Albums του 2006

Και, όπως κάναμε πέρυσι (με μια μικρή καθυστέρηση, δηλαδή το Μάιο), και επειδή δεν παίζει πολύ δουλειά σήμερα στο γραφείο, θα γράψω παρακάτω τα άλμπουμς που ξεχώρησα για τη χρονιά που πέρασε (για όσους δεν άκουσαν την χθεσινή εκπομπή ή τις προηγούμενες με τις ανασκοπήσεις). Φυσικά, η λίστα που ακολουθεί είναι καθαρά προσωπική.

1. Stone Sour - Come What(Ever) May
2. Tool - 10,000 Days
3. The Answer - Rise
4. Protest the Hero - Kezia
5. Isis - In the Absence of Truth
6. Danko Jones - Sleep Is The Enemy
7. Faithless - To All New Arrivals
8. Pearl Jam - Pearl Jam
9. Rise Against - The Sufferer And The Witness
10. Stonegard - From Dusk Till Doom
11. The Haunted - The Dead Eye
12. Archive - Lights
13. Inactive Messiah - Be My Drug
14. Tenacious D - The Pick of Destiny
15. Boyhitscar - The Passage
16. Boysetsfire - Misery Index: Notes from the Plague Years
17. The Killers - Sam's Town
18. Bleeding Through - The Truth
19. Caliban - The Undying Darkness

Αν ξέχασα τίποτα, θα το προσθέσω αύριο... και, φυσικά, η αρίθμηση έγινε για λόγους καλαισθησίας!

2007 - Νυμφαίο και Μωμόγεροι

Αυτό είναι το πρώτο ποστ για το 2007, αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Έχω να γράψω κάτι σ' αυτό το μπλογκ εδώ και 10 μέρες. Αλλά πάλι, πιστεύω ότι είναι καλό να κάνουμε λίγο απεξάρτηση από τον «ψηφιακό» κόσμο και να συμμετέχουμε λίγο περισσότερο στον... αναλογικό! Έτσι, χαίρομαι για αυτήν την περιόδο των γιορτών (και κάθε άλλη τέτοια εορταστική περίοδο) επειδή είναι ευκαιρία να συναντηθούμε με αγαπημένα φιλαράκια και αγαπημένα πρόσωπα. Είναι η ευκαιρία να ξεφύγουμε λίγο από τους ρυθμούς της καθημερινής-εργατικής-ζωής. Να ξενυχτήσουμε λίγο (ως πολύ) παραπάνω, να πιούμε κάτι (ως πολύ) παραπάνω, και γενικά να περάσουμε καλά, γιατί, ίσως, αυτό τελικά αξίζει σ' αυτή τη ζωή.

Τώρα, ευτυχώς ήρθε και ο κουμπάρος (με τη Δέσποινα και τον Αντώνη) προχτές και τους πήγα μια βόλτα στο Νυμφαίο, να τους ξεναγήσω στα ωραία μέρη της Δυτικής Μακεδονίας (όπως βλέπετε και στις φώτοζ). Τα σκαλιά της φώτο ανήκουν στη Νίκειο Σχολή του Νυμφαίου (και ποζάρουμε λες και είμαστε απόφοιτοι!!). Επίσης, αν βρίσκεστε στην περιοχή και πεινάτε, πάρτε το δρόμο από το χωριό Αετός (τώρα και Δήμος Αετού) για να πάτε προς Σκλήθρο (ή προς Λέχοβο). Στα όρια του Σκλήθρου υπάρχει ένα από τα καλύτερα εστιατόρια που έχω πάει ποτέ στη ζωή μου! Η Ταβέρνα του Θωμά θα σας στείλει αδιάβαστους. Δεν λέω άλλα. Το πιάσατε το νόημα, πιστεύω.


Την επόμενη μέρα (χτες δηλαδή, του Αϊ-Γιαννιού) πήγαμε στο Πρωτοχώρι για να δούμε από κοντά το ποντιακό έθιμο των Μωμόγερων. Είναι μια ιδιαίτερη εκδήλωση των εθίμων του ποντιακού λαού. Η βάση του ήταν το παραδοσιακό, λαϊκό θέατρο. Το ειδικό τούτο θέατρο περιοριζόταν χρονικά στο δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως τα Θεοφάνια. Τα Μωμογέρια περιλάμβαναν διάφορες μεταμφιέσεις και διάφορα δρώμενα. Και έπαιρναν διάφορα ονόματα, ανάλογα με τον τόπο (αλογόπα, κοσόπα, ο Γκοτζαμάνον, οι Κορακοτζάδες, κτλ.). Οι υποδυόμενοι τους διάφορους χαρακτήρες ήταν συνήθως άτομα νεαρής ηλικίας, ανάμεσα στα οποία συγκαταλεγόταν απαραιτήτως και ένας λυράρης. Η θεματολογία τους ποικίλλει από τόπο σε τόπο. Οι συνήθεις χαρακτήρες είναι ο αλογάς, ο δίκωλον, ο δάβολον, ο καδής, ο κιζίρης, o ντερβίσης, ο μουχτάρης, ο γιατρός. Στην προκειμένη περίπτωση, είδαμε το γιατρό, τον αστυνόμο, τη νύφη, τον μώμο, τον διαβολάκο. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι μωμόγεροι ήταν το αποτέλεσμα των ανάλογων γιορτών, που γίνονταν στα βυζαντινά χρόνια. Η ονομασία τους άλλωστε (μώμος = λοιδορία, κοροϊδία) βεβαιώνει και τη σύνδεσή τους με την αρχαία εποχή και το αντίστοιχο εθιμικό θέατρο των αρχαίων [το άνωθεν κείμενο είναι, μερικώς, παρμένο από το kozani.net]. Παρόμοιας θεματολογίας έθιμα και γιορτές έχουμε και σε άλλα μέρη της Δυτικής Μακεδονίας, όπως τα Ραγκουτσάρια στην Καστοριά, τα Μπουμπουσάρια στην Εράτυρα Κοζάνης και τη Σιάτιστα, στη Γαλατινή και λοιπά.

Λοιπόν, αυτά τα ολίγα τουριστικά, για την ώρα. Ευχές για υγεία σε όλους, για να είμαστε καλά, ώστε να περναμέ καλά! CheerZ!

Βιβλία 2006

Άλλη μια χρονιά πέρασε και όπως συνηθίζουν πολλοί, έτσι και εμείς είμαστε κολλημένοι με τις λίστες. Τα καλύτερα τραγούδια, τα καλύτερα άλμπουμ, οι καλύτερες ταινίες, τα καλύτερα απ’ αυτά, τα χειρότερα απ’ εκείνα, κ.ο.κ. Επειδή με τα μουσικά θέματα ασχολούμαστε κατ’ εξοχήν στην εκπομπή, θα σας γράψω εδώ για τα βιβλία που διάβασα φέτος (βιβλική(!) ανασκόπηση), και όχι ό,τι κυκλοφόρησε φέτος.

Δεν γινόταν να μην διαβάσω κάτι από τους δύο αγαπημένους μου συγγραφείς, δηλαδή τον Paul Auster (Τιμπουκτού και Η νύχτα των χρησμών) και τον Tom Robbins (Αμάντα, το κορίτσι της γης και Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα). Πήραμε, επίσης, τη δόση μας από sci-fi και σάτιρα από τον Kurt Vonnegut (Οι σειρήνες του Τιτάνα και Σλάπστικ).

Από κλασικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, έχουμε και λέμε: Umberto Eco (Το νησί της επόμενης ημέρας), Truman Capote (Εν Ψυχρώ), Vladimir Nabokov (Η άμυνα του Λούζιν), Salman Rushdie (Τα παιδιά του μεσονυχτίου). Καλά ήταν. Τώρα ξεκινάω το Εκατό Χρόνια Μοναξιά του Gabriel Garcia Marques, και λογικά, θα το τελειώσω με την έλευση του 2007.

Από παλαιότερους: πηγαίνουμε 90 και κάτι χρόνια πριν και τα 39 Σκαλοπάτια του John Buchan, 140 χρόνια πριν με Ντοστογιέφσκι και το Έγκλημα και Τιμωρία, 400 χρόνια πριν με το Ο Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες (ήταν και χρονιά Δον Κιχώτη η προηγούμενη, το 2005 γαρ) και 650 περίπου χρόνια πριν στην μεσαιωνική Ιταλία και το Δεκαήμερον του Βοκάκιου. Ως εδώ, όμως (με την παρελθοντολογία)!

Επανερχόμαστε στο σήμερα –back to the future– με τον συγγραφέα του Fight Club, Chuck Palahniuk και ακόμα ένα καφριλιάρικο βιβλίο του, Ο Επιζών. Και είχαμε και ολίγον από μυστήριο αναμειγμένο με τα μαθηματικά στο Θεώρημα του Παπαγάλου του Ντενί Γκετζ. Να μην ξεχάσω και τον David Lodge και το απολαυστικό Αλλάζοντας Θέσεις. Τέλος, από Έλληνες συγγραφείς διάβασα μόνο 2 (x2=4) (δυστυχώς ή ευτυχώς;). Από τον μεγάλο Αντώνη Σαμαράκη τα Σήμα Κινδύνου και Το Διαβατήριο και από τον τρελαμένο Λένο Χρηστίδη τα Δύο Θεοί και Ψυχ.

Μόνο χρόνο να έχουμε φέτος, να διαβάσουμε περισσότερα! Τώρα, τι δανείστηκα από άλλους, δεν θυμάμαι. Ας μου τα θυμίσουν αυτοί! Αυτά!
ΥΓ: προτείνετε δικά σας αγαπημένα βιβλία ή απλά πέστε τι διαβάσατε φέτος...

Αϊ - Καρνάβαλος

Είναι δυνατόν να έχει βάλει ο δήμος τέτοιο «αξιοθέατο»; Μην φοβάστε, κάντε κλικ, και μετά ζουμ. Έχει και πορτούλα στη μύτη για να μπαίνουν τα παιδιά! Καλά, τέτοια μόνο στην Κοζάνη! Διότι εδώ, όλα πρέπει να περιστρέφονται γύρω από τις Αποκριές, τη δικιά μας εθνική εορτή. Αφού οι περισσότεροι είναι για τα καρναβάλια...

Tool: Βιντεάκια από τη συναυλία

Μπορείτε να βρείτε πλέον αρκετά βιντεάκια από την συναυλία των Tool σε διάφορα γνωστά site, αλλά δείτε και τα παρακάτω. Έχουν παρθεί απο τον φίλο μου τον Αντώνη, από τη φωτογραφική του μηχανή(!) και έχουν πολύ καθαρό ήχο, σε σχέση με διάφορα άλλα. Έτσι, πάρτε και μια γεύση από ήχο και εικόνα μαζί (σκέτες... εικόνες στο προηγούμενο ποστ).

Δείτε και ακούστε ένα μικρό δείγμα από το show με τα λέιζερ:


Δείτε και ακούστε την εισαγωγή του Schism:

Tool: από τη συναυλία της 16ης Δεκ 2006

Με λίγα λόγια: αυτό που παρακολουθήσαμε δεν ήταν μία συναυλία, ήταν ένα οπτικο-ακουστικό υπερθέαμα. Αλλά, επειδή τα πράματα δεν ήταν όλα ρόδινα, ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Φτάσαμε στο χώρο της συναυλίας, στο Ελληνικό, γύρω στις 6:30μμ (την ώρα που άνοιγαν οι πόρτες) και μετά από τον πρώτο έλεγχο προχωρήσαμε προς την είσοδο του «Ολυμπιακού Κέντρου Ξιφασκίας» (yeah!), το οποίο, εν τέλει, ήταν ένα παλιό υπόστεγο αεροπλάνων. Ένα μεταλλικό παραλληλόγραμμο κατασκεύασμα, που μοιάζει σαν τα περίπτερα της ΔΕΘ, αλλά σε αρκετά μεγαλύτερες διαστάσεις. Καλά που δεν αφήσαμε τα μπουφάν στο αυτοκίνητο, όπως είχαμε σκεφθεί νωρίτερα να κάνουμε, γιατί θα τον δαγκώναμε! Στον δεύτερο (και σωματικό) έλεγχο φάγαμε την πρώτη κρυάδα. Υπήρχαν αναρτημένες πινακίδες που απαγόρευαν κάπνισμα, βίντεο και ό,τι άλλο οπτικο-ακουστικό υλικό. Οι σεκιουριτάδες ψάχνανε στις τσέπες και, όπως μάθαμε αργότερα, κατάσχεσαν καμιά εκατοστή συσκευές (τις οποίες έπαιρνες πίσω με το πέρας της συναυλίας). Βέβαια, δεν μπορούσαν να πάρουν τα κινητά, οπότε αναρωτιέμαι προς τι όλη αυτή η φασαρία, εξ’ αρχής. Τέλος πάντων...

Ακριβώς στις 8 βγαίνουν στη σκηνή οι Mastodon και για περίπου 45 λεπτά τα δίνουν όλα. Και ενώ τα παιδιά φαίνονταν ότι προσπαθούσαν, είχαν έναν απαράδεκτο ήχο. Άκουγες μια γενική βαβούρα και καταλάβαινες τι τραγούδι παίζει μόνο αν το είχες ακούσει καλά απ’ τα CD τους.

Με το πέρας του show των Mastodon, αρχίσαμε να αδημονούμε. Αλλά τότε ήταν που πήρε μια κοπελιά το μικρόφωνο από τα παρασκήνια και υπενθύμισε στον κόσμο ότι απαγορεύεται το κάπνισμα και ότι υπάρχει δωμάτιο στο βάθος της αίθουσας για όποιον θέλει να καπνίσει! Φυσικά, τα περισσότερα πιθηκοειδή που βρίσκονταν εκεί και είχαν πιάσει τις θέσεις τους άρχισαν να γιουχάρουν. «Πού να τρέχουμε τώρα;» θα είπανε. Ξαναβγήκε η κακομοίρα και προσπαθούσε να συνετίσει τον κόσμο, με απειλές ότι το συγκρότημα δε θα παίξει και άλλα κουλά, το οποίο κράτησε αρκετή ώρα. «Εδώ είναι Ελλάδα, παιδιά», ήταν σαν είπαν με ένα στόμα στους Tool. Εδώ η έννοια του σεβασμού (όχι μόνο προς τον καλλιτέχνη, αλλά γενικά) είναι ανύπαρκτη. Εδώ, η κάθε διοργανώτρια εταιρία μπορεί να κάνει τις αρπαχτές τις και εμείς σαν μαλάκες να τρέχουμε. Εδώ είναι Ελλάδα!

Λοιπόν, για να μην παρεκτραπώ κι άλλο, το show των Tool ήταν απλά γαμάτο. Δείτε την απόδειξη ότι η συναυλία «γάμησε», από το χώρο της συναυλίας (για να καταλάβετε καλύτερα πού μας μπάσανε!). Από τις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε ότι τέτοια show δεν έρχονται συχνά στη χώρα μας. Αλλά, πάλι, έπρεπε να έχεις ύψος άνω του 1,75μ για να δεις τη συναυλία. Επίσης, έπρεπε να είσαι μπροστά και στο χώρο ανάμεσα στα ηχεία για να ακούσεις τον ήχο καθαρά (και να πω ότι ήταν πεντακάθαρος ο ήχος μπροστά, δε νομίζω να με γελάνε τα αυτιά μου). Δηλαδή, να ρωτήσω, φτιάχνεις μια συναυλία για να τη γουστάρουν 800 άτομα και τα υπόλοιπα 5000 άτομα τα βλέπεις σαν πορτοφόλια, τα οποία θα βγάλουν τα έξοδα; Ήμαρτον...
Συμπεράσματα: θα πάω να ξαναδώ τους Tool μόνο στο εξωτερικό (όταν θα έχω την ευκαιρία) και δεν νομίζω να ξαναδώ άλλη «μεγάλη» συναυλία που θα «διοργανώσει» η Didi Music.








Υ.Γ.1: πάλι ο Αντώνης έβγαλε τις καλύτερες φώτοζ, αλλά αυτό θα το καταλάβατε και μόνοι σας.
Υ.Γ.2: Διαβάστε επίσης: elvetos, Kompogiannitis

Land of the Stupid

Τι άλλο θα δούμε;!;! Μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις (όπως λένε και οι κινέζοι). Στην περίπτωση μας, και παραπάνω! Μόνο αυτό έχω να πω: η βλακεία αυτού του λαού δεν έχει όρια.
Για την πληροφόρησή σας, η RIAA είναι ο σύλλογος των δισκογραφικών εταιριών στις Ενωμένες Πολιτείες. Όταν είδαν ότι αρχίζουν να τρίζουν οι βασιλικοί τους θρόνοι (δηλαδή τα παχουλά τους έσοδα πέσανε από τα $τρισεκατομμύρια σε $δισεκατομμύρια), κούνησαν τον κώλο τους και το μόνο που κατάφεραν ήταν να επιδοθούν σε πρακτικές παλαιοτέρων εποχών! Καρα-κιτς προπαγάνδα! «Οι κόκκινοι είναι εχθροί μας! Οι μαύροι είναι κακοί! Οι Ιάπωνες είναι πιο κακοί! Οι ισπανόφωνοι είναι δολοφόνοι! Ο Borat είναι γιος του διαβόλου! Τα παιδιά που κατεβάζουν τραγούδια είναι κομμούνια!»

Άι-σιχτίρ!

Stonegard

Σπανίως, πλέον, βρίσκω πράματα που θα με ταρακουνήσουν, αλλά φέτος έχω πάθει πλάκα με τους Stonegard από τη Νορβηγία και συγκεκριμένα τη φετινή τους κυκλοφορία και δεύτερο, κατά σειρά, album τους From Dusk till Doom. Ακούγεται σαν ένα μίγμα heavy-death-doom(!), με κιθάρες και ρυθμούς σε σημεία death-grind και ανάμεικτα φωνητικά (στα οποία κυριαρχούν οι μελωδικές γραμμές).

Για να πάρετε μια πρόγευση, δείτε το παρακάτω βιντεάκι (παρόλο που ήχος είναι πολύ κατεβασμένος) από το βίντεο-κλιπ From Dusk till Doom:


Υ.Γ.: Και τώρα έχω πάθει πλάκα, καθώς είδα ότι θα παίξουν στη Λάρισα στις 14 Ιανουαρίου του 2007, στο μαγαζί Live Music House!

Protest The Hero

Ξεκινήσαμε στην εκπομπή της προηγούμενης Κυριακής (10/12) την ανασκόπηση της χρονιάς με ροκ, κυρίως, πραματάκια και συνεχίζουμε αυτήν την Κυριακή (17/12, αφού γυρίσουμε σώοι από τους Τοοl) με heavy (κυρίως) περιεχόμενο. Ό,τι δηλαδή πέρασε από τα χέρια μας τη χρονιά του 2006. Ακούστε τις εκπομπές για να θυμηθείτε διάσημα, γνωστά, πρωτοεμφανιζόμενα και όχι-και-τόσο-γνωστά συγκροτήματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, να σας γράψω εδώ στο μπλογκ για κάποιες όχι-και-τόσο-γνωστές κυκλοφορίες που αξίζει να τις ανακαλύψετε.

Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποια καινούρια συγκροτήματα, όπως πέρυσι που έπαθα πλάκα με το ομώνυμο άλμπουμ των εγγλέζων Amplifier, φέτος ξεχωρίζω δύο. Τους Νορβηγούς Stonegard (για τους οποίους διαβάσατε εδώ), και τους Καναδούς Protest the Hero. Το άλμπουμ των δεύτερων με τίτλο Kezia (προφέρεται κεζάια), κυκλοφόρησε κανονικά στον Καναδά το 2005 αλλά στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο το 2006, οπότε το συμπεριλαμβάνουμε στη λίστα κυκλοφοριών του 2006.

Το Kezia είναι ένα concept άλμπουμ με θέμα την ιστορία μιας ομώνυμης κοπέλας που εκτελέστηκε. Η ιστορία διαβάζεται (ή... ακούγεται) από τρεις οπτικές γωνίες: του ιερέα της φυλακής, του δεσμοφύλακα και της ίδιας της Kezia. Η ιστορία και η ανάλυση των χαρακτήρων έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από έργα του Ντοστογιέφσκι. Και όλα αυτά γραμμένα από παιδιά 19 χρονών. Η μουσική κινείται ανάμεσα σε πάρα πολλά είδη. Έχοντας για βασικό κορμό το hardcore, η μπάντα κινείται με άνεση από το metalcore στο progressive και στο emocore και από κει στην παράνοια των System of a Down με λίγες δόσεις power-metal! Όλα αυτά, μπορεί να τα ακούσετε και σε ένα μόνο τραγούδι!

Δοκιμάστε τους! Πιστεύω ότι δε θα χάσετε! Και αν δεν σας αρέσουν... η ζωή συνεχίζεται!

Δείτε το βίντεο του τραγουδιού Blindfolds Aside:

Μία και απόψε...

Δηλαδή σε δύο μέρες βλέπουμε τους Tool στη χώρα μας. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, μιας και το εισιτήριο δεν το έχω στα δικά μου χέρια, αλλά τέλος πάντων. Αύριο παίρνω ΚΤΕΛ (μετά από 14 ή 15 μήνες) για Σαλόνικα και κατεβαίνουμε Αθήνα με τα παιδιά (δηλαδή τον Θεόφιλο και τον Αντώνη) με το τρένο (πάλι εκδρομή ο δικός σου δηλαδή :-). Ο Καλαματιανός να ετοιμάζεται, γιατί θα κάνουμε κατάληψη στο σπίτι του (για ακόμα μια φορά)! Τα λέμε από βδομάδα με νέα από τη συναυλία και πολλές εικόνες!
Cheerz!