Λίμνη Πλαστήρα

Δοθείσης της ευκαιρίας, το σκάσαμε από την Κοζάνη για 4-5 μέρες. Έτσι, είπαμε να πάμε στη λίμνη Ταυρωπού ή, όπως είναι τώρα γνωστή, στη λίμνη Ν. Πλαστήρα. Όλα αυτά λάβανε χώρα από τη μέρα του Αγίου Νικολάου, την Τετάρτη 6/12, που είναι ο πολιούχος της πόλης (άρα έχουμε και αργία) μέχρι την Κυριακή, στις 10/12. Ο δρόμος που πήραμε είναι Κοζάνη --> Γρεβενά --> Καλαμπάκα --> Τρίκαλα --> Καρδίτσα --> Λίμνη Πλαστήρα. Στα Τρίκαλα κάναμε μια στάση να φάμε κατιτίς και να δούμε λίγο την πόλη. Δείτε τις παρακάτω φώτοζ για να δείτε πόσο ομορφαίνει το νερό μια πόλη (είτε αυτό είναι ποτάμι, λίμνη ή παραθαλάσσιο λιμάνι).

Και μετά, πήγαμε κατευθείαν στην περιοχή της λίμνης. Ο ξενώνας που μείναμε βρίσκονταν στη μέση του πουθενά (λέμε τώρα). Και μιας και δεν υπήρχε άλλος κόσμος εκεί τις πρώτες μέρες (μέχρι την Παρασκευή το βράδυ) άρχισαν να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις ότι βρίσκομαι στο ξενοδοχείο Θέα (από τη Λάμψη, με τον Τζακ Νίκολσον) ή στο Bates Motel του κυρίου Norman Bates και της... μητέρας του (από το Psycho του Χίτσκοκ, βρε!). Καλά, για να μην τα παραλέω, είδαμε και μερικούς άλλους τούριστς να τριγυρνάνε εδώ και κει, όπως εμείς άλλωστε. Το μέρος ενδείκνεται λοιπόν για να χαλαρώσεις, να ξεφύγεις από όλους και όλα για όσο καιρό θες. Δεν ενδείκνεται σε αυτούς που επιζητούν την φασαρία και τις trendy καταστάσεις (αυτοί να πάνε στην Αράχωβα ή στα Ζαγοροχώρια)! Έτσι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, επιδόθηκα στο αγαπημένο μου σπορ, τον ύπνο! Γενικά, αυτές οι μέρες ήταν βόλτες-φαγητό-ύπνος-φαγητό. Αλλά το ΠΣΚ (ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο) έγινε πανικός. Και το ξενοδοχείο γέμισε, και όλα τα μαγαζιά και οι ταβέρνες και τα καφέ γέμισαν.
Ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος μας όλες τις ημέρες. Την Πέμπτη είχε τέλειο καιρό και γυρίσαμε τη λίμνη και ανεβήκαμε σε ένα παρατηρητήριο (στα 1200μ. ύψος θαρρώ) και επισκεφθήκαμε το φράγμα και περάσαμε και από μερικά χωριά. Παρατηρήσεις: πολλά πρόβατα/αρνιά (και τσομπανόσκυλα) έχει η περιοχή οπότε σε όποια ταβέρνα και αν κάτσετε, θα φάτε καλά!

Την Παρασκευή είχε κωλόκαιρο (όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα) και υπερβολική ομίχλη που με ζάλισε καθώς οδηγούσα, οπότε την κάναμε και πήγαμε μια βόλτα Καρδίτσα. Την πόλη δεν την είχα επισκεφθεί ποτέ πριν και είδα άλλη μια ωραία, επίπεδη πόλη, με ποδηλατόδρομους και πάρκα και μεγάλες πεζοδρομήσεις και ό,τι άλλο θες. Δείτε διάφορες φώτοζ από το ομιχλώδες τοπίο, την ποδηλατούπολη, ένα πάρκο, ένα super-hi-speed μοτοσακό, εμένα και τον Μαύρο Καβαλάρη, ένα πολύχρωμο ροκ μπαράκι):

Το Σάββατο ο καιρός βελτιώθηκε, οπότε βγάλαμε μερικές ακόμα φωτογραφίες από την περιοχή στο χωριό Καλύβια. Αν είχε και λιγότερη συννεφιά θα έβγαιναν πιο ωραίοι καθρεφτισμοί. Πάντως, αν έχετε σκοπό να πάτε στη λίμνη, προτιμήστε αυτό το χωριό (τα Καλύβια). Έχεις πολλούς ξενώνες, μερικές καλές ταβέρνες και 2-3 καφετέριες-σνακ-μπαρ. Όπως είπαμε όμως, τα περισσότερα φαγάδικα λειτουργούν μόνο το ΠΣΚ.

Metal: A Headbanger's Journey

Λίγα λόγια θα γράψω (..μιας και ετοιμάζομαι για την εκδρομή στη Λίμνη Πλαστήρα, απ' όπου θα σας φέρω την άλλη βδομάδα μπόλικες φωτογραφίες) για την ταινία που είδα αυτό το σαββατοκύριακο με τον προαναφερθέν τίτλο.

Πρόκειται για ένα σοβαρό ντοκυμαντέρ που απευθύνεται όχι μόνο σε μεταλάδες αλλά σε όλους τους φίλους του σκληρού ήχου γενικότερα. Ένας πτυχιούχος ανθρωπολογίας (και φυσικά μεταλάς) αποφάσισε να ψάξει να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα: τι ενώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους που ακούνε metal; και γιατί ακούνε metal; και Γιατί αυτή η μουσική κατακρίνεται και περιφρονείται ενώ έχει τόσο μεγάλο και φανατικό κοινό; Ο τυπάς φτιάχνει ένα ωραίο μουσικο-γενεαλογικό δέντρο και γυρνάει ανά τον κόσμο παίρνοντας συνεντεύξεις από (μεταξύ πολλών άλλων): Bruce Dickinson, Tony Iommi, Ronnie James Dio, Rob Zombie, Tom Araya και Kerry King (Slayer), Lemmy (Motorhead), Dee Snider (Twisted Sister), Alice Cooper, Tom Morrelo, Vince Neil (Motley Crue)... και ακούμε επίσης απόψεις από απλούς οπαδούς, συγγραφείς και διάφορους κοινωνιολόγους. Αναλύονται πράματα και θάματα όπως η σεξουαλικότητα, η βία, η θρησκεία, ο θάνατος κλπ. Αναζητήστε το στα κατά τόπους βιντεοκλαπάδικα ή και δισκάδικα, αν και φοβάμαι ότι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στο Ελλάντα. Μπορείτε απλά, αν θέλετε, να το παραγγείλετε μέσω διαδικτύου, ή να το ζητήσετε να το δανειστείτε από μας! Απλά πράματα (να μην ξεχάσω να απονείμω ιδιαίτερη μνεία στον rockordie, στου οποίου το μπλογκ είδα για πρώτη φορά για το συγκεκριμένο ντοκιουμένταρι).

Cheerz!

Jack Black Strikes Back

Αν διαβάζει κανείς αυτό το ποστ και τυγχάνει φανατικός οπαδός του Μπουνιουέλ ή μόνο της νουβέλ-βαγκ, μπορεί να το προσπεράσει, τώρα!

Ο λόγος είναι ότι έκατσα και είδα πριν μερικές μέρες την ταινία Nacho Libre. Η υπόθεση θέλει έναν καλόγερο να προσπαθεί κρυφά να γίνει παλαιστής του κατς! «Καλά τώρα, ταινία με υπόθεση κατς; Πού βρισκόμαστε;», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Πρέπει να πω επίσης ότι αν η ταινία είχε άλλον πρωταγωνιστή, πέραν του κυρίου(;) Jack Black, η ταινία απλά δεν θα βλέπονταν! Τώρα όμως γελάς με τη φάτσα του Black, γελάς με τη «χαλασμένη» προφορά των αγγλικών του, γελάς με τις ατελείωτες γελοιότητές του, γελάς με τους απίστευτα κακάσχημους συμπρωταγωνιστές του, γελάς με τα αυτοσχέδια τραγούδια του. Η ταινία μπορεί να σε κάνει να ξεσκάσεις για 85 λεπτά και αυτή είναι η όποια... αξία της.

Μπορεί να είμαι προκατειλημμένος επί του θέματος, αλλά τυγχάνω θαυμαστής του εν λόγω... μπάρμπα. Και επειδή σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει η ταινία Tenacious D in: The Pick of Destiny (δείτε το trailer), καλά θα κάνετε να προετοιμαστείτε (2 χτυπήματα από τον Black φέτος εναντίον της κουλτούρας!). Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι Tenacious D είναι το προσωπικό συγκρότημα που διατηρεί ο Black με το φίλο του Kyle Gass. Δείτε το βίντεό τους Tribute (που όταν κυκλοφόρησε το 2001, λίγοι ήξεραν το ποιών τους) και το ομώνυμο (Pick of Destiny) από την ταινία, για να μπείτε σιγά-σιγά στο κλίμα. Αν πέσει στα χέρια σας, ακούστε ολόκληρο το soundtrack της ταινίας (ή, αλλιώς, το 2ο άλμπουμ του γκρουπ), το οποίο μπορεί από μόνο του να σας φτιάξει τη διάθεση για όλη την ημέρα! (infos: στο τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ, Kickapoo, συμμετέχουν οι Meat Loaf και Dio, και σε ένα άλλο ο Dave Grohl).

Όσοι θέλουν κι άλλο Jack Black, ας ψάξουν τις παρακάτω ταινίες (πέρα από το School of Rock και τον κύριο King Kong):

Orange County (όπου παίζει τον «γεια σου» αδερφό του πρωταγωνιστή. Δώστε βαρύτητα στα extras)

High Fidelity (όπου δουλεύει στο δισκάδικο του John Cusack)

Cradle Will Rock (μικρή συμμετοχή με τον Kyle Gass, όπου ζητάνε από τον Bill Murray να τους μάθει τα μυστικά των εγγαστρίμυθων)

The Cable Guy (ναι, ο Κολλιτσίδας με τον Jim Carrey, είχε έναν μικρό ρόλο εκεί).

Referendum (ψηφοφορία-γκάλοπ-δημοσκόπηση-δημοψήφισμα)

Πείτε το όπως θέλετε...
Το θέμα είναι ένα: να μας πείτε ποιο είναι το αγαπημένο σας συγκρότημα (δυστυχώς, πρέπει να διαλέξετε μόνο ένα).

Το γκάλοπ ξεκίνησε μέσα από τη ραδιοφωνική εκπομπή, για να βρούμε ποια είναι τα αγαπημένα συγκροτήματα ή ποιοι είναι οι αγαπημένοι καλλιτέχνες των ακροατών της εκπομπής, αλλά τώρα θα επεκταθούμε και στον κυβερνοχώρο και έτσι ο οιοσδήποτε μπορεί να πει τη γνώμη του, αφήνοντας ένα σχόλιο στα comments ή στέλνοντας ένα μέηλ στο xoristitlo@yahoo.gr. Το γκάλοπ θα διαρκέσει μέχρι την εποχή των Χριστουγέννων και κάπου εκεί γύρω θα γίνει μια εορταστική εκπομπή, στην οποία θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα του... «δημοψηφίσματος».

Το ποστ θα ανανεώνεται τακτικά για να βλέπετε την εξέλιξη της ψηφοφορίας. Για την ώρα, έχουμε και λέμε:
3 ψήφοι: Linkin Park
2 ψήφοι: System of a Down, Tool
από μία ψήφο:
Rainbow, Deep Purple, Therion, Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, The Doors, Nightwish, Blink-182, Garbage, 3 Doors Down, Audioslave, Paradise Lost, Slipknot, Lacuna Coil, Angels & Airwaves, Guns N' Roses, Papa Roach

Worst song ever!

Λίγο το ότι πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστογέννων, λίγο μια συζήτηση που είχα με το φίλο μου το Νάσο, μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι Last Christmas των Wham και μπαμ!!! Εξερράγη ο εγκέφαλός μου! Μπορώ να αραδιάσω χίλιους λόγους για το ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι το χειρότερο όλων των εποχών, αλλά δεν θα το κάνω! Απλά ΕΙΝΑΙ το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΟΛΩΝ των ΕΠΟΧΩΝ!

Βέβαια, όποιος θέλει, μπορεί να πει τη γνώμη του ελεύθερα και να με κράξει, αν θέλει να υπερασπίσει το αγαπημένο του τραγούδι.

1week of art works

Απίστευτο βιντεάκι... αξίζει τα 5 λεπτά διάρκεια. Για τους δημιουργούς του χρειάστηκε 1 εβδομάδα!!

1week of art works

Για την ανακάλυψή του, να 'ναι καλά ο Allu Fan Marx
Δείτε ακόμα ένα με τίτλο Puzzle και με το ίδιο πάνω-κάτω θέμα:

Puzzle

Stampin' Ground - 12Νοε2006

Ξυλουργείο του Μύλου, 12 Νοεμβρίου 2006
support acts: Providence, Free Fall, Como Esta Loca


Όσοι είχαν ξαναβρεθεί σε show των Stampin' Ground ήξεραν τι θα αντιμετωπίσουν. Όσοι δε γνώριζαν, το έμαθαν μια και καλή. Αλλά ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή.

Και η αρχή έγινε με τους Ξανθιώτες Como Esta Loca και την πολύ καλή επιθετική μουσική τους, στα χνάρια του αμερικάνικου metal-core (βλ. Killswitch Engage). Πολύ καλό στήσιμο, πολύ καλή οι οργανοπαίχτες και πολύ καλός frontman, δηλαδή ό,τι πρέπει για ένα τέτοιο γκρουπ. Αν και ήταν το συγκρότημα που άνοιγε τη συναυλία και όλοι κρατούσαν δυνάμεις για τη συνέχεια, κατάφεραν και ξεσήκωσαν το κοινό, χάρη στη δυναμική του τραγουδιστή. Στα συν οι διασκευές στα τραγούδια People = Shit των Slipknot και Power Trip των Chimaira (παρόλο που ο υπογράφων δεν συμπαθεί ιδιαίτερα το δεύτερο αμερικάνικο συγκρότημα) και το ό,τι μοίρασαν στο κοινό δεκάδες promo-CD του συγκροτήματος.

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή οι Free Fall και παρουσίασαν το δικό τους μίγμα hardcore με ψήγματα mathcore. Είχαν τον καλύτερο ήχο της βραδιάς, αφού το σύστημα κιθάρα-μπάσο-τύμπανα με πολύ καλούς τεχνίτες μουσικούς, αρκεί και περισσεύει για ένα άρτιο αποτέλεσμα. Βρήκαμε όμως πολύ μέτρια τα φωνητικά του τραγουδιστή, καθώς δεν ταίριαζαν με το σύνολο και δεν προσέδιδαν δυναμική. Στο τελευταίο τραγούδι ανέβηκε ένας 2ος τραγουδιστής για να εκτελέσουν με επιτυχία το Roots Bloody Roots των Sepultura και να ξεσηκώσουν με τη σειρά τους το κοινό.

Και ως τελευταίο support γκρουπ, εμφανίστηκαν οι Αθηναίοι Providence. Με πολύ καλό ήχο, με πολύ καλή σκηνική παρουσία, με έναν ορεξάτο frontman και με πολύ δυνατά τραγούδια (στο στυλ των Hatebreed) μπόρεσαν και κέρδισαν το κοινό από την αρχή ως το τέλος. Μιας και εγώ δεν τους είχα ξανακούσει, μπορώ να πω ότι αποτελούν ένα ελπιδοφόρο συγκρότημα, που έχει να προσφέρει πολλά στην ελληνική σκηνή.

Μετά το τέλος του ορεκτικού (δηλ. των support συγκροτημάτων) ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο (δηλ. των SG). Όπως είχαμε γράψει και παλιότερα, μετά από αυτές τις συναυλίες στην Ελλάδα το γκρουπ διαλύεται και κάθε μέλος συνεχίζει με τις δικές του ασχολίες. Και μιας και είχαν ήδη παίξει σε Αθήνα, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη προβλεπόταν μία καυτή, τελευταία, συναυλία. Όπερ και εγένετο. Ως συνήθως, πριν ανέβουν στη σκηνή άρχισε να παίζει στα ηχεία το μουσικό θέμα της ταινίας Cape Fear, μία σύνθεση του Bernard Herrmann. Από κει και έπειτα όμως ό,τι και να πω (ή να γράψω) αδυνατεί να περιγράψει με ακρίβεια το τί ζήσαμε εκεί μέσα. «Ξύλο», ιδρώτας, ένταση, bongo, moshing, stagediving είναι μόνο λίγες λέξεις που έρχονται στο μυαλό... Έλαβαν χώρα τα γνωστά σκηνικά, δηλαδή να χωρίζεται η πίστα σε δύο στρατόπεδα και μετά να... πλακώνονται μεταξύ τους, να μεταφέρουν υψωμένο ψηλά τον Άνταμ από το... πάλκο στο μπαρ και πάλι πίσω (αφού πρόλαβε να πάρει και μια μπίρα). Ο κόσμος επίσης έπαιρνε το μικρόφωνο και τραγουδούσε (ή γκάριζε, καλύτερα) μετά από παροτρύνσεις του Άνταμ. Μπορεί ο ήχος να μην ήταν και ο καλύτερος (ιδέα μου ήταν, αλλά δεν άκουγα την μπότα) αλλά σίγουρα ήταν πολύ έντονος (μου βούιζαν τα αυτιά για 3 μέρες)! Αξιοσημείωτη (και μη αναμενόμενη) ήταν η διασκευή στο Shades of Gray των Biohazard. Για το κλείσιμο επεφύλαξαν φυσικά τα Officer Down και Pain Is Weakness για να μας αφήσουν με το σβέρκο να πονάει και την ανάμνηση μιας αληθινά heavy συναυλίας.

Μαργαριτάρια

Τι είπα πάλι;!;! Διαβάστε τα παρακάτω μαργαριτάρια που τα «αλίευσα» από τον εαυτό μου(!). Όλα αυτά από μία εκπομπή, από την εκπομπή της 5ης Νοεμβρίου 2006! Και νόμιζα ότι έμαθα το μάθημά μου, αφού πέρασαν τόσα χρόνια από την εποχή του "It didn't sit the phase well"! Τέλος πάντων...

Καινούρια κυκλοφορία... Η κυκλοφορία, μάλλον, δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα!! (εγώ μάλλον πρέπει να σταματήσω να κυκλοφορώ)
...θα το ακούσετε σε λιγουλάκι! Αναμείνατε στο ακουστικό σας!! (μάλλον απευθυνόμουν σε όσους ακούν ραδιόφωνο από κινητό τηλέφωνο...)
Το πρωτόκολλο του Κιότου!! (ως γνωστόν το Kyoto, του Kyotou, ω Kyote)
Επικό τραγούδι! 3 λεπτά και 19 λεπτά... (ίσον 22 λεπτά, παρόλο που το τραγούδι διήρκησε μόνο 3 λεπτά και 19 δεύτερα)
...ήταν παραγωγός ο Rick Rubin, ο οποίος, μας υπενθυμίζω, ότι ανέστησε και τον Johnny Cash... σαν μια δεύτερη καριέρα (Παραλήρημα! Ντελίριο! Αλλά ποιος είναι αυτός ο Rubin και τι σχέση έχει με το Λάζαρο;!;!)

Κοζάνη φώτοζ

Μάλλον θα πρέπει να φτιάξω άλλο ένα blog με μοναδικό θέμα φωτογραφίες... τες-πα! Σ' αυτό το ποστ θα ενσωματώνουμε όψεις-φωτογραφίες της Kozanis από διάφορα μέρη. Σήμερα παρουσιάζουμε τη Σουρδία από διαφορετικά επίπεδα. Ξεκινάμε από αρκετά ψηλά, μετά κατεβαίνουμε ένα επίπεδο πιο κάτω και, τέλος, φτάνουμε κοντά στην πόλη.

Όψεις της Κοζάνης από τον Ψηλό Αϊλιά και της Εγνατίας Οδού από την πίσω πλευρά του βουνού:
   

Από τον Άγιο Θωμά:
   

Από τον Ξενία:
   

Συναυλίες στην Ελλαδίτσα!

για το Σωτήριον έτος 2008


LACK OF FAITH, MAHAKALA
Mini greek tour


PARKWAY DRIVE + διάφοροι
16 Απριλίου στο Underworld (Αθήνα)

AMORPHIS
19 Απριλίου στην Υδρόγειο (Θεσσαλονίκη)