Το καλιφορνέζικο συγκρότημα συνεχίζει με τον ίδιο ήχο και το ίδιο στυλ λες και δεν πέρασε μιά μέρα. Stoner ήχοι, mid tempo τραγούδια, ένα ευχάριστο ροκ-εν-ρολ άλμπουμ από τους (να τους πούμε παλαίμαχους;) Fu Manchu. Ο τίτλος είναι Signs Of Infinite Power και τρία τραγούδια/δείγματα μπορείτε να ακούσετε στο προφίλ τους στο μαϊσπέις. Μια ευχάριστη μουσική αλλαγή στα αυτιά μας.
Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως την αμερικάνικη απάντηση στους ευρωπαίους Opeth. Αλλά δεν θα είμασταν και πολύ δίκαιοι απέναντι τους. Το συγκρότημα από τη Βόρεια Καρολίνα με τον μακροσκελή τίτλο Between The Buried And Me είναι πιο brutal, σε σημεία πιο progressive, αλλά απευθύνεται επίσης σε πιο περιορισμένο ακροατήριο. Υπάρχουν τραγούδια που σε παρασέρνουν, αλλά υπάρχουν και σημεία που φλυαρούν περισσότερο απ' το κανονικό (για τα δικά μου αυτιά). Συνεχίζοντας από κει που σταμάτησαν με το άλμπουμ Colors, η νέα τους δουλειά The Great Misdirect θα αρέσει σ'αυτούς που ξέρουν τι να περιμένουν, αλλά και σ' αυτούς που τους αρέσει η... μουσική ανωμαλία! 
Οι Γερμανοί ξανάρχονται! Μετά από τέσσερα χρονάκια, οι Rammstein κυκλοφορούν νέα δουλειά με τον άνωθεν τίτλο που σημαίνει »η αγάπη είναι εκεί για όλους». Και αφού αποκόμισαν δόξα και χρήμα και είδαν ότι η εμπορική επιτυχία είναι ψιλο-εγγυημένη (thanks MTV), αποφάσισαν να χαλαρώσουν (λίγο λέμε) τις εντάσεις. Επειδή το στυλ τους παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο. Αυτή είναι η πρώτη μου εντύπωση δηλαδή. Ακούγεται ευχάριστα στη δουλειά ή/και στο σπίτι, ή ακόμα και στη βραδυνή σας έξοδο! Τώρα, όσον αφορά στο νέο τους βίντεο κλιπ (σχεδόν τσόντα) για το τραγούδι Pussy, μπορείτε να δείτε τη λογοκριμένη έκδοση εδώ. Την μη-λογοκριμένη... θα χρειαστεί να να σερφάρετε λίγο παραπάνω για να τη βρείτε! 
Δέκατο στούντιο άλμπουμ για τους άρχοντες του σκληρού ήχου Slayer και δεύτερο συνεχόμενο από το 2006 με την κλασική σύνθεση, δηλαδή με τον Lombardo στα τύμπανα. Το άλμπουμ λέγεται World Painted Blood και κυκλοφορεί επισήμως σήμερα σε όλον τον κόσμο, με τέσσερα διαφορετικά εξώφυλλα. Ο ματωμένος πλανήτης χωρίστηκε στα τέσσερα με έναν σταυρό και κάθε εξώφυλλο δείχνει μια μεγάλη ματωμένη ήπειρο. Όσον αφορά στη μουσική... οι σκληροπυρηνικοί θα καταγουστάρουν. Και οι υπόλοιποι θα πουν ότι το άλμπουμ τα... σπάει. Πιο ξερός ήχος στην παραγωγή με υπερηχητικά τραγούδια στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Ένα παλιομοδίτικο feeling που άρεσε και σε μας αρκετά. Ρίξτε μια αυτιά στα νέα τραγούδια στο προφίλ τους στο μαϊσπέις.
Όταν βλέπεις έναν τίτλο άλμπουμ επηρεασμένο(!) από το ομότιτλο βιβλίο του Clive Barker —ε, δε γίνεται— θα του δώσεις τη δέουσα προσοχή. Πρόκειται για το The Great Secret Show των παιδιών από την Αθήνα που ακούνε στο όνομα Poem. Ένα συγκρότημα που το είχαμε σταμπάρει εδώ και κανά-δυο χρόνια ακούγοντας μερικά από τα τραγούδια που είχαν ανεβάσει στο μαϊσπέις. Τους πήρε κανά-δυο χρόνια να ολοκληρώσουν το παρθενικό τους άλμπουμ αλλά τελικά άξιζε τον κόπο. Ένα επικών διαστάσεων CD, με δυναμικά heavy τραγούδια αλλά και μελωδικές εκπλήξεις σε πολλά σημεία. Προσθέστε και μερικά ψήγματα από progressive στοιχεία και έχετε ένα σύνολο που εντυπωσιάζει. Μια από τις καλύτερες ελληνικές —και όχι μόνο— κυκλοφορίες, και όχι μόνο αυτής της χρονιάς. Επικοινωνήστε με τη μπάντα στο email shop@poemband.com και παραγγείλτε το CD τους μόνο με €12 και μάλιστα σε digipack συσκευασία το οποίο περιλαμβάνει και το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού Pillow Sickness. Το οποίο βίντεο το είχαμε ποστάρει τον Ιούνιο που μας πέρασε. Ξαναδείτε το εδώ. 
Αυτή κι αν ήταν ευχάριστη έκπληξη. Οι βρετανοί folk-metallers Skyclad επέστρεψαν με νέα δισκογραφική δουλειά και γω αναρωτιέμαι πόσα χρόνια έχω να κάτσω να τους ακούσω (με εξαίρεση το Irrational Anthems που παίζει καμιά φορά). Το νέο τους άλμπουμ λέγεται In the... All Together και για έναν παλιό φανατικό τους οπαδό ακούγεται παραπάνω από ευχάριστα. Τραγούδια για όλα τα γούστα με δυναμική και ταυτόχρονα μελωδική προσέγγιση. Χωρίς φυσικά τα γνώριμα φωνητικά του Martin Walkyier, αλλά με όλη την υπόλοιπη ομάδα παρούσα και ειδικότερα το χαρακτηριστικό βιολί της Georgina Biddle. Η καλύτερη μουσική επιστροφή (πες το και come-back) της τρέχουσας χρονιάς για τον υπογράφοντα.
Νέα κυκλοφορία από ένα απ'τα αγαπημένα συγκροτήματα του υπογράφοντος. Οι βρετανοί Paradise Lost άλλαζαν μουσικό ύφος τη δεκαετία του '90 με κάθε νέα κυκλοφορία, η οποία όμως αποτελούσε και σταθμό στα μουσικά δρώμενα. Την τρέχουσα δεκαετία βρήκανε το μουσικό στυλ που τους εκφράζει και όλα τα άλμπουμ από το 2001 και μετά έχουν ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Η νέα τους κυκλοφορία λέγεται Faith Divides Us - Death Unites Us, είναι η 5η μέσα σε 8 χρόνια και ίσως η καλύτερη των τελευταίων χρόνων. Δεν φτάνουν φυσικά τα επίπεδα του Draconian Times, αλλά υπάρχει αυτό το... feeling που σου φέρνει στο μυαλό παλιές εποχές του γκρουπ. Ο ήχος είναι δυναμικός, η lead κιθάρα του Greg Mackintosh ξεχωρίζει από τη rhythm του Aaron Aedy, δίνοντας την ευκαιρία στον πρώτο να γράψει μερικές από τις καλύτερες μελωδικές γραμμές και στον δεύτερο να κρατάει το heavy ρυθμό, υπάρχει ένα σημείο που σου φέρνει στο μυαλό ακόμα και το Pity the Sadness (ρίξτε μια προσεκτική αυτιά στο τραγούδι Universal Dream) και μπορείτε να ακούσετε ως και μερικά γρήγορα τραγούδια. Ίσως για όλα αυτά να φταίει (με την καλή έννοια) το ότι ηχογράφησαν το άλμπουμ στα Fascination Street Studios της Σουηδίας. Όπως και να'χει, οι Paradise Lost συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν και το κάνουν καλά. Εγώ τουλάχιστον κόλλησα και το ακούω σχεδόν καθημερινά. Σε λίγες μέρες μπορείτε να τους δείτε και live σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. 
Μετά το άλμπουμ με τις διασκευές, οι Hatebreed κυκλοφορούν μέσα σε πολύ μικρό διάστημα το νέο τους, ομότιτλο άλμπουμ με δικά τους, νέα τραγούδια. Μια χαρακτηριστική κυκλοφορία από το συγκρότημα: δυναμική παραγωγή, γεμάτος ήχος, τσαμπουκάς που ρέει από τα μπατζάκια τους και λίγο πιο πεσμένες ταχύτητες, σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ, το Supremacy. Ο ήχος σίγουρα έχει γίνει πιο "μεταλλίζων" και τα mid-tempo τραγούδια είναι η πλειοψηφία. Συγκριτικά μιλώντας, ο υπογράφων προτιμάει αυτό το CD από το Supremacy. Υπάρχουν μερικά τραγούδια που θα σας κολλήσουν στο μυαλό ή στον τοίχο! Μπορείτε να ακούσετε μερικά νέα κομμάτια στο προφίλ τους στο μαϊσπέις. 
Η hardcore μπάντα που ακούει στο όνομα Evergreen Terrace επιστρέφει με νέο δυναμικό άλμπουμ, με τα χαρακτηριστικά διπλά τους φωνητικά, γρήγορες και mid-tempo ταχύτητες σε εναλλασσόμενα μοτίβα. Το άλμπουμ ονομάζεται Almost Home και είναι το πρώτο τους που κυκλοφορεί από την εταιρεία Metal Blade. Οι φίλοι του είδους πιστεύω ότι θα το φχαριστηθούν. Δείτε/ακούστε και το βίντεο για το νέο τους τραγούδι Sending Signals. Λίγο... Daniel-san κατάσταση!
Νέες κυκλοφορίες από την ελληνική σκηνή που την αφήσαμε άθελά μας στην άκρη το καλοκαίρι. Ξεκινάμε με μια νέα κυκλοφορία από ένα νέο συγκρότημα. Οι Revolted Masses δημιουργήθηκαν πριν ένα χρόνο και φέτος κυκλοφορούν το πρώτο τους demo CD. Και πρέπει να πω ότι μείναμε εντυπωσιασμένοι από την καλοφτιαγμένη δουλειά τους, κυρίως λόγω της μικρής διάρκειας ζωής του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Ακούσαμε ένα δεμένο σύνολο να παίζει τα thrash-death τραγούδια του με έμπνευση και πάθος. Αρκετά «ανατολίτικα» riffs, όπως στο τραγούδι που ανοίγει το CD, δημιουργούν μελωδίες που εμπλουτίζουν τον τραχύ και δυναμικό τους ήχο. Πολύ καλά και... ρεαλιστικά φωνητικά, σε αντίθεση με τα ηλεκτρονικά επεξεργασμένα μουγκρητά που ακούμε συνήθως. Γνωρίστε τους από το προφίλ τους στο μαϊσπέις (myspace.com/revoltedmasses) ή κατεβάστε ελεύθερα το CD τους από το λινκ που παρέχει το ίδιο το γκρουπ. 
Προσπαθώ (όσο μπορώ) να ρίχνω και καμιά αυτιά στα μυριάδες (πραγματικά) νέα συγκροτήματα, αλλά όλα... «προσπερνάνε χωρίς να ακουμπάνε». Καμιά φορά πετυχαίνουμε και κάτι καλό. Για τους φίλους του thrash metal λοιπόν έχουμε το συγκρότημα από την Πορτογαλία που ακούει στο όνομα Pitch Black και τη φετινή τους κυκλοφορία Hate Division που είναι απλά... μπόμπα! Λες και μας ήρθαν από τη χρονιά του 1990. Στοιχεία από Sepultura, Kreator και λοιπά αγαπημένα συγκροτήματα, σε ένα δεμένο σύνολο με καλή παραγωγή. Οκτώ τραγούδια που φτιάχνουν ένα άλμπουμ διάρκειας μόλις 30 λεπτών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τρία κομμάτια από το νέο τους άλμπουμ μπορείτε να ακούσετε στο προφίλ τους στο μαϊσπέις.
Τους Σουηδούς Raised Fist τους γνωρίσαμε το 2002 μέσα από την εκπομπή "Asylum Zone" γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού της Θεσσαλονίκης και πάθαμε πλάκα με το άλμπουμ τους Dedication. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει άλλο ένα άλμπουμ (Sound of the Republic) και φέτος έπεσε στα 
Ευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητο η σημερινή. Τονίζω πάλι ότι αυτό ισχύει για... ευρωπαϊκές πόλεις. Γιατί σ'αυτή τη μεριά της Δυτικής Μακεδονίας, όλοι μας (συμπεριλαμβανομένου και εμού) δεν γνωρίζουμε από τέτοιες εκδηλώσεις.
→ Ο ημιτελικός με την Ε.Σ.Σ.Δ. το 1989, που κερδίσαμε 81-80 και έληξε με το τρίποντο του Χριστοδούλου. Βρισκούμουν στην Εράτυρα εκείνες τις μέρες και όλο το χωριό ήταν μαζεμένο στην πλατεία και έβλεπε τον αγώνα από μια τηλεόραση. Στο παρακάτω βίντεο δείτε τα τελευταία 2:30 λεπτά του αγώνα και προσέξτε ιδιαίτερα τη φάση με το εν λόγω τρίποντο. Λίγες στιγμές νωρίτερα ο Γκάλης πάτησε γραμμή και κανείς δεν το πήρε πρέφα! (γύρω στο 2'15" του βίντεο)
→ 1 Σεπτεμβρίου του 2006 στην Ιαπωνία, ημιτελικός Ελλάδα-Η.Π.Α. με σχεδόν όλα τα αστέρια τους και σκορ 101-95. Ουδέν σχόλιο, επίσης!
→ Τουρκία-Ελλάδα 74-76, χθες, στην παράταση! Μας άσπρισαν πάλι και μετά μας πέσανε τα μαλλιά!
→ Νίκη με 77-76 επί της Κροατίας στους ομίλους στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας το 2003. Το νικητήριο καλάθι έβαλε με απίστευτη διείσδυση ο (πού χάθηκε αυτό το παιδί;) Χρήστος Χαρίσης στη λήξη του αγώνα.
Από το δυναμικό punk με το οποίο μάς συστήθηκαν πριν λίγα χρόνια απέχουν αρκετά, για να μην πω πάρα πολύ, οι Thrice. Για τον υπογράφοντα το The Artist In The Ambulance και το πιο παλιό The Illusion Of Safety παραμένουν τα καλύτερά τους άλμπουμ. Παραμένει όμως και το ίδιο το συγκρότημα υπερπαραγωγικό και κυκλοφόρησε φέτος άλλο ένα... εναλλακτικό άλμπουμ, στα χνάρια των τελευταίων «διαφορετικών» κυκλοφοριών τους. Το CD λέγεται Beggars και διαφέρει στο ότι το γκρουπ ψάχνεται περισσότερο μουσικά. Έχει αφήσει προ πολλού την ωμή επιθετικότητα και έχει ενσωματώσει περισσότερα ροκ στοιχεία στον ήχο του, αλλά τα χαρακτηριστικά ρεφραίν της μπάντας παραμένουν εδώ. Και σε αντίθεση με τα πιο υποτονικά The Alchemy Index (Vol. I & II) του '07 και το περσινό The Alchemy Index (Vol. III & IV), εδώ θυμούνται να προσθέσουν λίγη περισσότερη ενέργεια. Συνολικά, μια καλούτσικη παραγωγή που ακούγεται ευχάριστα για λίγο καιρό, ή σε ροκ μπαράκια πίνοντας το φραπέ σου ένα συννεφιασμένο μεσημέρι, όπως είναι η μέρα σήμερα εδώ στη Δύση.
