Go to Hell

Δεν το λέω εγώ. Οι Megadeth το λένε.


Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ. Η διαμάχη μεταξύ Mustaine και Metallica κρατούσε για χρόνια. Πριν πολλά-πολλά (δεν λέμε νούμερο) χρόνια, είχα διαβάσει για την κορύφωση αυτής της διαμάχης, εξαιτίας ενός τραγουδιού των Megadeth που αντέγραφε την προσευχή έτσι όπως στο "Enter Sadman" των Metallica. Το όλο θέμα ήταν ποιος αντέγραψε ποιον, ποιος το κυκλοφόρησε πρώτος κ.λ.π. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε ούτε ίντερνετ να το ψάξουμε, ούτε youtube να το ακούσουμε, ούτε καμιά μουσική τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή να μάθουμε. Κυκλοφόρησε στο soundtrack της χαζοταινίας "Bill & Ted's Bogus Journey" (και αργότερα στα "Hidden Treasures") και εμείς γνωρίσαμε το τραγούδι χρόνια μετά.

Sonisphere is near...

Μετά από πολύ κράξιμο, οι ιθύνοντες του terra vibe αποφάσισαν να μεταφέρουν τους Anthrax στις 5μ.μ., ακριβώς πριν τους Slayer. Πάλι καλά, γιατί η αφίσα λέει "Big Four". Βέβαια, αυτό ποσώς μας ενδιαφέρει εμάς καθώς μετράμε ήδη αντίστροφα για Σόφια! Θ'ακολουθήσουν ποστ με αρκετά βίντεα για να κάνουμε... ζέσταμα.

Sick Of It All - Based On A True Story

Τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη κυκλοφορία τους, οι νεοϋρκέζοι Sick Of It All επανέρχονται στο προσκήνιο με νέα εταιρεία (Centuty Media) και νέο άλμπουμ, το Based On A True Story. Αυτό που περιμένετε, αυτό σας προσφέρουν στο πιάτο: δυναμικότατο hardcore-punk, ενέργεια, δύναμη και τσαμπουκάς, φοβερή παραγωγή. Για... του λόγου το αλήθες, τσεκάρετέ τους στο προφίλ στο μαϊσπέις και δείτε παρακάτω το νέο βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Death or Jail.

(myspace.com/sickofitallny)

Τελευταία φοιτητική συναυλιακή σεζόν 2003-2004

Τέλος εποχής. Αρχή μιας άλλης.

Για την προώθηση του Viva Emptiness είδαμε τους Katatonia για πρώτη φορά, αν και θα έπρεπε να είχε συμβεί καιρό πριν. Και παρότι περιμέναμε μια πιο κατανυκτική συναυλία, το συγκρότημα έπαιξε αρκετά heavy και δεν «μελαγχολήσαμε» στο ελάχιστο. Η αποκάλυψη όμως της βραδιάς ήταν το support σχήμα των αθηναίων On Thorns I Lay, τους οποίους εγώ είχα σταματήσει να ακούω πριν χρόνια στη death-doom εποχή τους. Η νέα τους μουσική προσέγγιση μου άρεσε πολύ και έκατσα να ξανασχοληθώ μαζί τους. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το "Egocentric" και έκτοτε εξαφανίστηκαν από τα μουσικά δρώμενα.

Είχαμε χάσει τις προηγούμενες συναυλίες των βρετανών Anathema, οπότε είπαμε να παρακολουθήσουμε αυτό το ακουστικό event και δεν βγήκαμε ζημιωμένοι. Τη βραδιά του χειμερινού ηλιοστασίου, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, απολαύσαμε τα τραγούδια του γκρουπ μέσα από ένα πιο χαλαρό ηχητικό πρίσμα.

Μέσα στις γιορτές είχαμε λιώσει το CD της τελευταίας δουλειάς των βρετανών Stmapin' Ground, το "A New Darkness Upon Us". Η πρώτη μου συναυλιακή γνωριμία με το γκρουπ ήταν μια έκπληξη· ένας συναυλιακός δυναμίτης, μια έκρηξη αδρεναλίνης που είχαμε δει ελάχιστες φορές ως τότε. Ο frontman Adam Frakes-Sime ξεσήκωνε το κοινό για την πλάκα του. Ο νέος τους μπασίστας τότε Ben Frost να χτυπιέται α λα maiden-ικά! Support οι συνήθεις ύποπτοι Psycho Choke (3η φορά που τους βλέπαμε) και οι Stagnate.

Άλλο ένα απωθημένο ήταν να δούμε live το συγκρότημα των Opeth και στα πλαίσια της Deliverance εποχής, έγινε κι αυτό. Το κλαμπάκι του Μύλου ήταν ό,τι έπρεπε, ο καλύτερος χώρος για ένα τέτοιο heavy live.

Και μετά από πολλά χρόνια και πολύ αναμονή (για τον υπογράφοντα που έχασε τα προηγούμενα live), οι Anathema ξαναήρθαν με πλήρη την μπάντα, είχαν κυκλοφορήσει την αλμπουμάρα A Natural Disaster και απολαύσαμε για δυόμιση σχεδόν ώρες όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια. Αφού παίξανε και το "A dying wish", δεν έχω ούτε ένα παράπονο.

Η χρονιά έκλεισε με τους Archive που ήταν πολύ στα πάνω τους, κι αυτό οφειλόταν κυρίως στο τραγούδι "Fuck you". Η συναυλία έγινε στο θέατρο Συκεών, εισιτήριο δεν υπάρχει καθώς κληρωθήκαμε δύο προσκλήσεις στο ραδιόφωνο, ο τραγουδιστής κάπνιζε όλη την ώρα που δεν τραγουδούσε, και έτσι τελείωσε κι αυτή η σεζόν όμορφα και ωραία, επιστρέψαμε για τα καλά στη γη της Μόρντορ, την Κοζάνη, και ετοιμαστήκαμε για το φανταρικό.

Περί sonisphere...

Περί Sonisphere και ελληνικής πραγματικότητας ο λόγος. Δεν ξέρω αν είδατε το πρόγραμμα του φεστιβάλ Sonisphere στο Terra Vibe. Αν δεν το είδατε να πω ότι οι πόρτες ανοίγουν 11 το πρωί (yes, sir!), το πρώτο σχήμα βγαίνει στις 12 μ.μ., οι Anthrax στη 1 μ.μ., οι Slayer στις 6:30 μ.μ. (πριν τους Megadeth) και άλλα τέτοια!

Δείτε το πρόγραμμα εδώ.
Τυχαίες σκέψεις: ημέρα διοργάνωσης Πέμπτη, ο οποιοσδήποτε που εργάζεται ή θα πρέπει να πάρει άδεια, ή θα χάσει το μισό φεστιβάλ. Ο οπαδός από την υπόλοιπη Ελλάδα (αν τον σκέφτονται αυτόν είναι άλλο θέμα) θα πρέπει να ξεκινήσει την προηγούμενη μέρα τελικά, αντί να ξεκινήσει με την ηρεμία του το πρωί.

Και όλα αυτά γιατί; α) Για να τελειώσουν πριν τις 12 το βράδυ, β) επειδή είμαστε δίπλα στο χωριό και υπάρχει το θέμα της κοινής ησυχίας και γ) επειδή δεν υπάρχει ένας σοβαρός συναυλιακός χώρος στο ελλαδιστάν του 2010 για να διοργανώσεις ένα μεγάλο συναυλιακό γεγονός!

Υ.Γ.: Εμείς θα είμαστε Σόφια, δεν ξέρω αν το είπα. Συμφέρει για πολλούς λόγους.

Heaven Shall Burn - Invictus (Iconoclast III)

Θα το πω κι ας με κράξουν μερικοί: ευτυχώς ακυρώθηκε η συναυλία των Heaven Shall Burn (για ηφαιστειακούς λόγους, αν θυμάστε, το Μάρτιο) επειδή δεν σκόπευα να πάω να τους δω. Την επόμενη φορά που θα έρθουν (μάλλον κατά το φθινόπωρο) θα έχω την ευκαιρία να παρεβρεθώ κι εγώ καθώς μετά το δυναμίτη που κυκλοφόρησαν θα είναι αμαρτία να μην τους δούμε live! Οι γερμανοί εξαπολύουν άλλη μια ηχητική επίθεση που ταράζει τα αυτιά και τους σβέρκους. Ρίξτε μια αυτιά στο προφίλ τους στο μαϊσπέις, όσοι αρέσκεστε δηλαδή σ'αυτά τα «θορυβώδη ακούσματα»!

(myspace.com/officialheavenshallburn)

Pain of Salvation - Road Salt One

Το σουηδικό progressive σχήμα από τη Σουηδία, οι Pain of Salvation επιστρέφουν με νέα διπλή δισκογραφική δουλειά. Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το Μάιο με τίτλο Road Salt One και αποτελεί, από τη μία, τη φυσική συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ, του Scarsick αλλά, από την άλλη, αποτελεί και την απομάκρυνσή τους από πολλά μουσικά στερεότυπα. Με τον καιρό τα μέταλ στοιχεία όλο και ελαττώθηκαν, σε σημείο τώρα να μην υπάρχουν, οι επιδειξιομανικές μουσικές τεχνικές επίσης δεν υπάρχουν και ο όρος progressive αναφέρεται πλέον περισσότερο στην μουσική προσέγγιση του συγκροτήματος. Ρίξτε μια αυτιά στο παρακάτω βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Linoleum και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Ένα άλμπουμ για απαιτητικούς ακροατές.

(myspace.com/painofsalvation)

Συναυλιακή σεζόν 2002-2003

Ο παρατηρητικός αναγνώστης (υπάρχει άραγε;) θα δει ένα κενό ανάμεσα στις χρονολογίες. Ξανακοιτώντας τα εισιτήρια, είδα ότι ολόκληρη τη σεζόν από το καλοκαίρι του 2001 ως το καλοκαίρι του 2002, δεν πήγα σε καμία συναυλία. Ας μην το αναλύσω τώρα, γνωρίζοντας ότι έχασα τότε και την πρώτη εμφάνιση των Anathema, Amorphis και Sentenced στη χώρα μας, αλλά και το rockwave με Judas Priest, Megadeth και Savatage. Τον Οκτώριο του 2002 είπαμε να επανορθώσουμε πηγαίνοντας να δούμε, κατ'αρχάς, ένα αγαπημένο συγκρότημα, τους Entombed, και δεύτερον και τα υπόλοιπα σουηδικά συγκροτήματα Candlemass και Dark Tranquillity. Τα οποία «έσπειραν», το καθένα με το δικό του τρόπο και για το δικό τους κοινό, αφού πολλοί βρίσκονταν στο χώρο για να απολαύσει και διαφορετικό συγκρότημα. Το περίεργο πάντως είναι ότι θυμάμαι ελάχιστα τα playlist των συγκροτημάτων και οι αναμνήσεις από το συναυλιακό βράδυ είναι αρκετά... συννεφιασμένες. Ξέθαψα όμως και κανά-δυό φωτογραφίες (σκαναρισμένες από φιλμ, χάλια ποιότητα) και είπα να τις ανεβάσω! Νομίζω ότι είναι από την εμφάνιση των Entombed...

Στη συνέχεια, Φεβρουάριο του 2003 ήρθαν οι Soulfly του Max Cavalera και, αφού δεν είχαμε δει Sepultura ως τότε, πήγαμε να δούμε το... αναπληρωματικό συγκρότημα. Βρισκόμαστε στην πρώτη φάση των Soulfly, την ολίγη nu-metal φάση, οπότε και τα περισσότερα τραγούδια δεν μας είπαν τίποτα. Ευτυχώς μας θύμησαν το παρελθόν του Μαξ με τα "Roots bloody roots" και το "Inner self", στα οποία έγινε ο προβλεπόμενος χαμός!

Οι Death in Vegas ήταν κυρίως μια επιλογή της αδερφής μου, μια διαφορετική συναυλιακή εμπειρία για τον υπογράφοντα, καθώς μόνο σε ροκ-μέταλ συναυλίες είχαμε δώσει το παρόν. Για τους Public Enemy τον Ιούνιο του 2003 μας πίεσε το ενδιαφέρον ο φίλος Γιώργος, και δεν έκανε άσχημα αφού ήταν ένα ενδιαφέρον και πολύ δυναμικό για το είδος του live, με αρκετή ροκ προσέγγιση, με τον Chuck D και τον Flavor Flav να είναι όλο το σόου, καιρό πριν ο δεύτερος αρχίσει να... σαχλαμαρίζει στο MTV.


Υ.Γ.: Να σημειώσουμε ότι support σχήμα στους Soulfly έπαιξαν οι θεσσαλονικείς Psycho Choke. Το λέω αυτό διότι τότε τους βλέπαμε για δεύτερη φορά. Πού να ξέραμε ότι θα είναι το γκρουπ που θα έχουμε δει περισσότερες φορές από κάθε άλλο ζωντανά στη σκηνή (όχι ότι μας χαλάει, έτσι;). Στα επόμενα ποστ η συνέχεια...

Bolt Thrower - 29Μαϊ2010

Principal Club Theatre, Θεσσαλονίκη, 29 Μαΐου 2010
support: Terrodrome, Mass Infection

Να μας συγχωρέσουν τα ελληνικά συγκροτήματα, αλλά το κυρίως μενού επισκίαζε όλα τα υπόλοιπα. Και οι Mass Infection και οι Terrodrome απεδώσαν ικανοποιητικά, το καθένα στο είδος του, αλλά το κοινό ήρθε για έναν και μόνο λόγο. Φαινόταν εξάλλου η ανυπομονησία για να δει τους βρετανούς.

Και μετά από 24 χρόνια ύπαρξης, οι Bolt Thrower εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τα ισοπέδωσαν όλα. Σφαγή, πανικός, ατελείωτο headbanging, αρκετό moshing, ιδρώτας και ασταμάτητο stagediving από το όχι και τόσο νεαρό κοινό! Και με τις συμφωνικές νότες ενός κλασικού κομματιού βγαίνουν στη σκηνή και ξεκινάνε την επέλασή τους με το The IVth Crusade. Συνεχίζουν με το Rebirth Of Humanity από το Warmaster και ακολουθούν όλα τα φοβερά τους τραγούδια, συνολικά τέσσερα από το τελευταίο, τρία από το "Mercenary", τρία από το "...For Victory", το διάσημο ριφ από το World Eater κόλλησε με το Cenotaph, το πρώτο τους ever τραγούδι In Battle There Is No Law από το πρώτο άλμπουμ και ευτυχώς μόνο ένα από το "Honour-Valour-Pride", το Pride. Με αυτό κλείσανε το σετ τους και ξαναβγήκαν λίγο μετά με κλασική μουσική πάλι, την εισαγωγή War και κολλημένο το Remembrance, όπως στο άλμπουμ. Τελευταίο τραγούδι το For Victory, με τα οποία κλείσανε το σετ τους, πέσανε οι κανονιές και αυτό ήταν [όλο το playlist στα σχόλια]. Διάβασα ότι στας Αθήνας βγήκαν άλλη μια φορά και παίξανε άλλο ένα τραγούδι. Εδώ ένας τυχερός έπιασε το Benediction t-shirt που πέεταξε στο τέλος στο κοινό ο Withers.


Εν ολίγοις, ένα ιστορικό για τη μουσική που γουστάρουμε συγκρότημα, ένα συγκρότημα που ακούμε εδώ και πολλά χρόνια, ήρθε για πρώτη φορά και τα ισοπέδωσε όλα, μας άφησε με τις καλύτερες των εντυπώσεων και πονεμένους σβέρκους.

5ος ποδηλατικός γύρος λίμνης Πολυφύτου

Αυτή τη φορά θα είμαστε εκεί και... ο Θεός βοηθός! Θα επιλέξουμε τη μισή διαδρομή των 50 χλμ., καθώς ο πλήρης γύρος της λίμνης είναι 95 χλμ. και τον αφήνουμε στους γυμνασμένους.


Πληροφορίες, χάρτης και υψομετρικό διάγραμμα → servianet