Καλοκαιρινές ομηρο-προτάσεις

The Dagger
Αν υπήρχε μια μαγική μουσική κατσαρόλα, που έβαζες μέσα τους ωραιότερους δίσκους και τους έβραζες (έτσι όπως κάνει ο Πανοραμίξ ένα πράμα) τότε το μείγμα θα έβγαινε ή μούρλια ή αηδία. Στην περίπτωση των Σουηδών The Dagger το αποτέλεσμα σε κάνει να γλύφεις τα δάκτυλά σου και να κρατήσεις το ζωμό στην κατάψυξη για μετά (έτσι όπως έκαναν οι μαμάδες μας στο πανεπιστήμιο!!). Οπότε σαν καλοί μάγειρες ρίχνουμε μέσα Judas Priest, Deep Purple, ένα τέταρτο Uriah Heep,  UFO, Scorpions και μια γερή τζούρα από Rainbow και Blue Oyster Cult και σιγοβράζουμε...

Το συνοδεύετε με μπυρίτσα στο μπαλκόνι με φίλους και γκομενάκια και καλή όρεξη...

Judas Priest - Redeemer of Souls
Και ποιος είπε ότι οι Priest πρέπει να βγάλουν ξανά Painkiller; Τα άτομα είναι πατημένα 60 και γράφουν riff που θα τα ζήλευαν τα metalcore παιδαρέλια. Ο δίσκος σπέρνει, οι κιθάρες κεντάνε και ο metal god δείχνει πώς γίνεται η δουλειά. Το κακο είναι ότι συνεχίζουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη παλαιά φρουρά και διαφαίνεται πως κανένας δεν έχει τα φόντα να αναλάβει τα ηνία. Μέχρι τότε ροκάρουμε με priest και αναμένουμε ένα live τους για ξεκάβλωμα. Οι λοιποί στη Μποφίλιου και στο Χαρούλη για να αρμενίζουν στα σύννεφα του γυαλού.
Υ.Γ. Πόσο κομματάρα το Battle Cry (εκεί, στο γαμημένο repeat...)

Alea Jacta Est - Vae Victi
Καλώς τα τούμπανα λεω εγώ! To beatdown σύννεφο, βίαιο χοροπηδηχτό πάνω στα τραπέζια και κάτω από αυτά και τα μπουνίδια αβέρτα. Εδώ οι απόγονοι του asterix συνεχίζουν τη φάση από εκεί που την άφησαν με τον προηγούμενο τους δίσκο. Πρόοδος και σαχλαμάρες είναι για τους post rock προσκυνητές. Εδώ έχουμε ντάπα ντούπα hardcore, βερμούδα και vans. Aπλά και βίαια φιλικά. Γκέγκε;



Madball - Hardcore Lives

Σιγά μη πω τίποτα για τους θεούς... Ευτυχώς το κρατάνε αληθινό. Και ευτυχώς τους είδα δύο φορές και ξέρω πόσο γεροί είναι. Άντε ακούστε το και σκασμός.





Entombed A.D. - Back to the Front
Τώρα, τι να πω; Πες μου, καλέ μου φίλε Μπαρτζώκα, τι να πω; Τι στο καλό συμβαίνει και όλοι τσακώνονται; Στα χνάρια της βλακείας των Queensryche, έχουμε πλέον τους Entombed A.D, οι οποίοι είναι ο Petrov μαζί με κάτι άλλους. Ο δίσκος είναι μεν Entombed αλλά λείπει η βρωμίλα των riff, αυτή η ροκ εν ρολ κάβλα του παρελθόντος (η οποία μας άφησε χρόνους βέβαια). Καλό υποκατάστατο αλλά κάτι με λείπει ρε γαμώτο. Σα να είναι πολύ καθαρός ο ήχος ένα πράμα δε ξέρω. Μετριότητα και βιασύνη, αυτή είναι η αίσθηση μου. Βέβαια, έχει ορισμένα μελωδικά περάσματα (βιολιά είναι ρε;) που δεν τα περίμενα και μπορώ να πω μου άρεσαν αλλά όταν έχουν βγάλει δισκάρες η σύγκριση είναι αναπόφευκτη η ρουφιάνα. Θα ακουστεί με μέτρο και φειδώ.

Υ.Γ. To μπλουζάκι chief rebel angel από το live του 2002 συνεχίζει να είναι μακράν το αγαπημένο μου (άκυρο, αλλά ήθελα να το πω γιατί πάντα το λέω)

What else do we here (summer 2014)

Wings of Feather and Wax

Mastodon + Soulfly + Dillinger Escape Plan + Mars Volta = Killer be Killed
Not bad!

Amon Amarth 10-Μαϊ-2014

setlist

Villagers of Ioannina City

Riza
Πάντα σκεφτόμουνα ποιος και πώς θα ενσωματώσει καλύτερα στο σκληρό ήχο ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία. Ειδικά στο metal κύκλο, οι παραδοσιακοί ήχοι φάνταζαν -στην καλύτερη περίπτωση- παλιομοδίτικοι και γραφικοί. Το ρίσκο, επίσης, ήταν τεράστιο να μην ακουστείς κιτς! Όταν όμως, π.χ., οι Orphaned Land ενσωματώνουν ανατολίτικα στοιχεία με επιτυχία, αυτό σημαίνει ότι απλά θες έμπνευση και τίποτα άλλο.

Και ξάφνου, εν έτη 2014, έσκασαν στα αυτιά μας οι Villagers of Ioannina City. Ο γνωστός ψυχεδελικός stoner ήχος (της ερήμου, όπως γράφουν δεξιά κι αριστερά, λες και η έρημος έχει ήχο) παντρεύεται με τον παραδοσιακό ήχο του κλαρίνου και ειδικά τις μελωδίες της Ηπείρου και εγένετο... μπόμπα! Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ο συνδυασμός είναι απίστευτα πετυχημένος. Το μόνο που θες να κάνεις είναι να αράξεις με την παρέα κάτω από τα κλαδιά ενός γέρικου πλάτανου πίνοντας τσίπουρα!

Άλλα τραγούδια θα τα ακούσετε με αγγλικό στίχο, αλλά τα περισσότερα με ελληνικό. Τις διασκευές θα τις καταλάβετε αμέσως. Ηχογράφησαν πάλι και τα τραγούδια από το promo 2010. Και highlight του άλμπουμ, φυσικά, το επικό, σχεδόν δεκάλεπτο, Τi Kako.

Αυτά τα ολίγα. Ακούστε/αγοράστε/ενισχύστε τώρα!
vicband.bandcamp.com/album/riza


Υ.Γ. Ελπίζω ο ενθουσιασμός να κρατήσει, και να μην ξεφουσκώσει μετά τους πρώτους εντυπωσιασμούς. Αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα του γκρουπ.

New staff (Μάρτιος)

Η τραγουδάρα Revelations μάς κόλλησε στο μυαλό. Να κάτι ενδιαφέρον από τη νέα χρονιά που αξίζει να περιμένουμε. Αν και, κατά βάθος, ήμουνα σίγουρος για τους Insomnium.



Old-school death metal από τους Massacre, για να θυμηθούμε τις χρυσές εποχές του death metal εκ Φλόριντα ερχόμενο, όπως λέει ο τίτλος Back from Beyond...



Και από το ίδιο γεωγραφικό περιβάλλον, 26 όμως χρόνια πριν, ευκαιρία να θυμηθούμε το κλασικό πλέον death metal άσμα Pull the Plug των Death, δοθείσης της ευκαιρίας της remastered επανακυκλοφορίας του Leprosy.

Wardrum νέο βίδεον

Ενίοτε έχουμε κάποιες power metal ανησυχίες. Από τον τρίτο δίσκο των Θεσσαλονικιών Wardrum (του βιρτουόζου κιθαρίστα Κώστα Βρετού και του τραγουδιστή των Until Rain Γιάννη Παπαδόπουλου μαζί με το rhythm section των Horizon's End) με τίτλο Messenger, δείτε/ακούστε το βίδεον για το Travel Far Away.

Mother of Millions

Πολλά υποσχόμενος ο πρώτος δίσκος των Mother of Millions που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες με τον τίτλο Human. Παρακάτω ακούστε το ομότιτλο τραγούδι.

(www.motherofmillionsband.com)

New year new sounds

Λίγα πράματα ακούσαμε από τον πρώτο μήνα του έτους. Ακούσαμε και μεις Grand Magus αλλά μιας και ποτέ δεν ήμασταν φανατικοί (too true, to be true), μείναμε στα 2-3 πολύ καλά τραγούδια (και λίγο απ'τα άλλα).
(Triumph and Power lyric video)

Εντυπωσιακότατο το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ Kindly Bent to Free Us των Cynic, με εκπληκτικό ήχο, καλές συνθέσεις, αλλά προσανατολισμένο εντελώς στο prog-rock. Λίγη «βαρβατίλα» την θέλαμε.
(The Lion's Roar lyric video)

Δεύτερος δίσκος με τίτλο Someplace Better από τους Αθηναίους Elysion (πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους) και συνεχίζουν στο ίδιο γοτθικό ροκ-μέταλ στυλάκι, με τη φωνή της Κριστιάνας να ξεχωρίζει. Απλές αλλά ωραίες συνθέσεις, αλλού δυναμικά αλλού μελωδικά τραγούδια, πήραμε τη gothic δόση μας από τους Elysion.

Οι επίσης Αθηναίοι Need κυκλοφόρησαν κι αυτοί το νέο τους (τρίτο) δίσκο πέντε χρόνια μετά τον προηγούμενο. Το άλμπουμ με τίτλο Orvam - A Song for Home (orvam = μαύρο, γραμμένα ανάποδα;) είναι το μεγάλο βήμα του συγκροτήματος και το πολύ καλό αποτέλεσμα είναι η επιτομή της σοβαρής και επαγγελματικής τους προσπάθειας. Ειδικά τώρα που δεν θα ακούσουμε νέο δίσκο από Nevermore.
(Mother Madness lyric video)

Lodestar

Από τους Αυστραλούς Dead Letter Circus και τον τελευταίο τους δίσκο The Catalyst Fire.