Περί «αλλαγής»

Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.
~Ηράκλειτος~

Η αλλαγή δεν είναι απλά απαραίτητη στη ζωή. Είναι η ζωή.
~Alvin Toffler~ (Αμερικανός συγγραφέας & μελλοντολόγος)

Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει.
~Μαχάτμα Γκάντι~

Αυτός που θέλει να είναι σταθερά ευτυχισμένος πρέπει να αλλάζει συχνά.
~Κομφούκιος~

Now it's time for change, nothing stays the same, no, it's time for change
~Motley Crue~

Γνωριμία με τους λαρισαίους Spitback

Γνωρίσαμε τους λαρισαίους Spitback πριν λίγο καιρό, ως support στο live των Septic Flesh στην Καστοριά και εντυπωσιαστήκαμε. Το δυναμικότατο αυτό συγκρότημα ξεκίνησε με το όνομα "Just Another Reason", αλλά πολύ σύντομα το άλλαξε σε αυτό που έχει μέχρι και σήμερα. Μεταξύ άλλων, έχουν ανοίξει συναυλίες για τους Stampin' Ground, Pro-Pain, Romeo Must Die, Rotting Christ.

Ως τώρα, κυκλοφόρησαν δύο μίνι-LP ("Power Grooves" το 2009 και "Get Away" το 2011) που πούλησαν αρκετά καλά. Ο ήχος τους είναι επηρεασμένος από την αμερικανική δυτική ακτή. Πολλά στοιχεία nu-metal, hardcore και μπολιάσματα από το thrash του Bay Area. Οι ίδιοι αναφέρουν απλά ότι παίζουν heavy μουσική, και εμείς ως ακροατές ακούσαμε έναν ιδιαίτερο ήχο, όχι τόσο συνηθισμένο για τη χώρα μας, θα έλεγα, που δεν θέλει να αναμασήσει τα ίδια και τα ίδια. Περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ηχογραφήσουν τα καινούρια τραγούδια, που είχαμε ακούσει ζωντανά, και απλά σπέρνουν.

Μετά από διάφορες αλλαγές, η τωρινή τους σύνθεση είναι:
Γιώργος Βλ. - κιθάρες
Νίκος Ζ. - τύμπανα
Πέτρος Τ. - φωνητικά
Μαριλένα Γ. - μπάσος

Δείτε τα δύο επίσημα βίντεο-κλιψ για τα παλιότερα τραγούδια Faded Glory και Booster.

Πολλά λινξ για να έρθετε σε επαφή με το γκρουπ

http://www.facebook.com/SpibackOfficial
http://www.myspace.com/spitbackband
http://www.reverbnation.com/spitback
http://www.youtube.com/user/spitbackband
spitbackband@gmail.com

Αλλαγή γηπέδου για Red Hot Chili Peppers στη Σόφια

Εκεί που νομίζαμε ότι έκλεισε το ταμείο και έγινε sold-out το live των Red Hot Chili Peppers στη Σόφια, οι διοργανωτές απλά άλλαξαν συναυλιακό χώρο* και ανοίξανε πάλι το ταμείο. Νέος χώρος το κλειστό γήπεδο Armeets Arena. Εμείς από Κοζάνη θα είμαστε εκεί.

Και γιατί στη Σόφια και όχι στην Αθήνα; Επειδή:
α) είναι πιο κοντά για μας (χιλιομετρικά)
β) είναι πιο οικονομικά
γ) δεν θα νοιαστούμε για διόδια ή βενζίνες
δ) πέφτει σαββατοκύριακο και όχι ημέρα Τρίτη (όπως στην Αθήνα).

*Και οι φήμες τελικά λένε ότι άλλαξε ο χώρος επειδή η προπώληση δεν ήταν ικανοποιητική! Και πώς να είναι, αφού το εισιτήριο, που είναι στα ίδια πλαίσια πάνω-κάτω με το ελληνικό, είναι ακριβό για τη Βουλγαρία.

Βιβλία 2012 (απολογισμός α' εξαμήνου)

Η άνυδρη επαγγελματική απασχόληση το πρώτο εξάμηνο του '12, μας έδωσε την ευκαιρία να διαβάσουμε πολλά, μα πολλά βιβλία (προσωπικό ρεκόρ όλων των εποχών!), τα οποία δανειστήκαμε από τη δημοτική βιβλιοθήκη, φυσικά. Και τι διαβάσαμε;

Ξεκινήσαμε με τον Ορχάν Παμούκ και το Ιστανμπούλ, μια ιδιαίτερη και προσωπική ματιά για την Κωνσταντινούπολη, με οδηγό τις αναμνήσεις του συγγραφέα. Μετά ο Ουμπέρτο Έκο και το Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα μάς ταξίδεψε στο παρελθόν της μνήμης, τα παλιά ιταλικά καρτούν, περιοδικά, βιβλία και ταινίες. Το Αμερικανικό ειδύλλιο (τ.π. American pastoral) του Φίλιπ Ροθ όμως πρέπει να ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία που διαβάσαμε. Απίστευτη εντρύφηση στην ψυχολογία ενός πρωταγωνιστή που έρχεται αντιμέτωπος με τις ταραχές της δεκαετίας του '60, που επηρεάζουν το οικογενειακό του περιβάλλον και καταστρέφουν το αμερικανικό όνειρο. Το Ο καπετάνιος και ο εχθρός ήταν ένα από τα πιο μικρά και περίεργα βιβλία του Γκράχαμ Γκριν, ενώ το Πώς να είσαι καλός του βρετανού Νικ Χόρνμπι (ο δημιουργός του High Fidelity, μεταξύ άλλων) ήταν απίστευτα διασκεδαστικό. Μετά τις πρώτες 30 σελίδες παίρνει φόρα και δεν σταματάει!

Μετά μεταφερθήκαμε στην Ισπανία και Το αίνιγμα της Σεβίλλης (τ.π. La piel del tambor=Το δέρμα του τυμπάνου) του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε που μάς έβαλε στον κόσμο του μυστηρίου και των φόνων με ντετέκτιβ έναν ιερέα από το Βατικανό. Ναι, έμοιαζε αρκετά με Dan Brown. Ως ναυτικό διάλλειμα μπορούμε να θεωρήσουμε το Η ιστορία του Τάουν-Χο του Χέρμαν Μέλβιλ του γνωστού συγγραφέα του Μόμπι Ντικ. Κλασικότατο βιβλίο της δεκαετίας του '30 από τον Γουίλιαμ Φώκνερ και το Ο γέρος, δηλ. τον Μισισιπή και τη μεγαλύτερη πλημμύρα που προκάλεσε, περιγράφοντας τις περιπέτειες που αντιμετώπισε ένας κατάδικος που προσπαθούσε να βοηθήσει τις αρχές. Ενώ ο νομπελίστας Σολ Μπέλοου μάς κούρασε λίγο με το "λογοτεχνικό" Ένας ανήσυχος Δεκέμβρης που βρίσκει έναν καθηγητή πανεπιστημίου από το Σικάγο στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, να έχει μόνο έγνοιες και προβλήματα να αντιμετωπίσει ένθεν και ένθεν. Δεύτερο βιβλίο του Γκράχαμ Γκριν που διαβάσαμε και άξιζε περισσότερο, το Όριαν Εξπρές (τ.π. Stamboul Train) με την αστυνομική του πλοκή, τους πολλούς χαρακτήρες και τις κλειστοφοβικές περιπέτειες πάνω στο τρένο που οδεύει από Παρίσι για Κωνσταντινούπολη τη δεκαετία του '30.

Οι Νύχτες κοκαΐνης του J. G. Ballard μάς περιγράφουν τη διαφθορά και τη μοντέρνα σήψη στα τουριστικά θέρετρα της Ισπανίας. Και ενώ η υπόθεση μού φάνηκε προβλέψιμη, οι παρομοιώσεις του Μπάλαρντ ήταν απίστευτα γλαφηρές και ευφάνταστες. Ο Elmore Leonard μας δίνει αίμα και πιστολίδι στο Cuba libre, με έναν αμερικανό τυχοδιώκτη να μπλέκει σε περιπέτειες την εποχή του πολέμου ανεξαρτησίας της Κούβας και του Αμερικανο-ισπανικού πολέμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Διαβάσαμε και δύο παιδικά αλλά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία, έτσι για αλλαγή: Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει του Λουίς Σεπούλβεδα και Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία του Robert Fisher. Δεύτερο βιβλίο και από τον Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε: Ο ναυτικός χάρτης μάς έβαλε σε κυνήγι θησαυρού και σε καταδύσεις στις μεσογειακές ακτές της Ισπανίας. Ενδιαφέρον, με πολλή ναυτική ορολογία, αλλά όχι τίποτα σπουδαίο.

Ο Βρετανός David Lodge και ένα από τα πρώτα του βιβλία, Το Βρετανικό μουσείο πέφτει, σατυρίζει τους ακαδημαϊκούς (πάλι) και τις καθολικές απαγορεύσεις για το σεξ, με κάθε κεφάλαιο να αποτελεί φόρο τιμής σε κάποιο κλασικό βιβλίο. Από τα λίγα ελληνικά βιβλία της χρονιάς, του Στρατή Δούκα η Ιστορία ενός αιχμαλώτου διηγείται τις δίχρονες προσπάθειες ενός χριστιανού Μικρασιάτη να καταφύγει στην Ελλάδα, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Βασισμένο σε αληθινές διηγήσεις! Σε αληθινά βιώματα από την ιταλική αντίσταση στους Γερμανούς το '40 βασίζεται επίσης και το πρώτο βιβλίο Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές του αγαπημένου Ίταλο Καλβίνο. Ο αλβανός Ισμαήλ Κανταρέ διασκευάζει σαν αστυνομικό θρίλερ τον γνωστό στα ελληνικά θρύλο "Το τραγούδι του νεκρού αδελφού" στο βιβλίο Ποιος έφερε την Ντορουντίν; και κερδίζει το θαυμασμό μας. Ενώ, αντίθετα, ο Ρόμπερτ Χαϊνλάιν και το επιστημονικής φαντασίας Μεθαύριο (τ.π. Sixth Column aka The day after tomorrow) δεν μας άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις με την στρατιωτική, ολίγον φασιστική αντιμετώπιση. Σε ένα βαθμό ευθύνεται και το ότι γράφτηκε καταμεσής του Β' Π.Π. Αλλά πάλι...

Την ταινία δεν την είδαμε και ούτε πρόκειται μετά την ανάγνωση του απίστευτα σκληρού και μελοδραματικού Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά του νεαρού Τζόναθαν Σάφραν Φόερ που παραλληρίζει (πετυχημένα) την επίθεση στους δίδυμους πύργους με το βομβαρδισμό των αμάχων στη Δρέσδη από τους Συμμάχους. Σοβαρή επιστημ. φαντασία από τον Ρώσο Στάνισλαβ Λεμ και το διάσημο, ψαγμένο, φευγάτο Σολάρις. Αλλά Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου είναι ίσως ένα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που διαβάσαμε τα τελευταία χρόνια, με θέμα τον εμφύλιο και την παράνοια τόσο του πολέμου όσο και του στρατού. Ο γνωστός Απόστολος Δοξιάδης περιγράφει μια γκανγκστερική ιστορία στα Τρία ανθρωπάκια, που θα ζήλευαν αρκετοί συνάδελφοί του από τις ΗΠΑ. Δεύτερο βιβλίο από τον Φίλιπ Ροθ, κι αυτό από την Αμερικανική τριλογία, αλλά το Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή, παρόλο που ήταν αρκετά ενδιαφέρον, δεν μας εντυπωσίασε όπως το Ειδύλλιο.

Τρίτο βιβλίο του Γκράχαμ Γκριν με το τολμηρό (για την εποχή του) και κλασικό πλέον Τέλος μιας υπόθεσης. Άλλο ένα κλασικό διαβάσαμε από τον Joseph Conrad. Ο Μυστικός πράκτωρ σού κρατάει το ενδιαφέρον σε σημεία, σε άλλα θες να το προσπεράσεις, αλλά το θέμα της τρομοκρατίας και της αναρχίας στις αρχές του 20ου αιώνα δεν περνάει απαρατήρητο. Πολύ γέλιο από τον Ντάριο Φο στο διήγημα Ο Τζόαν Παντάν και η ανακάλυψη της Αμερικής, που ισοπεδώνει απλά τα πάντα! Γέλιο σε σημεία προσφέρει και ο Βασίλης Παπαθεοδώρου στο εφηβικό Στη διαπασών, το οποίο παρουσιάζει και τη φασιστική άνοδο στις πιο παρακμιακές περιοχές της πρωτεύουσας. Ξαναδιαβάσαμε μετά από πολλά χρόνια το κλασικό Ένα παιδί μετράει τα άστρα του Μενέλαου Λουντέμη, το οποίο αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο και το παιδικό Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Θυμηθήκαμε και τον Μίλαν Κούντερα με Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης, ο οποίος στα δοκιμιακά του σημεία γράφει φοβερά πράματα αλλά σε λίγα μυθιστορηματικά μάς κούρασε. Το Bay City Blues του Raymond Chandler είναι ένα κλασικό νουάρ μυθιστόρημα της δεκαετία του '30, με whodunit  πλοκή. Και κλείσαμε το εξάμηνο με τα δύο διάσημα επιστημονικά του Stephen Hawking, το πιο εικονογραφημένο Σύμπαν σε ένα καρυδότσουφλο και το Χρονικό του χρόνου. Οποία σύμπτωση, λίγες μέρες μετά ανακοινώθηκε η πειραματική ανακάλυψη του μποζονίου του Χιγκς!

υποσύνολο πρώτου εξάμηνου του 2012 = 35

Helltrain - Death Is Coming

Τρίτο άλμπουμ για τους σουηδούς Helltrain, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δουλειά. Παραλίγο να τους ξεχάσουμε. Συνεχίζουν στο ίδιο στυλ, δηλαδή με το μεταλικό, αγριεμένο rock 'n' roll που παίζουν (λέγε με και rot n' roll) από την αρχή της δημιουργίας τους. Και συνεχίζουν να διαθέτουν δωρεάν τη μουσική τους, όντας μακριά από δισκογραφικές. Ακούστε/κατεβάστε ολόκληρο το Death Is Coming στο παρακάτω λινκ.

l i n k

Viper - Theatre of Fate

Διαβάζοντας για την επανασύνδεση των βραζιλιάνων Viper, θυμήθηκα αυτό το ξεχασμένο πλέον άλμπουμ. Αν δεν σας λέει τίποτα το όνομα, να πούμε ότι πρόκειται για τη δεύτερη ίσως καλύτερη μπάντα που έβγαλε η Βραζιλία τη δεκαετία του '80 (οι Sarcofago και Ratos de Porao περνάνε σε δεύτερη μοίρα). Σε εντελώς διαφορετικό ύφος από τους πασίγνωστους Sepultura, οι Viper είχαν για τραγουδιστή τον Andre Matos, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να πάει να σπουδάσει στις ΗΠΑ. Όταν γύρισε, ασχολήθηκε με τους Angra και τη συνέχεια την ξέρουμε. Αυτή η φυγή του όμως έκανε το συγκρότημα να αλλάξει στυλ χωρίς επιτυχία και σταδιακά να περάσει στην ανυπαρξία μέσα στη δεκαετία του '90.

Εδώ, στο δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο Theatre of Fate βρίσκουμε παλιομοδίτικο power metal, με το χαρακτηριστικό ήχο του είδους στα τέλη των 80's, με μια διασκευή στο "Moonlight Sonata" του Μπετόβεν(!), με όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν διάσημους τους Helloween των δύο Keepers, αλλά περιέργως δεν έκαναν διάσημους τους βραζιλιάνους. Αναζητήστε ένα κρυμμένο διαμάντι, το οποίο φυσικά απευθύνεται στους φίλους του συγκεκριμένου είδους.

Καλοκαίρι και... Testament

Επιστρέφουν δισκογραφικά αυτό το μήνα οι παλαίμαχοι Testament και από την προακρόαση δύο τραγουδιών, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι θα βάλουν τα γυαλιά σε πολλά νέα σχήματα! Στο παρακάτω γουίτζετ, κατεβάστε δωρεάν ή απλά ακούστε το τραγούδι "True American Hate".

6o σουρντ-στοκ φεστιβάλ

Το d.i.y. φεστιβάλ της Κοζάνης θα κλείσει φέτος τα έξι του χρόνια. Δύο μέρες με πολλή μουσική και μπύρα, το ερχόμενο σαββατοκύριακο, στο θεατράκι του Αγίου Δημητρίου, για να σπάσει η ρουτίνα της τεφρούπολης!

Αφιέρωμα: εξώφυλλα δίσκων και σχεδιαστές

Ένα αφιέρωμα, ή μπορείτε να το πείτε και λίστα, με τους πιο γνωστούς σχεδιαστές εξώφυλλων των δίσκων της σκληρής μουσικής. Παίζει και το ρόλο βάσης δεδομένων για την ασθενική μου μνήμη, έτσι ώστε να μην ψάχνω σ'όλο το ίντερνετ κάτι τέτοιες χαζές, εντελώς geek πληροφορίες, που μπορεί να ενδιαφέρουν μόνο έμενα (ίσως και έναν άλλο).


Travis Smith

Πρώτος στην αναφορά μας ο Travis Smith, γνωστός κυρίως για όλα τα ατμοσφαιρικά εξώφυλλα των Opeth. Στα σχέδια του κυριαρχούν συνήθως οι σκιές, ομιχλώδη τοπία, σκοτεινές πάντα καταστάσεις. Μεταξύ άλλων, έχει σχεδιάσει τα τελευταία των Death, Anathema, Deadsoul Tribe, Iced Earth, Katatonia, Nevermore, Psychotic Waltz, Overkill, Skinlab. Από τους πιο δραστήριους τα τελευταία χρόνια σ'αυτόν τον τομέα.
wikipedia


Kristian Wahlin

Με το εκπληκτικό εξώφυλλο του "Wildhoney" των Tiamat, βάλαμε νωρίς-νωρίς στο μάτι τον Σκανδιναβό Kristian Wahlin. Και όπως είναι λογικό, έχει σχεδιάσει για τα πιο γνωστά σκανδιναβικά συγκροτήματα: σχεδόν όλα των Dissection, το "Blood on Ice" από Bathory, "The Gallery" των Dark Tranquillity, το "Massive Killing Capacity" των Dismember, το "Purgatory Afterglow" των Edge of Sanity, το "In the Nightside Eclipse" των Emperor, όλα από τους Lake of Tears και τα περισσότερα των Morgana Lefay και Therion. Γεμάτο το σχέδιο του, με πολλές εικόνες μέσα στις εικόνες.
wikipedia


Derek Riggs

Είναι ίσως ο πιο γνωστός σχεδιαστής εξώφυλλων στους μεταλλικούς κύκλους, μιας και έχει σχεδιάσει όλα των Iron Maiden (μέχρι το 1992, αφού μετά κάποια ανήκουν στον Melvyn Grant). Ασχολήθηκε με πολύ λίγα ακόμα γκρουπ κι αυτά είναι το "Accident of Birth" του Bruce Dickinson, το "Infinite" των Stratovarius, το "Power Plant" από Gamma Ray, το "Future World" των Artension και πιο παλιά είχε κάνει το "Nightime" των Βρετανών Budgie.
wikipedia


Michael Whelan

Ο Michael Whelan, εκτός από εξώφυλλα δίσκων, ασχολείται και με κινηματογραφικές αφίσες και με εξώφυλλα βιβλίων. Από μουσικής απόψεως, τον θυμόμαστε για όλα τα εντυπωσιακά σχέδια των δίσκων των Sepultura (Beneath the Remains, Arise, Chaos A.D., Roots) και του "Cause of Death" από τους Obituary. Άλλα που επιμελήθηκε ήταν το "Dark Ages" των Soulfly, όλα των Cirith Ungol και το "Bat Out Of Hell II: Back Into Hell" του Meat Loaf. Α, έχει στο ενεργητικό του και το "The Jacksons' Victory" των αδελφών του Μάικλ Τζάξον!
wikipedia


Andreas Marschall

Ο Γερμανός Andreas Marschall έχει αναλάβει τα περισσότερα εξώφυλλα δίσκων από συγκροτήματα της Ευρωπαϊκής ηπείρου και μερικά απ'αυτά είναι ίσως από τα καλύτερα που έχουμε δει. Σε ένα βαθμό φταίει (με την καλή έννοια) το ότι έχει επιμεληθεί τα περισσότερα των Blind Guardian (Somewhere far Beyond, Imaginations from the Other Side, Tales from the Twilight World, Nightfall in Middle Earth). Από άλλα συγκροτήματα (πάρτε βαθιά ανάσα): In Flames (Jester Race, Whoracle, Colony), Destruction (Cracked Brain), Depressive Age (Symbols for the blue times), Grave Digger (Heart of Darkness, Symphony of Death, Tunes of War, The Dark of the Sun), Dimmu Borgir (Godless Savage Garden), King Diamond (A dangerous meeting), Kreator (Come of Souls), Obituary (Darkest Day), Sodom (Better off Dead, The Saw is the Law, Agent Orange, Masquerade in Blood), Immolation (Dawn of Possession, Here in after, Failure of Gods, Close to a World below), Hammerfall (Glory to the Brave, Legacy of King, I Want Out, Renegade), Rage (Trapped, Black in Mind, Ten Years in Rage, End of all Days), Running Wild (δίσκους και EP: Little Big Horn, Blazon Stone, Lead or Gold, Pile of Skulls, The Privateer, Sinister Eyes, Black Hand Inn, Masquerade, Lions of the Seas, Adrian's Mask, The Rivalry), Skyclad (A burnt offering of the bone Idol), Stratovarius (Visions), U.D.O. (Timebomb, Solid, Holy), Annihilator (Bag of Tricks).


Hugh Syme

Ο Καναδός Hugh Syme (όπως πολύ εύκολα μπορείτε να μαντέψετε) έχει σχεδιάσει όλα, μα όλα τα εξώφυλλα των Rush. Ασχολήθηκε όμως και με αρκετά άλλα σχήματα, όπως τους Fates Warning στα εντυπωσιακά "Perfect Symmetry", "Parallels" και "Inside Out", τους Megadeth (Countdown to Extinction, Youthanasia, Cryptic Writings, The World Needs a Hero), τους Queensryche (Promised Land, Hear in the Now Frontier, American Soldier), τους Dream Theater των τελευταίων χρόνων (Octavarium, Systematic Chaos, Black Clouds and Silver Linings, A Dramatic Turn of Events) και μερικά από κάποια hair-metal που ήταν στα πάνω τους πριν κάποια χρόνια (Warrant, Slaughter, Bonfire).
wikipedia


Ed Repka

Ο Ed Repka έχει ασχοληθεί κυρίως με γκρουπ του πιο σκληρού άκρου του heavy metal, με εξώφυλλα κυρίως thrash/death δίσκων. Όπως παρατηρείτε και σεις, το σχέδιο του που εστιάζει σε καταστάσεις που έχουν επίκεντρο κάποιο ανθρωπόμορφο είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά. Σε σημεία, κάποια εξώφυλλα μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους! Ειδικά αν αναλογιστείτε και αυτά που επιμελήθηκε (μεταξύ άλλων) για τους Death (Scream Bloody Gore, Leprosy, Spiritual Healing), Evildead (Annihilation of Civilization, The Underworld), Massacre (From Beyond), Megadeth (Peace Sells... But Who's Buying?, Rust in Peace), Nuclear Assault (Game Over), Sanctuary (Refuge Denied), Toxik (Think This), Defiance (Product of Society) και τα πρόσφατα των δικών μας Suicidal Angels.
wikipedia


Duncan Storr

Πολύ λίγες δουλειές έχει κάνει ο Duncan Storr αλλά είναι από τις πιο κέλτικες και πιο χαρακτηριστικές! Πέρα από ένα για τους Rage, τους Samson, τους Golgotha, το "Crimson" των Edge of Sanity και τρία άλμπουμ των Demon, ασχολήθηκε κυρίως με τα εντυπωσιακά εξώφυλλα των Skyclad, γι'αυτό και μόνο τον αναφέρουμε εδώ.
official


Wes Benscoter

Άλλος ένας νεαρός, όχι και τόσο γνωστός, σχεδιαστής που οι κυριότερες δουλειές του αφορούν τους Slayer της περιόδου 1992-1996. Έχει ασχοληθεί επίσης με τους πρώτους δίσκους των Sinister, κάποια των Vader και Autopsy και το φοβερό "Tales from the Thousand Lakes" των Amorphis, που ξέχασα να το βάλω στο κολάζ.
wikipedia


Dan Seagrave

Ο χαρτοφύλακας του Dan Seagrave περιλαμβάνει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά εξώφυλλα death-metal δίσκων, ως επί το πλείστον: Morbid Angel (Altars of Madness), Benediction (Transcend the Rubicon), των Σουηδών Edge of Sanity (The Spectral Sorrows) και Entombed (Left Hand Path, Clandestine) και Hypocrisy (Penetralia), αρκετά από Malevolent Creation, κάποια των Pestilence και ένα πιο πρόσφατο από τους Demon Hunter (The Triptych).
wikipedia


Dave McKean

Λίγα σχέδια και εξώφυλλα δίσκων έχει κάνει και ο Dave McKean, αλλά αφορά μερικά από τα πιο γνωστά άλμπουμ της δεκαετίας του '90. Τα εξώφυλλα χαρακτηρίζονται από κολάζ πειραγμένων φωτογραφιών και σχέδιων ζωγραφικής, με καλύτερο μάλλον αυτό του "Metropolis Pt. 2" (υποκειμενική αποψη, πάντα). Από τους Testament, πέραν του "The Low" (που εικονίζεται παραπάνω) φιλοτέχνησε επίσης τα "Demonic" και "The Gathering". Από τους Fear Factory, έκανε επίσης το "Obsolete". Έχει ασχοληθεί επίσης με δίσκους των Earth Crisis, Alice Cooper, My Dying Bride κ.λ.π.
wikipedia


H.R. Giger

Ένας από τους πιο διάσημους όμως είναι ο κύριος H.R. Giger, ο δημιουργός του κινηματογραφικού "Alien" και πολλών άλλων πινάκων, που αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για πολλά εξώφυλλα δίσκων. Πιο χαρακτηριστικά, να αναφέρουμε από Danzig το "III: How the Gods Kill" που το εξώφυλλο είναι από ο πίνακας με τίτλο "Meister und Margeritha" (Master and Margarita), όπως επίσης το πασίγνωστο "To Megatherion" των Celtic Frost που είναι η ζωγραφιά με τίτλο "Satan I" και το εξώφυλλο των Atrocity από το "Hommage an S. Beckett I". Ο ίδιος ο Giger ασχολήθηκε μόνο με τα εξώφυλλα των Emerson, Lake and Palmer (Brain Salad Surgery), του Steve Stevens (Atomic Playboys) και τον Magma (Attahk).
official


Storm Thorgerson

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν από τους πιο διάσημους: τον κύριο που φιλοτέχνησε όλα τα εξώφυλλα των Pink Floyd και αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή για αρκετούς (βλ. Hugh Syme). Μεταξύ άλλων, ασχολήθηκε με αρκετά εξώφυλλα για τους The Cranberries, δημιούργησε το "Houses of the Holy" των Led Zeppelin, το "Absolution" των Muse, λίγα σχέδια για τους The Mars Volta, το live CD/DVD των Megadeth "Rude Awakening", τις τελευταίες δουλειές των Biffy Clyro και το "Skunkworks" του Bruce Dickinson. Στο σχέδιο του κυρίου Thorgerson φαίνεται να παίζει μεγάλο ρόλο η δυαδικότητα, η συμμετρικότητα και το παράδοξο μέσα σε μια ρεαλιστική εικόνα, ή ακόμα και το σόκιν. Αυτό το τελευταίο φαίνεται φυσικά στους δίσκους των Scorpions που επιμελήθηκε στα τέλη των 70s, αρχές 80s ("Lovedrive", "Animal Magnetism").
wikipedia


Joe Petagno


Ο κύριος Petagno είναι ο σχεδιαστής της νεκροκεφαλής των Motorhead και ο σχεδιαστής μερικών από των πιο γνωστών τους εξωφύλλων: "Overkill", "Bomber", "Orgasmatron", "Bastards", "Inferno" και λοιπά. Κατά κύριο λόγο, έχει σχεδιάσει (ή έχει δώσει έργα του) σε δεκάδες άγνωστα συγκροτήματα του ακραίου ήχου. Έχει κάνει κάποια όμως και για τους Pretty Maids, Sweet, Led Zeppelin, Pink Floyd.
wikipedia


John Dyer Baizley

Ο κιθαρίστας του αμερικανικού γκρουπ Baroness έχει χρόνο και ταλέντο και ασχολείται με γραφιστικές τέχνες. Τα χαρακτηριστικότατα σχέδια του (δέντρα, φυτά, πρόσωπα, πλοκάμια, καμπύλες, κουκουβάγιες, έντονα χρώματα) κοσμούν τα εξώφυλλα του δικού του σχήματος αλλά και των Kylesa, Pig Destroyer, Darkest Hour, Torche, Kvelertak, μεταξύ πολλών άλλων.


Roger Dean

Από τους πιο διάσημους σχεδιαστές της δεκαετίας του '70 ήταν (και είναι) ο Roger Dean. Έχει επιμεληθεί όλα τα εξώφυλλα των Yes και μετέπειτα και των Asia. Μεταξύ άλλων, έχει ασχοληθεί και με κάποια των Atomic Rooster και Uriah Heep. Χαρακτηριστικό το σχέδιο του, με φανταστικά τοπία, που θυμίζουν ή έχουν στοιχεία οργανικής ζωής, λίγο sci-fi, πολύ χρώμα.


Rob "Mid" Middleton

Την υπογραφή του βρετανού κ. MID θα τη βρείτε σε αρκετά εξώφυλλα (και μπλούζες) των Napalm Death, λίγα των Gorefest, σε ένα των Extreme Noise Terror και σε μερικά άγνωστα ως πεί τω πλείστον γκρουπ. Είναι ο κιθαρίστας/τραγουδιστής του άγνωστου γκρουπ Deviated Instinct, αλλά πιο γνωστός σε εμάς για τα εξώφυλλά του με τα κολάζ και τις παραμορφώσεις διάφορων εικόνων με αχνά γράμματα/φράσεις στο φόντο. Αν και το Utopia Banished είναι σαφώς επηρεασμένο από τους πίνακες του Hieronymus Bosch.
official


Don Brautigam

Αν και το σχέδιο ήταν ιδέα των ίδιων των Metallica, ο κος. Brautigam ζωγράφισε το ιστορικό εξώφυλλο του "Master of Puppets". Άλλα γνωστά εξώφυλλα στο μεταλλικό κύκλωμα (από αυτά που δεν φαίνονται στην εικόνα) ήταν το ομότιτλο του 1990 των Vicious Rumors, από Anthrax προσθέστε το "State of Euphoria", και το "The Dark" των Metal Church. Αν εξαιρέσετε το "Razor's Edge" και το "Dr. Feel Good" με τα έντονα χρώματα, στα υπόλοιπα σχέδια κυριαρχεί η ανάμιξη του μαύρου με το καφέ/πορτοκαλί.


Λοιπές πληροφορίες:

→ Τα διάσημα πλέον εξώφυλλα από τα τρία πρώτα άλμπουμ των Helloween (Walls of Jericho, Keeper of the Seven Keys pt. I και pt. II) δημιούργησαν οι Γερμανοί αδερφοί Edda και Uwe Karczewski.

→ Τα... φευγάτα εξώφυλλα των Tool (Lateralus, 10,000 Days) βασίστηκαν σε δουλειές του Alex Grey.
official

→ Ο ζωγράφος Jeff Jordan των έντονων χρωμάτων, καμπύλων και ανθρωποκεντρικού ενδιαφέροντος έχει δώσει δουλειές του στους The Mars Volta (Amputechture, Wax Simulacra, The Bedlam in Goliath, Octahedron) και στο "Bilateral" των Leprous.
official

→ Το φοβερό εξώφυλλο (και όλο το layout) του "Draconian Times" των Paradise Lost (όπως και του "Shades of God") ανήκει στο λονδρέζικο γραφιστικό στούντιο Stylorouge. Μεταξύ άλλων, έχει δημιουργήσει και τις αφίσες της ταινίας "Trainspotting".

→ Ο δημιουργός των εξώφυλλων για τους δίσκους των Slayer "Reign in Blood", "South of Heaven", "Seasons in the Abyss" και "Christ Illusion" είναι ο Larry Carroll.

→ Τα μεσαιωνικά εξώφυλλα με σπαθιά και ήρωες με μπράτσα των Manowar (αυτά των "Fighting the World", "Kings of Metal", "The Triumph of Steel", "Louder Than Hell") ανήκουν στον Ken Kelly, σχεδιαστή επίσης εξώφυλλων στα βιβλία του Conan the Barbarian, αλλά και σχεδιαστή του εξώφυλλου του ιστορικού δίσκου "Rainbow Rising". O Kelly συνέχισε τη δουλειά του θείου του Frank Frazetta που επίσης σχεδίασε εξώφυλλα του Κόναν και μπρατσαράδες ήρωες πάνω σε άλογα στους δίσκους των Molly Hatchet ("Expect No Mercy", "Molly Hatchet", "Flirtin' with Disaster", "Beatin' the Odds") και του Malmsteen ("War to End All Wars").

→ Ο γιαπωνέζος Shusei Nagaoka έχει σχεδιάσει αρκετά εξώφυλλα από γκρουπ στα 70's και 80's με κύριο θέμα και αυτός τα fantasy και sci-fi. Πιο γνωστές δουλειές του τα "Out of the Blue" των Electric Light Orchestra, "When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll" των Deep Purple, αλλά και τα περισσότερα των Earth, Wind & Fire. Ειδικά αυτό του δίσκου "All 'N All" από το 1977 θυμίζει έντονα "Powerslave"! Check it out.

18 Ιουνίου 1978

Ποιο ήταν το #1 τραγούδι στα τσαρτ τη μέρα που γεννήθηκα;

Στις ΗΠΑ και στον Καναδά, ο (παντελώς άγνωστος σήμερα) Andy Gibb με το Shadow Dancing!

Στην Αγγλία, ο John Travolta με την Olivia Newton John με το You're The One That I Want μέσα από την ταινία Grease (και ένα τραγούδι που ξέρω).

Στη Γερμανία, οι Boney M. με το Rivers of Babylon.

Και στην Αυστραλία, οι Eruption (οι ποιοι;) με το I Can't Stand The Rain.

Πολύ ντίσκο, βρε παιδί μου. Δεν μπόρεσα να τα ακούσω ολόκληρα! :-)

Γενικά, όμως, τίποτα σημαντικό δεν συνέβη εκείνη τη μέρα του '78. Είναι πάντως ημέρα αργίας στις Σεϋχέλες!