Τα Χριστούγεννα ήρθαν νωρίς για μένα. Χεχε...

At war with reality

Πολλά είναι τα 19 χρόνια από το προηγούμενο άλμπουμ! Μισή ζωή.

Edessycho!

Τουρλού συναυλία metal, punk, ρέγγε, ροκ, ό,τι πρέπει για επαρχιώτικο σαββατιάτικο βράδυ! Στο ανοιχτό θέατρο Γαβαλιώτισσας στην Έδεσσα. We'll be there.


More info

At the Gates 2015

Best news this summer.

KYUSS network

Ακούγοντας το νέο άλμπουμ του John Garcia σκέφτηκα: έξι άτομα ως Kyuss βγάλανε τέσσερα άλμπουμ μέσα σε πέντε χρόνια. Δεκαοχτώ χρόνια μετά, αυτά τα άτομα ασχολήθηκαν με διάφορα πρότζεκτ (μεταξύ τους ή και χώρια). Η εικόνα του μπλεξίματος που είχα στο μυαλό μου είναι η παρακάτω. (Φυσικά και δεν έβαλα μέσα στο δίκτυο τις συμμετοχές τους σε άλλα γκρουπ...)

Καλοκαιρινές ομηρο-προτάσεις

The Dagger
Αν υπήρχε μια μαγική μουσική κατσαρόλα, που έβαζες μέσα τους ωραιότερους δίσκους και τους έβραζες (έτσι όπως κάνει ο Πανοραμίξ ένα πράμα) τότε το μείγμα θα έβγαινε ή μούρλια ή αηδία. Στην περίπτωση των Σουηδών The Dagger το αποτέλεσμα σε κάνει να γλύφεις τα δάκτυλά σου και να κρατήσεις το ζωμό στην κατάψυξη για μετά (έτσι όπως έκαναν οι μαμάδες μας στο πανεπιστήμιο!!). Οπότε σαν καλοί μάγειρες ρίχνουμε μέσα Judas Priest, Deep Purple, ένα τέταρτο Uriah Heep,  UFO, Scorpions και μια γερή τζούρα από Rainbow και Blue Oyster Cult και σιγοβράζουμε...

Το συνοδεύετε με μπυρίτσα στο μπαλκόνι με φίλους και γκομενάκια και καλή όρεξη...

Judas Priest - Redeemer of Souls
Και ποιος είπε ότι οι Priest πρέπει να βγάλουν ξανά Painkiller; Τα άτομα είναι πατημένα 60 και γράφουν riff που θα τα ζήλευαν τα metalcore παιδαρέλια. Ο δίσκος σπέρνει, οι κιθάρες κεντάνε και ο metal god δείχνει πώς γίνεται η δουλειά. Το κακο είναι ότι συνεχίζουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη παλαιά φρουρά και διαφαίνεται πως κανένας δεν έχει τα φόντα να αναλάβει τα ηνία. Μέχρι τότε ροκάρουμε με priest και αναμένουμε ένα live τους για ξεκάβλωμα. Οι λοιποί στη Μποφίλιου και στο Χαρούλη για να αρμενίζουν στα σύννεφα του γυαλού.
Υ.Γ. Πόσο κομματάρα το Battle Cry (εκεί, στο γαμημένο repeat...)

Alea Jacta Est - Vae Victi
Καλώς τα τούμπανα λεω εγώ! To beatdown σύννεφο, βίαιο χοροπηδηχτό πάνω στα τραπέζια και κάτω από αυτά και τα μπουνίδια αβέρτα. Εδώ οι απόγονοι του asterix συνεχίζουν τη φάση από εκεί που την άφησαν με τον προηγούμενο τους δίσκο. Πρόοδος και σαχλαμάρες είναι για τους post rock προσκυνητές. Εδώ έχουμε ντάπα ντούπα hardcore, βερμούδα και vans. Aπλά και βίαια φιλικά. Γκέγκε;



Madball - Hardcore Lives

Σιγά μη πω τίποτα για τους θεούς... Ευτυχώς το κρατάνε αληθινό. Και ευτυχώς τους είδα δύο φορές και ξέρω πόσο γεροί είναι. Άντε ακούστε το και σκασμός.





Entombed A.D. - Back to the Front
Τώρα, τι να πω; Πες μου, καλέ μου φίλε Μπαρτζώκα, τι να πω; Τι στο καλό συμβαίνει και όλοι τσακώνονται; Στα χνάρια της βλακείας των Queensryche, έχουμε πλέον τους Entombed A.D, οι οποίοι είναι ο Petrov μαζί με κάτι άλλους. Ο δίσκος είναι μεν Entombed αλλά λείπει η βρωμίλα των riff, αυτή η ροκ εν ρολ κάβλα του παρελθόντος (η οποία μας άφησε χρόνους βέβαια). Καλό υποκατάστατο αλλά κάτι με λείπει ρε γαμώτο. Σα να είναι πολύ καθαρός ο ήχος ένα πράμα δε ξέρω. Μετριότητα και βιασύνη, αυτή είναι η αίσθηση μου. Βέβαια, έχει ορισμένα μελωδικά περάσματα (βιολιά είναι ρε;) που δεν τα περίμενα και μπορώ να πω μου άρεσαν αλλά όταν έχουν βγάλει δισκάρες η σύγκριση είναι αναπόφευκτη η ρουφιάνα. Θα ακουστεί με μέτρο και φειδώ.

Υ.Γ. To μπλουζάκι chief rebel angel από το live του 2002 συνεχίζει να είναι μακράν το αγαπημένο μου (άκυρο, αλλά ήθελα να το πω γιατί πάντα το λέω)

What else do we here (summer 2014)

Wings of Feather and Wax

Mastodon + Soulfly + Dillinger Escape Plan + Mars Volta = Killer be Killed
Not bad!

Amon Amarth 10-Μαϊ-2014

setlist

Villagers of Ioannina City

Riza
Πάντα σκεφτόμουνα ποιος και πώς θα ενσωματώσει καλύτερα στο σκληρό ήχο ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία. Ειδικά στο metal κύκλο, οι παραδοσιακοί ήχοι φάνταζαν -στην καλύτερη περίπτωση- παλιομοδίτικοι και γραφικοί. Το ρίσκο, επίσης, ήταν τεράστιο να μην ακουστείς κιτς! Όταν όμως, π.χ., οι Orphaned Land ενσωματώνουν ανατολίτικα στοιχεία με επιτυχία, αυτό σημαίνει ότι απλά θες έμπνευση και τίποτα άλλο.

Και ξάφνου, εν έτη 2014, έσκασαν στα αυτιά μας οι Villagers of Ioannina City. Ο γνωστός ψυχεδελικός stoner ήχος (της ερήμου, όπως γράφουν δεξιά κι αριστερά, λες και η έρημος έχει ήχο) παντρεύεται με τον παραδοσιακό ήχο του κλαρίνου και ειδικά τις μελωδίες της Ηπείρου και εγένετο... μπόμπα! Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ο συνδυασμός είναι απίστευτα πετυχημένος. Το μόνο που θες να κάνεις είναι να αράξεις με την παρέα κάτω από τα κλαδιά ενός γέρικου πλάτανου πίνοντας τσίπουρα!

Άλλα τραγούδια θα τα ακούσετε με αγγλικό στίχο, αλλά τα περισσότερα με ελληνικό. Τις διασκευές θα τις καταλάβετε αμέσως. Ηχογράφησαν πάλι και τα τραγούδια από το promo 2010. Και highlight του άλμπουμ, φυσικά, το επικό, σχεδόν δεκάλεπτο, Τi Kako.

Αυτά τα ολίγα. Ακούστε/αγοράστε/ενισχύστε τώρα!
vicband.bandcamp.com/album/riza


Υ.Γ. Ελπίζω ο ενθουσιασμός να κρατήσει, και να μην ξεφουσκώσει μετά τους πρώτους εντυπωσιασμούς. Αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα του γκρουπ.