Άρχισαν τα όργανα!

...και ο διαγωνισμός για το πιο μπαράκι παίζει την πιο δυνατή μουσική ξεκίνησε! Νικητής αυτός που θα μας κάνει να ματώσουν τα αυτιά (και χωρίς να έχεις καταλάβει τι ακούς)!! Γιατί οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι διασκέδαση=120decibel! Ούτε το αεροπλάνο που περνάει έξω στο δρόμο δεν θα ακούσεις!

Ήμαρτον, δηλαδή! Είχα γράψει και στις γιορτές των Χριστουγέννων ότι η Κοζάνη περιμένει πώς και πώς αυτές τις γιορτές γιατί το μόνο που τη νοιάζει είναι η -δήθεν- "διασκέδαση". Ποια διασκέδαση όμως; Το να μασκαρεύεσαι, να γίνεσαι λιάρδα από τα ξίδια, να τριγυρνάς μέχρι τα ξημερώματα;; Εγώ αυτά θα ήθελα να τα κάνω όλο το χρόνο, και όχι "αναγκαστικά" στο διάστημα των Αποκριών, όπως λέει το "πρωτόκολλο". Δηλαδή, τώρα διασκεδάζεις, αύριο όχι!

Από την άλλη, ευτυχώς τα καταστήματα πήραν άδεια να επεκτείνουν το ωράριό τους, για να ενοχλούν το κόσμο μέχρι και τις 6 το πρωί. Έτσι ώστε να μην σταματάει το πάρτυ στις 3! Ξέρετε, στις 3 έχουν μείνει στο μαγαζί 4 άτομα και τα δίνουν όλα! Δεν γίνεται να τους κόψουμε τη διασκέδαση!

Επίσης, είναι ευκαιρία να ακούσεις όλα τα αγαπημένα σου τραγούδια, όπως το ska-ska, Τα παπάκια στο νερό, I was made for loving you, Στρουμφοτραγουδώ και δώσε... Ό,τι βλακεία έχει εμφανιστεί τα τελευταία 30 χρόνια, θα την ακούσεις αυτές τις μέρες! Γιατί Απόκριες για τους DJ's σημαίνει παίζω ό,τι να 'ναι! Εσύ πρέπει να συμπεριφερθείς σαν μέγας-χορευτής, ερχόμενος από το σωτήριον έτος 1978! 'Η αν ακούσεις στα ηχεία τα Στρουμφάκια, θα πρέπει να λικνιστείς σαν καθυστερημένο που βγήκε βόλτα! Και αυτό, πάλι, λέγεται διασκέδαση!

Τέλος πάντων, όπως είπε και ο καλός μου φίλος, ο Κώστας, αυτό περιμένει όλη η Κοζάνη. Διότι μετά όλοι θα μπορούνε να ξεχρεώσουν το ΦΠΑ τους, να κάνουν τη φορολογική τους δήλωση χωρίς πολλά άγχη, και να τους μείνει και κάτι στο ταμείο! (καλό άρμεγμα δηλαδή!) Mετά, όμως, ο καιρός μέχρι το καλοκαίρι είναι μακρύς... και ο χειμώνας ουσιαστικά δεν έχει έρθει ακόμα!

Ταινίες που έχουν σχέση με το ραδιόφωνο !!

(...και να έχουν και ροκ soundtrack, αν είναι δυνατόν!) Δεν ήταν και πολύ εύκολη δουλειά να βρούμε τέτοιου είδους ταινίες. Οι πιο χαρακτηριστικές είναι οι ακόλουθες:

Airheads: Ένα τρελό τρίο μεταλάδων από τους ανερχόμενους κωμικούς -τότε- Brendan Fraser, Adam Sandler και Steve Buscemi κάνει κατάλυψη σε ραδιοφωνικό σταθμό για να παίξει το demo του! Εμείς δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα, παίζουμε τα πάντα! Στείλ'τε ό,τι έχετε! Έκτακτη συμμετοχή: Lemmy!
Το soundtrack περιέχει Motorhead, Van Halen, White Zombie, Primal Scream, Anthrax, Ramones, Aerosmith και λοιπά!
Pump up the volume (Δυνάμωσέ το): Εδώ έχουμε να κάνουμε με πειρατικό ραδιόφωνο που ξεσηκώνει τη νεολαία ενάντια στο σχολείο και την οικογένεια. Επανάσταση... τώρα!
Το soundtrack περιέχει, μεταξύ άλλων, Leonard Cohen, Henry Rollins, Soundgarden, Sonic Youth, Beastie Boys, Pixies.
Good Morning, Vietnam (Καλημέρα Βιετνάμ): Η κλασική, πλέον, ταινία με τον Robin Williams να δίνει την ερμηνεία της ζωής του και να παραδίδει μαθήματα τρελαμένου DJ στο φλεγόμενο Βιετνάμ.
Το soundtrack περιέχει κλασικά κομμάτια από Bob Dylan, The Vogues, James Brown, Jack Jones, Beach Boys, Louis Armstrong και πολλά άλλα!
American graffiti (Νεανικά συνθήματα): Η δεύτερη ταινία του George Lucas, λίγο πριν αρχίσει να δουλεύει πάνω στο Star Wars, είναι μια νοσταλγική ταινία για τη δεκαετία του '60. Η ταινία διαρκεί ένα βράδυ, όπου όλοι τριγυρνάνε με τα αυτοκίνητα και ακούνε έναν ραδιο-πειρατή. Ένας όμως τον αναζητεί...
Και δω στο soundtrack κλασικά κομμάτια από Chuck Berry, Buddy Holly, Beach Boys, The Platters και πολλά άλλα.
Radio days (Μέρες ραδιοφώνου): Η νοσταλγική ταινία του Woody Allen επικεντρώνεται στη χρυσή εποχή του ραδιοφώνου, τότε που η τηλεόραση δεν είχε εισβάλει σε όλα τα σπίτια.
Το soundtrack περιέχει κλασικά κομμάτια από Frank Sinatra, Kurt Weill, Benny Goodman, Duke Ellington, Cole Porter και πολλούς άλλους.
Private Parts: Η αυτοβιογραφική(;) ταινία του δημοφιλούς ραδιο-τηλεοπτικού παραγωγού Howard Stern! Απλά υποδύεται τον εαυτό του! [ευχαριστώ τον rasko για την υπενθύμιση!]
Το soundtrack περιέχει Rob Zombie, Nat King Cole, Chris Isaak, ZZ Top, Green Day, Aerosmith, Ozzy, Ramones, Van Halen, Marilyn Manson και πολλά ακόμα άλλα...
A Priairie Home Companion: Στην τελευταία του ταινία, ο Robert Altman μας παρουσιάζει την τελευταία μετάδοση μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, ενός σόου με πολύ κάντρι μουσική. (Επειδή, στην επαρχία όπου είμαστε, δεν είδαμε την ταινία περιμένουμε το DVD για να έχουμε καλύτερη άποψη).

Άλλες ταινίες που έχουν κάποια (μικρή ή επιδερμική) σχέση με το ραδιόφωνο:
Reservoir dogs: Σε όλες τις ταινίες του Ταραντίνου υπάρχουν ξεχασμένα (από το Θεό και τον κόσμο) τραγούδια. Στη αποθήκη (από το τρανζιστοράκι) και ανάμεσα στις σκηνές τις ταινίας ακούμε τον K-Billy DJ να διαλέγει τραγούδια από τους Harry Nilsson, Joe Tex, Stealer's Wheel και λοιπά.
Do the Right Thing (Κάνε το σωστό): Ο Samuel Jackson είναι ο Mister Señor Love Daddy του σταθμού Radio Raheem. Ο Spike Lee παίζει και σκηνοθετεί την ταινία με μουσική υπόκριση τις μουσικές επιλογές και τους καυστικούς σχολιασμούς του DJ.
Χαρακτηριστικό τραγούδι το "Fight the Power" των Public Enemy.
The Fisher King (Ο βασιλιάς της μοναξιάς): Η θαυμάσια ταινία του Terry Gilliam ξεκινά με μια ραδιοφωνική εκπομπή του Jeff Bridges, ο οποίος παρακινεί άθελά του έναν τυπά, που πηγαίνει και "γαζώνει" κόσμο σε ένα μαγαζί. Ακούγονται τραγούδια από τους John Coltrane, Ray Charles και Brenda Lee, μεταξύ άλλων.
O Brother, Where Art Thou? (Ω, αδερφέ, που είσαι;): Στην προσπάθεια να ξεφύγουν από τους αστυνομικούς που τους κυνηγάνε, οι τρεις δραπέτες καταλήγουν σε ένα ραδιοφωνικό studio, τραγουδούν και ηχογραφούν το "I Am a Man of Constant Sorrow" και το τραγούδι γίνεται σύντομα κλασικό (instand classic!).
Groundhog Day (Η μέρα της μαρμότας): Η ατελείωτη μέρα του Φιλ Κόνορς (Bill Murray) ξεκινάει πάντα με τον ραδιοφωνικό ξύπνημα και το τραγούδι του Sonny και της Cher "I Got You Babe".
McBride: Tune in for Murder: Άγνωστη ταινία, όπου ένας ραδιοφωνικός παραγωγός μπλέκει με κατά συρροήν δολοφόνο, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Στο 8 Mile και στο Ray έχουμε επίσης σκηνές με ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Έκτακτη συμμετοχή: Ο καβαλάρης των FM Stereo του Όμηρου Ευστρατιάδη με τον Στάθη Ψάλτη. Χωρίς σχόλια!

Αφιερώματα

Με την μικρή μνήμη που διαθέτω, μπορώ να θυμηθώ τα παρακάτω αφιερώματα που κάναμε στην εκπομπή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Είπα να τα σημειώσω διότι στην πορεία θα τα ξεχάσω εντελώς! Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Κάναμε ένα αφιέρωμα σε ροκ-τραγούδια που ακούγονται σε ταινίες που έχουν σχέση με το ραδιόφωνο, στο poser/hard-rock της δεκαετίας του '80, ένα στα νέο-punk-rock συγκροτηματάκια, σε συγκροτήματα όπως οι System of a Down, οι Tool, οι Pearl Jam (κυρίως λόγω των επικείμενων συναυλιών τους), σε ελληνικά συγκροτήματα, στο grunge της σκηνής του Σιατλ, σε συγκροτήματα του stoner-rock ιδιώματος και δύο αφιερωματάκια με διασκευασμένα τραγούδια!
Για το μέλλον, θα έχουμε ένα αφιέρωμα στο progressive και ό,τι άλλο προκύψει... Πείτε ιδέες!

Back from the Dead!

Επειδή επέστρεψα (μετά από 5 μέρες) από την κωλο-αρρώστια που έχει χτυπήσει τον μισό κόσμο. Επειδή έχω καιρό να ασχοληθώ με καμιά καφριλιά! Επειδή δεν βρήκα το αντίστοιχο τραγούδι των Obituary (...την τρέλα μου!). Επειδή οι Zao είναι ένα παρεξηγημένο συγκρότημα. Απολαύστε (ή ξεράστε):
Zao - My Love My Love. We're Back From The Dead:

The Answer

Οι The Answer είναι ένα νέο συγκρότημα, που κερδίζει (με άνεση) το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου συγκροτήματος για το 2006! Παρόλο που τους ανακάλυψα τις πρώτες μέρες του 2007, το πρόσθεσα ήδη στα καλύτερα αλμπουμάκια που άκουσα τη χρονιά που μας πέρασε. Το όνομα του άλμπουμ είναι Rise και ο ήχος του κινείται από τους Kyuss και το stoner-rock ως το rock'n'roll των 70's! Η αισθητική του βίδεο-κλιπ που θα δείτε παρακάτω είναι σίγουρα επηρεασμένη από τα 70's, όπως και το layout του CD, όπως και το ίματζ του συγκροτήματος συνολικά.
Δείτε το βίντεο από το τραγούδι που ανοίγει το CD, το Under The Sky, για να πάρετε μια μικρή γεύση:

Σημειώστε, ότι όσοι θα βρίσκεστε στην Αθήνα την Παρασκευή 26 του Γενάρη, μπορείτε να τους δείτε να παίζουν στο Gagarin 205, μόνο με €22 (νομίζω)! Ελπίζω, επίσης, να μην πάθουν κι αυτοί ότι πάθανε κι άλλα πρωτοεμφανιζόμενα συγκροτηματάκια (βλ. Τhe Datsuns, The Music κι άλλα) που μετά το αρχικό hype, εξαφανίστηκαν σιγά-σιγά από το χάρτη!

Greek Films

Είμαι, σίγουρα, πολύ προκατειλημμένος με τις ελληνικές ταινίες. Και εννοώ τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Για ό,τι άλλο θέλετε (από βουβές ταινίες και κλασικό χόλυγουντ, ως ασιάτικες και νουβέλ-βαγκ κλπ) συζητάμε. Τελευταία, είπα να ασχοληθώ λιγάκι με τα εγχώρια πράματα μετά τον ντόρο που έγινε με την ταινία Τσίου... και με το πρώτο ελληνικό splatter, Το Κακό (βλ. προηγούμενο ποστ). Αν έχετε να προτείνετε καμιά καλή ελληνική ταινία, κάντε το. Παρακάτω, γράφω (για κάποιους σαν εμένα, ίσως) κάποια λinks από το video.google, το οποίο έχει μερικές ταινίες για να δείτε (ή και να κατεβάσετε)!

• Σπιρτόκουτο (μιλάμε για πολύ {λεκτική} βία και περιμένουμε την καινούρια του ταινία, Η Ψυχή στο Στόμα)!
  
• Τεστοστερόνη
  
• Μη Φεύγεις (η πιο low budget ταινία που γυρίστηκε ποτέ στη χώρα μας, με κόστος μόλις €2.500)
  
• Τσίου...
  

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τον Αλρούδιο για το ακόλουθο λινκ, που έχει πλήρη κατάλογο ελληνικών ταινιών και σειρών στο διαδίκτυο: Greek Movies!

Το Κακό

Αυτή η ταινία πότε θα βγει σε DVD; Ξέρεις κανείς; Γιατί στο κωλο-σινεμά επαρχιακής πόλης δεν πρόκειται να παίξει...

Ταμπέλες

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα «ταμπέλες» στη μουσική. Η άποψη μου -για όσους δεν είναι γνωστή- είναι ότι η κατηγοριοποίηση της μουσικής έχει γίνει και προωθείται αποκλειστικά από τις δισκογραφικές εταιρίες, έτσι ώστε να πουλήσουν πιο εύκολα τα προϊόντα τους. Εγώ γουστάρω να λέω ότι ακούω ροκ, είτε αυτό είναι Neil Young, είτε είναι Megadeth. Μπορεί να μ' αρέσει ο σκληρός ήχος της ροκ μουσικής λίγο περισσότερο, αλλά αυτά είναι τα προσωπικά μου γούστα, φυσικά.

Δεν θα τα έγραφα αυτά, αν δεν παρεβρισκόμουν σε ένα hardcore πάρτυ, όπου έλαβε χώρα πριν λίγο καιρό. Ενώ όλη η παρέα περίμενε να ακούσει Stampin' Ground, Hatebreed, Walls of Jericho, Zao, Caliban κ.τ.λ. ακούσαμε Korn (έλεος, ας διαλυθούν να ησυχάσουμε), Slipknot, Limp Bizkit (έλεος, νούμερο 2) (και τουλάχιστον 5-6 τραγούδια από το καθένα) και άλλα παρόμοια. Αν αυτό είναι το hardcore τότε τι είναι το nu-metal;!;!

Ενδεικτικά, δείτε (αν έχετε χρόνο να εξερευνήσετε) παρακάτω μερικές -μόνο- από τις rock υπο-κατηγορίες που χρησιμοποιούν οι εταιρίες:
southern-rock, space rock, queercore, grunge, neo-psychedelia, punk, punk revival, garage punk, straight-edge, anarchist punk, progressive-rock, glam-rock, post-grunge, hardcore-punk, ska-punk, hard-rock, industrial, emo, funk metal, heavy metal, power metal, thrash, death metal, prog-metal, grindcore, alternative metal, stoner, doom-metal, post-hardcore, rap-metal

c(L)opyright !!

Μάλλον πρόκειται για το σύνδρομο writers block. Όταν δηλάδη ένας συγγραφέας δεν έχει έμπνευση και πασχίζει να βρει μια καλή ιδέα για να γράψει. Κάτι ανάλογο, μάλλον, συμβαίνει και στη χώρα μας. Αλλά όταν δεν έχεις έμπνευση δεν χρειάζεται να κατακλέβεις ασύστολα από καλλιτέχνες του εξωτερικού, λες και ο ακροατής δεν παίρνει χαμπάρι. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα εύπεπτα εμπορικά προϊόντα, βλέπε π.χ. ελληνική δήθεν-λαϊκή μουσική. Σ' αυτό το κεφάλαιο θα δείτε τρία ωραία παραδειγματάκια (και εν καιρώ, μπορεί να προστεθούν κι άλλα). Θα δείτε τους έλληνες «καλλιτέχνες» σε διάφορα βίντεο-τσιπς... ε... κλιπς, και δίπλα τους τα ξένα βίντεοζ που κατακλέψανε... ε... επηρεάστηκαν, ήθελα να πω!!
Το πιο τρανταχτό και συνάμα τραγικό παράδειγμα είναι το κάτωθι: δείτε τους Rammstein στο βίντεο για το τραγούδι Sonne και επίσης δείτε και τον Θάνο Πετρέλη στο Ανηφόρα:


Δείτε τους Rolling Stone πριν μερικά χρονάκια και το βίντεο για το Love Is Strong και θυμηθείτε και το βίντεο της Άννας Βίσση για το Είμαι πολύ καλά:


Ή πάλι, θυμηθείτε τη Madonna στο Music. Αλλά πηγαίνετε στο σημείο των 2'25" του βίντεο και συγκρίνετέ το με το βίντεο της Άννας Βίσση (πάλι;!) Χωρίς το μωρό μου. Οι πιο μεγάλοι σε ηλικία θα θυμηθούν τους A-Ha στο Take on me βλέποντας τα διάφορα μονογραμμικά σχέδια!

Back to work...

Και μιας και επιστρέψαμε στα καθ' ημάς, είπα να σας δείξω μια φώτο από το μέρος όπου εργάζομαι (αυτόν τον καιρό, δηλαδή)! Και επειδή ο ειρμός της σκέψης μου είναι απλά ανώμαλος, μου ήρθαν στο μυαλό κάτι παροιμίες που έχουν σχέση με τη δουλειά (ή και την εργασία). Όπως το η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά όλοι ξέρουμε ότι η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Και είμαι σίγουρος ότι οι παλιοί θα σου πούνε ράβε ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει, ή βρες δουλειά, να βρεις βασίλειο, ή θα σου πούνε ότι μέρα χωρίς δουλειά, νύχτα δίχως ύπνο. Εγώ λέω να τους απαντήσω ότι πολλά λόγια, λίγη δουλειά, οπότε να μας αφήσουν ήσυχο. Και αν τυχόν κάνουν συγκρίσεις, μπορείτε να πείτε ότι άλλη η δουλειά του ναύτη κι άλλη του καντηλανάφτη. Αλλά, εντέλει, όπως λέει κι ο (σοφός) λαός αν ήταν η δουλειά καλή θα δούλευε κι ο Δεσπότης.

Και μερικά αποφθέγματα γνωστών και μη εξαιρετέων:
Αϊνστάιν: Εάν το Α είναι ισοδύναμο με την επιτυχία τότε στο τύπο: Α="Χ+Υ+Ζ", το Χ είναι η δουλειά, το Υ είναι η διασκέδαση και το Ζ κράτα το στόμα σου κλειστό!
Κομφούκιος: Διάλεξε μια δουλειά που σ' αρέσει και δε θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου.
Ρομπερτ Φροστ: The brain is a wonderful organ. It starts working the moment you get up in the morning, and does not stop until you get into the office.
Μαρκ Τουέην: If work were so pleasant, the rich would keep it for themselves.
Homer Simpson: Kill my boss? Do I dare live out the American dream?