Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

No use crying over spilled milk *

Ή αλλιώς, ποιες είναι οι συναυλίες που έχασα για διάφορους λόγους και τώρα μετανιώνω που δεν τις παρακολούθησα στην ώρα τους. Και κυρίως αναφέρομαι σε events που έλαβαν χώρα στη Θεσ/νίκη, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής, ή events μετά το 2005 που, χάρη στην Εγνατία, μπορούσαμε πολύ εύκολα να παρακολουθήσουμε. Έψαξα λίγο το συναυλιακό αρχείο μου (tickets) και μετά από κάποιο ψάξιμο κατέληξα στα παρακάτω:

  • Savatage 27-ΙΑΝ-2002 (δε θυμάμαι γιατί δεν πήγα)
  • Sentenced 23-ΝΟΕ-2002 (δε θυμάμαι γιατί δεν πήγα pt. 2)
  • Machine Head 14-ΔΕΚ-2004 (φαντάρος στην Ξάνθη και έπεφτε ημέρα Τρίτη! Τους είδαμε το 2015)
  • Queens of the Stone Age Ιούνιος 2005 (εκεί παραδίπλα ήμουν, αλλά...)
  • Amorphis 19-ΑΠΡ-2008 και 31-ΟΚΤ-2009 (τους είδαμε τελικά το 2011)
  • At The Gates 21-ΣΕΠ-2008 (τους είδαμε το 2015, να 'ναι καλά ο νέος δίσκος)

*Live long and prosper... to see more gigs!

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Last paragraph


1984 του Τζορτζ Όργουελ :

Αλλά όλα ήταν εντάξει, όλα πήγαιναν καλά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Είχε κερδίσει τη μάχη με τον εαυτό του. ΑΓΑΠΟΥΣΕ το Μεγάλο Αδερφό.


Η Μουσική του Πεπρωμένου του Πολ Όστερ:

Δεν υπήρχε χρόνος να σταματήσει, δεν υπήρχε χρόνος να εμποδίσει το επικείμενο, κι έτσι αντί να κοκαλώσει τα φρένα, σανίδωσε το γκάζι. Άκουσε το Μερκς και τον Φλόιντ να ουρλιάζουν από πολύ μακριά, όμως οι φωνές τους ηχούσαν φιμωμένες, πνιγμένες στη βουή του αίματος στο κεφάλι του. Κι ύστερα ο προβολέας καταύγασε πάνω του, κι ο Νας έκλεισε τα μάτια του, μη μπορώντας να αντέξει άλλο εκείνο το φως.


Το Άρωμα του Πατρίκ Ζισκίντ:

Όταν τελικά τόλμησαν και είδαν ο ένας τον άλλον, στη αρχή δειλά κι ύστερα στα ίσια, χαμογέλασαν. Ένιωθαν αφάνταστη περηφάνια. Για πρώτη φορά στη ζωή τους είχαν κάνει κάτι από αγάπη.


Ο τελευταίος πειρασμός του Νίκου Καζαντζάκη:

Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει, δόξα σοι ο Θεός! Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά: «Τετέλεσται!»
Κι ήταν σαν να 'λεγε: Όλα αρχίζουν.


Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ του Douglas Adams:

Προτού προχωρήσει παρακάτω, άκουσε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας του σκάφους. «Έι γήινε! Πεινάς;» είπε η φωνή του Ζάφοντ. «Ε, ναι, θα ήθελα να τσιμπήσω κάτι», είπε ο Άρθουρ. «Όκεϊ φίλε, κρατήσου», είπε ο Ζάφοντ. «Θα πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στο Ρεστοράν στο Τέλος του Σύμπαντος.»