Ο λίγο-πολύ τρελούτσικος Will Ferrell

Τέτοια εποχή πέρυσι μάς απασχολούσε ο Jack Black. Η χρονιά που τελειώνει σε λίγο θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκει στον Will Ferrell. Η καινούρια του ταινία έχει τίτλο Blades of Glory και, όπως βλέπετε στην διπλανή αφίσα, αποτελεί άλλη μια τρελή κωμωδία. Δεν θα δείτε όμως χαζομάρες του τύπου Αμέρικαν Πάι, αλλά χοντράδες φιλτραρισμένες από το στυλ του Will Ferrell. Βασικά, θα δείτε να ανατρέπει κάθε κλισέ γύρω από τις αθλητικές ταινίες, να διαλύει οποιοδήποτε καθωσπρεπισμό και να ανατρέπει κάθε πολιτικά ορθές καταστάσεις.

Όσοι θέλουν και άλλη δόση από Will Ferrell, ας αναζητήσουν:
Πιο παράξενο και από παράξενο (εγκεφαλική κωμωδία, μια από τις καλύτερες περσινές ταινίες -που είδαμε φέτος)

Talladega Nights (η πρώτη ταινία της... αθλητικής τριλογίας του Ferrell. Η δεύτερη είναι το Blades και ακολουθεί του χρόνου το μπασκετικό Semi-Pro!)

Anchorman (σε δικό του σενάριο και πρώτη πρωταγωνιστική δουλειά, στην οποία εμφανίζονται σε μια σκηνή όλη σχεδόν η παλιοπαρέα του Frat Pack)

Melinda and Melinda (σε κομεντί του Woody Allen)

Old School (με την παλιοπαρέα τού Frat Pack, πάλι, σε μια ταινία όπου κλέβει πανεύκολα την παράσταση από τους πρωταγωνιστές)

Zoolander (στην πασίγνωστη ταινία του Μπεν Στίλερ, θυμηθείτε τον στο ρόλο του Μουγκάτου)

Όπως θα 'λεγαν οι σούρδοι, έχει πέρπιρα στουν ιγκέφαλο ο άνθρωπος.

The Dillinger Escape Plan

Αυτό το γκρουπ πάντως εμένα δε με ενθουσιάζει (στο οποίο παρεπιμπτόντως ήταν ιδρυτικό μέλος και τραγουδούσε ο ελληνο-αμερικανός Δημήτρης Μιρακάκης). Το ξέρω ότι έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς, αλλά εγώ... δεν... μπα... Υπάρχουν κάποια τραγούδια, φυσικά, που μ' αρέσουν, αλλά είναι μειοψηφία και αναφέρομαι στα πιο νορμάλ από αυτά. Το νέο τους άλμπουμ δηλαδή που κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα, το Ire Works, δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το mathcore στυλάκι τους, με παρανοϊκές επιρροές από Mike Patton είναι δύσκολο να το ακολουθήσω. Το τραγούδι Black Bubblegum ξεχώρησα, κι αυτό επειδή είναι το πιο... φυσιολογικό! Θα μου πείτε, γούστα είναι αυτά...
Από το προηγούμενο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, το Miss Machine, δείτε/ακούστε το βίδεο για το (επίσης κάπως πιο νορμάλ) τραγούδι Unretrofied:

Υ.Γ.: Άξια λόγου βεβαίως-βεβαίως είναι δύο EP που κυκλοφόρησαν, το Irony Is a Dead Scene του 2002 με τον Mike Patton να συνεισφέρει στα φωνητικά και το Plagiarism του 2006, το οποίο περιέχει ενδιαφέρουσες διασκευές σε Nine Inch Nails, Soundgarden, Massive Attack, ως και Justin Timberlake!!!

Gay For Johnny Depp

Είναι τρελοί αυτοί οι αμερικανοί! Ο τίτλος του εν λόγω ποστ είναι το όνομα ενός νέου συγκροτήματος. Ναι, καλά διαβάσατε! Δείτε και το προφίλ τους στο myspace. Το γκρουπ όμως δεν ακούγεται, με βάση τα ταπεινά μου γούστα. Θα το βάζαμε στην κατηγορία των screamo-hardcore συγκροτημάτων, αλλά πάλι σας λέω ότι μόνο αν με πληρώνανε θα καθόμουν να τους ακούσω. Τραγούδια διάρκειας 1 ως 2 λεπτά και τα νεύρα σου τσατάλια! Anyway... αν θέλετε να δείτε και κάνα βίδεο, δείτε αυτό για το τραγούδι Shh, Put The Shiv To My Throat. Και... τέλος!

Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας

Για δοκιμάστε τις γνώσεις σας! Σκεφτείτε ποιες μπορεί να είναι οι σημασίες των παρακάτω λέξεων και δείτε τις απαντήσεις στα σχόλια. Και... γιατί αυτές; Αυτές ψάρεψα από ένα πρόχειρο στο οποίο τις είχα σημειώσει διαβάζοντας ένα βιβλίο κάποτε (μου διαφεύγει τώρα το ποιο ήταν).

πυρρός
παρρησία
παλιννόστηση
πυρρίχη
αγχίνοια
παννυχίδα
βυσσοδομώ
αναρριπίζω

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει

Σαμποτέρ: μια ταινία την οποία είχα εντελώς παρεξηγημένη, χωρίς να την έχω δει. Και αυτό διότι την είχα τοποθετήσει –στο μυαλό μου πάντα– στις προπαγανδιστικές ταινίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Καταλάβατε τι σκεφτόμουν: αμερικανιά, εξύψωση εθνικού φρονήματος και τα λοιπά. Έτσι συνέχεια την άφηνα και την είδα τελικά τις προάλλες, τελευταία από όλες τις ταινίες του αγαπητού Χίτσκοκ. Αλλά τελικά την πατήσαμε! Γιατί μπορώ πλέον να πω ότι αποτελεί μια από τις πιο έξυπνες δημιουργίες του... δημιουργού. Η ταινία περιέχει τα γνωστά μοτίβα του Χίτσκοκ και μοιάζει στα σημεία με την αγγλική «Τα 39 Σκαλοπάτια». Ξέρετε, κυνηγητό, η κοπέλα που δεν πιστεύει στην αθωώτητα του ήρωα (αλλά μετά τον ερωτεύεται), μπλέξιμο με χειροπέδες, άνθρωποι κρεμασμένοι σε ψηλά κτίρια/μνημεία και τα λοιπά.

Ο πόλεμος πάντως είναι το πρόσχημα μόνο ώστε να δημιουργηθούν οι «κατάλληλες» συνθήκες ώστε να παγιδευτεί ο ήρωάς μας και να αρχίσει το διπλό κυνηγητό• οι αρχές να κυνηγάνε τον πρωταγωνιστή και αυτός να ψάχνει τον αληθινό δράστη. Και όσον αφορά τις αμερικανιές; Σε μια στιγμή βγάζει έναν πύρινο λόγο ο ήρωάς μας, γιατί, όπως και να το κάνουμε, είμαστε στη μέση του πολέμου• 1942 γαρ. Αλλά παρά ταύτα, οι κακοί είναι Αμερικανοί και τα ιθύνοντα μυαλά τελικά διαφεύγουν στο εξωτερικό. Το κακό δεν θριαμβεύει, αλλά δεν χάνει τον πόλεμο (ακόμα).

Αρκετές σημαντικές σκηνές, αν όχι σκηνές ανθολογίας, περιέχει η ταινία όπως το κυνηγητό μέσα στο σινεμά την ώρα προβολής ταινίας, με τους χαρακτήρες στο σελιλόιντ να περιγράφουν με τις ατάκες τους τις αντιδράσεις και την ψυχολογία του διωκόμενου! Επίσης, η ταινία βρίθει από συμβολισμούς με σημαντικότερη τη χρήση του Αγάλματος της Ελευθερίας στην τελική σκηνή. Ειδικότερα, η στιγμή που ο σαμποτέρ κρύβεται μέσα στο Άγαλμα, συμβολίζει (όπως λένε οι αναλυτές του έργου του Χιτς) το γεγονός ότι οι κατάσκοποι κρύβονται εύκολα κάτω από το πέπλο της ελευθερίας. Εξήντα πέντε χρόνια μετά, οι συγκρίσεις με τους σύγχρονους κατασκόπους αποκλείονται. Παρόλο αυτά, η ταινία παραμένει φρέσκια και αξίζει η θέασή της (ακόμα και από αυτούς που δεν αντέχουν τις... ασπρόμαυρες ταινίες).

Das Rad (Ο τροχός)

Είπα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα μια εκπληκτική, γερμανική ταινία κινουμένων σχεδίων, μικρού μήκους, παραγωγής 2003. Εσείς θα χρειαστείτε να αφιερώσετε μόνο 8 λεπτά από το χρόνο σας!

Το νέο τραγούδι των Anathema

Μπορείτε να κατεβάσετε από το σάιτ των Anathema (στο section με τα news) το νέο τους τραγούδι με τίτλο Angels Walk Among Us, ή (πιο εύκολα) από δω. Δεξί κλικ, σέιβ-ας και αν βαριέστε αυτές τις διαδικασίες, απλά ακούστε το παρακάτω που το βάλαμε για εσάς! Αλλά το συναυλιακό πακέτο Anathema-Porcupine Tree το χάσαμε εδώ στο ελλάντα (με μικρό Ε), καθώς τέτοιες συναυλίες γίνονται μόνο σε ευρωπαϊκά κράτη. Γιατί, όπως είχε πει και ο Χάρυ Κλυνν, η ελλάδα είναι η βορειότερη χώρα της Αφρικής με λευκούς κατοίκους!

Ο Στίβεν Κινγκ στο Time

Διαβάστε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Stephen King στο περιοδικό Time. Είτε σας αρέσει η δουλειά του King είτε όχι, οι απαντήσεις του στα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά θέματα είναι -το λιγότερο- ενδιαφέρουσες.

Ευχαριστούμε και το pestaola.gr, από το οποίο αντλήσαμε το θέμα.

World so cold...

Επειδή «ξύπνησα» με αυτό το τραγούδι στο αμάξι σήμερα μέχρι να έρθω στη δουλειά, είπα να το μοιραστώ και μαζί σας. Να πούμε, για την ιστορία, ότι οι Mudvayne κυκλοφόρησαν μία συλλογή πρόσφατα με τίτλο By the People For the People, η οποία περιέχει τα πιο γνωστά τους τραγούδια σε live και σε demo εκδόσεις και ένα καινούριο τραγούδι, το Dull Boy. Ο τίτλος του τραγουδιού πάντως που θα δείτε/ακούσετε, το World So Cold, ταίριαζε και με τον σημερινό καιρό και... δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω οπότε καλό χειμώνα!

Η ζωή συνεχίζεται και οι Dublin Death Patrol

Αυτή η ανάρτηση ήθελε αρχικά να είναι ένας φόρος τιμής στους μουσικούς του metal οι οποίοι δεν πρόλαβαν να χαρούν βαθιά γεράματα. Και αναφέρομαι φυσικά στον κιθαρίστα των Death, τον Chuck Schuldiner, στον πρώτο τραγουδιστή των Exodus, τον Paul Baloff, στον Quorthon, τον ιθύνοντα νου των Bathory και τον προσφάτως χαμένο Kevin DuBrow, τον τραγουδιστή των Quiet Riot. Παρατρίχα πάντως, ο Chuck Billy των Testament και ο γυρολόγος/κιθαρίστας James Murphy, οι οποίοι διαγνώστηκαν με όγκο στον εγκέφαλο, ήταν πιο τυχεροί καθώς τελικά τον ξεπέρασαν και ανάρρωσαν.

Αντ' αυτού, είπα να μην γράψω μια πένθημη ανάρτηση αλλά να ασχοληθούμε με τη μουσική. Και τα ευχάριστα νέα είναι ότι ο Chuck Billy με το φίλο του και παλιό τραγουδιστή των Exodus, τον Steve Souza, φτιάξανε μια καινούρια μπάντα μαζί με άλλους εννιά (9!) φίλους τους με όνομα Dublin Death Patrol. Το παλιο-θρασάδικο (κατά το old-school thrash) πόνημά τους τιτλοφορείται DDP 4 Life. Ο ήχος τους χαρακτηρίζεται κυρίως από τα διπλά φωνητικά των δύο τραγουδιστών και από τα δυναμικά, ρυθμικά τραγούδια. Προσθέσανε και τρεις διασκευές στους Motorhead, Thin Lizzy και UFO και έχουν ένα πολύ καλό σύνολο. Τώρα, κατά πόσο οι νεότεροι σε ηλικία ακροατές θα το εκτιμήσουν είναι ένα άλλο θέμα (μιας και τα γούστα της εποχής είναι διαφορετικά). Εμείς πάντως πρέπει να πω ότι καραγουστάραμε! Εσείς, αν θέλετε, μπορείτε να δείτε και κάποια βίδεα από συναυλία τους μέσω ΓιουΤιουμπ!