Ξάνθη. Τότε ήταν να έρθουν οι U2 στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, αλλά εγώ είχα επιλέξει να ξαναδώ Paradise Lost, στα πλαίσια της περιοδείας για το άλμπουμ "One Second". Όλη σχεδόν η παρέα από Κοζάνη μαζεύτηκε στο κλαμπάκι του Μύλου και απολαύσαμε ένα φοβερό live. Γυρίζοντας προς το κέντρο με το 31, ο φίλος Νίκος από Λάρισα (τραγουδιστής των Mortals' Dream) μού είπε ότι ξέρει σε ποιο ξενοδοχείο θα «στρατοπεδεύσει» το συγκρότημα, οπότε την κοπανήσαμε για κει, κάτω από το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης αν θυμάμαι καλά. Κάτσαμε και περιμέναμε εμείς οι δυο με 5-6 άλλα άτομα, και λίγη ώρα μετά ήρθε όντως το συγκρότημα. Ούτε απλή φωτογραφική μηχανή δεν είχαμε τότε οι άθλιοι, μείναμε με τα αυτόγραφα και τις αναμνήσεις. Και φυσικά, τα απίστευτα βλαχο-αγγλικά μας με τα οποία προσπαθούσαμε να επικοινωνήσουμε, να πούμε μια κουβέντα παραπάνω με τους Lost, αλλά μείναμε στα "you were great" και τα λοιπά!

Όλο το εξάμηνο που έμεινα στην Ξάνθη, άκουγα τις κασέτες (είχα λιώσει δηλαδή) Rotting Christ, Nevermore και Rage. Το Δεκέμβριο μαθαίνουμε ότι έρχονται οι τελευταίοι σε Θεσ/νίκη και Αθήνα. Τα 2/4 του γκρουπ ήταν τα ελληνικής καταγωγής αδέρφια —και πιο συγκεκριμένα, από την Κοζάνη— Χρήστος Ευθυμιάδης (ο βασικός επί χρόνια ντράμερ) και ο μικρότερος αδερφός Σπύρος στην κιθάρα που έπαιξε στα (ίσως και καλύτερά τους) άλμπουμ της περιόδου 1995-1998. Εκπληκτικό το live, τα δώσανε όλα παίζοντας πάνω από δυο ώρες με ένα απίστευτο ανκόρ στο οποίο παίξανε τα σαμπαθικά "N.I.B./Paranoid", το μεταλλικό "Motorbreath" και το αϊρονμεϊντενικό "The trooper" πριν κλείσουν με τα δικά τους "Don't fear the winter" και "Higher than the sky".

Οι Kreator είχαν ξαναέρθει πριν ένα (ή δύο χρόνια;), μόνο στην Αθήνα και δεν είχα πάει να τους δω. Αυτή τη φορά, ξεκίνησα από Ξάνθη μέσα στην εξεταστική περίοδο. Παρασκευή βράδυ έφθασα Θεσ/νίκη στην αδερφή μου, το Σάββατο βράδυ ξεκινήσαμε με το τρένο μαζί με ένα φιλαράκι και πρωί Κυριακής ήμασταν Αθήνα. Αν σας πω ότι δεν θυμάμαι τι κάναμε και πού μείναμε, ίσως μη με πιστέψετε. Νομίζω ότι γυρίσαμε αμέσως μετά τη συναυλία, αλλά δεν είμαι και σίγουρος. Εδώ υπάρχει ένα κενό...Το κενό συμπληρώθηκε με την ανάμνηση του ύπνου σε φιλικό σπίτι στο Περιστέρι, φυσικά στο πάτωμα. Αλλά τη συναυλία τη θυμάμαι πεντακάθαρα και ήταν πολύ απλά εκπληκτικά δυναμική. Αν και βρίσκονταν στην περιοδεία για το "Outcast", το set-list περιελάμβανε κλασικά κομμάτια και καταγουστάραμε.
setlist

Την άνοιξη πήρα μεταγγραφή και η έδρα μου πλέον ήταν η Θεσσαλονίκη. Με άνεση πλέον μπορούσαμε να δούμε ό,τι συναυλία γουστάραμε. Και οι αγαπημένοι βρετανοί Skyclad ήρθαν το Μάιο και δεν γινόταν να τους χάσουμε. Το θέμα είναι ότι το προηγούμενο βράδυ είχα ξεράσει την λεωφόρο Τσιμισκή σε πέντε σημεία και ένα ακόμα στο σπίτι μου. Είπα ότι δεν θα αντέξω στο live, αλλά με το που ξεκίνησαν... γιατρεύτηκα! Support σχήμα ήταν οι power-άδες Primal Fear οι οποίοι μάς προετοίμασαν και μας ζέσταναν μια χαρά. Οι Skyclad είχαν κυκλοφορήσει την προηγούμενη χρονιά το "Oui Avant-garde a Chance". Θαυμάσαμε την Georgina Biddle στο βιολί και γνωρίσαμε επιτέλους τον Martin Walkyier. Πού να ξέραμε τότε ότι λίγο καιρό μετά θα έφευγε από το γκρουπ.

Υ.Γ.: Και μετά ήρθε το καλοκαίρι χωρίς metal μέρα στο Rockwave, και μείναμε στα αβγά μας μετά από καιρό! Όχι και τόσο, δηλαδή, αφού πήγαμε Ίο για διακοπές!

Το τίμημα για μια συναυλία

Πότε;
Μέσα Φεβρουαρίου του 1996. Στα πλαίσια της περιοδείας του Draconian Times, οι Paradise Lost ήρθαν για δύο live στην Αθήνα. Καταφέραμε να κλείσουμε εισιτήρια για το Σάββατο, 17 του Φλεβάρη, και μετά αρχίσαμε να πείθουμε τους γονείς μας να αφήσουν μερικά 17χρονα να ταξιδέψουν μόνα τους στην Αθήνα.

Πώς;
Όντας στην τρίτη λυκείου τότε, το τίμημα που εγώ τους έθεσα ήταν να μην πάω πενταήμερη αργότερα τον Απρίλιο. Ακόμα και τώρα πιστεύω ότι έκανα σωστή επιλογή. Κυρίως τους καταφέραμε επειδή τους είπαμε ότι θα μείνουμε σε μια θεία ενός φίλου. Ξεκινήσαμε απόγευμα Παρασκευής με το τρένο(!) από Κοζάνη. Η πιο φθηνή και ασφαλής επιλογή. Αλλαγή στο Πλατύ τη νύχτα για να πάρουμε αυτό που πάει από Θεσ/νίκη-Αθήνα. Άφιξη 6 η ώρα το πρωί στο σταθμό Λαρίσης. Ανέβασμα προς Ομόνοια να φάμε κάτι, να πιούμε καφέ, να περάσει η ώρα ώστε να ανοίξουν τα μαγαζιά, δηλαδή τα δισκάδικα! Θυμάμαι ότι πήραμε το νέο CD των Nightfall με τίτλο Athenian Echoes και το βάλαμε να παίξει λίγο όταν πήγαμε στη θεία, για να είμαστε ενήμεροι, καθώς αυτοί ήταν το support σχήμα.

Η συναυλία;
Καθώτι φανατικός οπαδός του γκρουπ, πιστεύω ότι αυτή είναι η αγαπημένη μου συναυλία. Ήμουν μπροστά από τον αριστερόχειρα κιθαρίστα Mackintosh. Θυμάμαι τον ακούνητο μπασίστα Steve Edmondson και το αεικίνητο κεφάλι του άλλου κιθαρίστα Aaron Aedy. Ο Holmes μεγάλος frontman και ο καινούριος τότε drummer Lee Morris φοβερός. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν παίξανε το Sweetness που υπάρχει μόνο στο Seals the Sense EP. Από τους Nightfall θυμάμαι τη διασκευή στο Thor των Manowar, το For my soul, when the dark falls into, τα καινούρια τότε Armada και Iris και το ότι στο τέλος του σόου γνωρίσαμε τον τραγουδιστή/μπασίστα Καραδήμα. Μετά το τέλος, βγήκαμε έξω και περιμέναμε από πίσω να δούμε το γκρουπ, αλλά αυτοί μπήκαν κατευθείαν στο λεωφορείο και την κάναν. Ο Καραδήμας έπιασε αλαμπρατσέτα δυο κοπελιές με απίστευτα μίνι (δηλαδή ό,τι είχε απομείνει) και την έκανε κι αυτός. Εμείς πήγαμε στη θεία να κοιμηθούμε λίγο επειδή την άλλη μέρα φεύγαμε με το πρωινό τρένο των 8.

Επιστροφή;
Η επιστροφή ήταν νορμάλ μέχρι το Πλατύ, όπου αλλάξαμε πάλι τρένο και πήραμε αυτό για Θεσ/νίκη-Κοζάνη. Μετά το Αμύνταιο, πρέπει να είμασταν μόνο εμείς και οι υπάλληλοι μέσα. Και κάπου έξω από τα εργοστάσια σταματήσαμε με βλάβη! Ευτυχώς κράτησε λίγο και φτάσαμε σόι πίσω. Λέω σόι, επειδή η επόμενη ανάρτηση θα έχει ακόμα μεγαλύτερη περιπέτεια! Αυτή του πρώτου Rock of Gods!

Paradise Lost - Faith Divides Us-Death Unites Us

Νέα κυκλοφορία από ένα απ'τα αγαπημένα συγκροτήματα του υπογράφοντος. Οι βρετανοί Paradise Lost άλλαζαν μουσικό ύφος τη δεκαετία του '90 με κάθε νέα κυκλοφορία, η οποία όμως αποτελούσε και σταθμό στα μουσικά δρώμενα. Την τρέχουσα δεκαετία βρήκανε το μουσικό στυλ που τους εκφράζει και όλα τα άλμπουμ από το 2001 και μετά έχουν ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Η νέα τους κυκλοφορία λέγεται Faith Divides Us - Death Unites Us, είναι η 5η μέσα σε 8 χρόνια και ίσως η καλύτερη των τελευταίων χρόνων. Δεν φτάνουν φυσικά τα επίπεδα του Draconian Times, αλλά υπάρχει αυτό το... feeling που σου φέρνει στο μυαλό παλιές εποχές του γκρουπ. Ο ήχος είναι δυναμικός, η lead κιθάρα του Greg Mackintosh ξεχωρίζει από τη rhythm του Aaron Aedy, δίνοντας την ευκαιρία στον πρώτο να γράψει μερικές από τις καλύτερες μελωδικές γραμμές και στον δεύτερο να κρατάει το heavy ρυθμό, υπάρχει ένα σημείο που σου φέρνει στο μυαλό ακόμα και το Pity the Sadness (ρίξτε μια προσεκτική αυτιά στο τραγούδι Universal Dream) και μπορείτε να ακούσετε ως και μερικά γρήγορα τραγούδια. Ίσως για όλα αυτά να φταίει (με την καλή έννοια) το ότι ηχογράφησαν το άλμπουμ στα Fascination Street Studios της Σουηδίας. Όπως και να'χει, οι Paradise Lost συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν και το κάνουν καλά. Εγώ τουλάχιστον κόλλησα και το ακούω σχεδόν καθημερινά. Σε λίγες μέρες μπορείτε να τους δείτε και live σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
(myspace.com/paradiselostuk)

Υ.Γ.: Το νέο τους βίντεο το είδαμε σε παλιότερο ποστ.

Paradise Lost: Η πίστη χωρίζει/ο θάνατος ενώνει

Το νέο άλμπουμ για τους αγαπημένους στη χώρα μας Paradise Lost κυκλοφορεί σε λίγες μέρες. Ας πάρουμε μια πρώτη γεύση (όλοι μαζί) βλέποντας το νέο βίντεο για το τραγούδι με τον τίτλο Faith Divides Us - Death Unites Us:

Paradise Lost, γιατί έτσι μας αρέσει!

Άλλη μια χρονιά περνάει και καθώς βαδίζει στο τέλος της είπαμε να θυμηθούμε μερικά συγκροτήματα που ακούσαμε (περισσότερο απ' τα άλλα) μέσα στη χρονιά! Και φυσικά, χωρίς τους Paradise Lost ο υπογράφων δεν πάει πουθενά! Δείτε/ακούστε το βίδεο The Enemy από τη φετινή τους κυκλοφορία In Requiem.

Συναυλίες για το Π/Σ/Κ

Η συναυλία των Paradise Lost στη Θεσ/νίκη αναβλήθηκε (για λόγους υγείας του Nick Holmes) οπότε ήμουν τυχερός που δεν πήγα! Αν γίνει μέσα στο Δεκέμβριο (όπως λέει η εταιρία) πιστεύω ότι τότε θα βρω χρόνο για να πάω. Τέλος πάντων, είπα πάντως να σας προειδοποιήσω από σήμερα για τα συναυλιακά δρώμενα του Π-Σ-Κ για να έχετε χρόνο να προετοιμαστείτε. Έχουμε και λέμε:

Παύλος Παυλίδης and B-Movies
την Παρασκευή 14/12 στο Ξυλουργείο του Μύλου

Rotting Christ
Επειδή κάποιες ημερομηνίες έχουν αλλάξει, την Παρασκευή 14/12 εμφανίζονται στο Αγρίνιο, το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 16/12 στα Γιάννενα.

Hardcore πανικός στο 8ball Club το Σάββατο με τους Psycho Choke, Revolting Breed, Como Esta Loco και Senseless.
Nouvelle Vague
Την Κυριακή 16/12 στη Θεσ/νίκη, στο Club Principal. Δείτε και κάποια βιντεάκια από αυτήν την καταπληκτική γαλλική μπάντα: Don't go, Too drunk to fuck