Πολλά υποσχόμενος ο πρώτος δίσκος των Mother of Millions που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες με τον τίτλο Human. Παρακάτω ακούστε το ομότιτλο τραγούδι.
Η χρονιά ξεκίνησε όπως τελείωσε η προηγούμενη: καταβροχθίζοντας πολλά βιβλία! Αλλά από το Μάρτιο και μετά, λόγω δουλειάς και παιδιού, καταφέραμε μόνο την πενταλογία του Douglas Adams να διαβάσουμε (και ένα νουάρ). Η λίστα της χρονιάς (για να μην ξεχνάμε) ακολουθεί παρακάτω.
Irvine Welsh - Ecstasy
Ισαάκ Ασίμοφ - The Caves of Steel
Λένος Χρηστίδης - Λοστρέ
Yann Martel - Η ζωή του Πι (επανάληψη)
Στιγκ Λάρσον - Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά
Kim Stanley Robinson - Ο κόκκινος Άρης (επανάληψη)
Ken Kesey - Στη φωλιά του κούκου
Ντενί Γκετζ - Τα αστέρια της Βερενίκης
Ουμπέρτο Έκο - Το κοιμητήριο της Πράγας (μόνο το 1/3)
Ντενί Γκετζ - La bela η αυτοβιογραφία μιας καραβέλας
Ισαάκ Ασίμοφ - The Robots of Dawn
Douglas Adams - The hitchhiker's guide to the galaxy (επανάληψη)
Douglas Adams - The restaurant at the end of the universe (επανάληψη)
Douglas Adams - Life, the universe and everything
Douglas Adams - So long,and thanks for all the fish
Walter Mosley - Ο διάβολος με το γαλάζιο φόρεμα
Douglas Adams - Mostly harmless
Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Μετά τα διάφορα side project (π.χ. βλέπε Slash), το συγκρότημα επέστρεψε με έναν δυναμικότατο δίσκο που ακούγεται μονορούφι. Αναρωτιόμαστε πότε (ή αν) θα δούμε ποτέ ζωντανά το σύγχρονο χαρντ ροκ των Alter Bridge στην Ελλάδα. Μάλλον, θα αρχίσω να κανονίζω για εξωτερικό. 
Πέρα από τα προβλήματα υγείας του Lemmy και τις ακυρώσεις συναυλιών, το αγαπημένο συγκρότημα έβγαλε νέο άλμπουμ. Θα είναι το τελευταίο τους; Το μέλλον θα δείξει. Είναι πρωτότυπο; Φυσικά όχι. Είναι απλά Motorhead! Για τους φανατικούς οπαδούς, μια χαρά. Για τους υπόλοιπους, χμ..., δεν θα κάτσουμε να το αναλύσουμε. 
Ο ντράμερ Joey Jordison των Slipknot έφτιαξε άλλο ένα side-project. Και τι επέλεξε να παρουσιάσει μέσα από αυτό το σχήμα; Τα πιο απλά ριφ, μέσα στα πιο συνθετικά απλοϊκά τραγούδια που έχετε ακούσει. Ό,τι πρέπει για να ξεχωρίζει ο ντράμερ. Μέσα από μοντέρνα, "γυαλισμένη" παραγωγή με βαρβάτο ήχο, ο δίσκος ακούγεται όμορφα σε μπαρ και σε πάρτυ, αλλά δεν είναι κάτι που θα βάλεις να ακούσεις πολλές φορές στο σπίτι. 
Και η επιστροφή των Trivium μέσα στο 2013 δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο για το συγκρότημα. Πανομοιότυπος δίσκος με τους τελευταίους προηγούμενους του γκρουπ. Ίσως λίγο πιο πιασάρικος. Έχει όμως μία σειρά τραγουδιών (ρωτήστε και τον Όμηρο) τα οποία μπορείς να ακούς στο repeat. 
Το άλμπουμ που βγήκε στα τέλη του καλοκαιριού και δίχασε όσο κανένα άλλο. Από τη μία, είναι τόσο μα τόσο εμφανείς οι "επιρροές" που καταντάει εκνευριστικό να λες στο άκουσμα κάθε τραγουδιού: αυτό είναι Metallica, αυτό είναι Maiden, αυτό Guns n' Roses. Από την άλλη, όμως, έχει τόσο μα τόσο πιασάρικα τραγούδια που τα ακούγαμε στο repeat! Συμπέρασμα; Μάλλον κλείνω προς τη θετική πλευρά. 
Όλες οι thrash κυκλοφορίες βγήκαν πέρυσι. Το νέο άλμπουμ των παλαίμαχων Death Angel ξεχωρίζει όχι επειδή δεν υπάρχει "αντίπαλο" δέος, αλλά επειδή είναι πραγματικά μία από τις καλύτερες φετινές δουλειές στο συγκεκριμένο είδος. Ιδέα μου είναι ή το εξώφυλλο έχει ολόιδια χρώματα με αυτό των Trivium;
Ρυθμικό, στακάτο, εντελώς ροκ ν ρολ, σίγουρα όχι κάτι αξιομνημόνευτο, αλλά όχι και άσχημο. Ευχάριστο άκουσμα από το γκρουπ του πρώην-Sentenced Ville Laihiala. 
Τι κατάφερε το νέο άλμπουμ των Monster Magnet; Απλά, κατάφερε να μας βάλει... να τους ξανακούσουμε! Αφήσανε πίσω τα ποζεράδικα τραγούδια, και καλωσορίσανε την έμπνευση. Κυριαρχούν τα μεγάλα σε διάρκεια ψυχεδελικά κομμάτια. Το Last Patrol αδιαφορεί για ταμπέλες και κατηγοριοποιήσεις: είναι στόνερ, είναι χαρντ ροκ, είναι χέβι μέταλ. Είναι η επιστροφή των Monster Magnet. 
