Σιγά-σιγά να ετοιμαζόμαστε για το live των Amorphis σε δυο βδομάδες. Δείτε/ακούστε το You I Need από την τελευταία τους δουλειά, που όσο περνάει ο καιρός τόσο κολλάω με αυτή τελικά.
Και... καλή εβδομάδα!
Και... καλή εβδομάδα!
Το EP με τίτλο Setrohia κυκλοφόρησε το Μάιο. Περιλαμβάνει έξι τραγούδια με έντονη μελαγχολική ατμόσφαιρα, ακουστικά αρπίσματα που εναλλάσσονται με δυναμικές heavy εξάρσεις και ανάλογα πράττουν τα μελωδικά και brutal φωνητικά. Εν ολίγοις, το EP ακολουθεί doom μονοπάτια. Το τραγούδι "Beauty lives in broken mirrors" με τη χαρακτηριστική γραμμή του μπάσου και τα αρπίσματα ξεχωρίζει, αν και αυτό είναι φυσικά εντελώς υποκειμενικό.
Και μέσα σε λίγους μήνες, ο John T. κυκλοφορεί το πρώτο full length άλμπουμ, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, με έντονα, συναισθηματικά ρεφραίν (γιατί όχι;) με πολλές μελωδικές γραμμές, κοφτερές κιθάρες, πολλές εναλλαγές στους ρυθμούς και την ένταση. Από την επιβλητική εισαγωγή του "A Bloodred Mist", που ανοίγει το άλμπουμ, και το ξέσπασμα που ακολουθεί μέχρι το τελευταίο instrumental τραγούδι "Fire Dragons", οι οπαδοί του σκληρού ήχου θα απολαύσουν δέκα heavy τραγούδια με πολλά doom στοιχεία, heavy riffing και μελωδικές κιθαριστικές γραμμές. Τα φωνητικά ανέλαβε ο Mike των Lucky Funeral και τα σολαρίσματα σε κάποια τραγούδια έγραψε ο Γιώργος Σταυρουλάκης. Το μοναδικό μειονέκτημα θα έλεγα ότι είναι η χρήση μη φυσικών τυμπάνων, όχι ότι το αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα αυτό.
Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο. Γιατί; Επειδή την πάτησα άσχημα με το κακάσχημο και ανεύμπευστο εξώφυλλο που παρουσίασαν οι Machine Head. Όταν άκουσα το καινούριο άλμπουμ Unto the Locust, μου έπεσε το σαγόνι και μου έφυγαν τα μυαλά! Έτσι απλά!
Γιατί περίμενα από τους Mastodon να με απογοητέψει η νέα τους δουλειά; Δεν το ξέρω! Αυτό που ξέρω, μετά την ακρόαση του The Hunter, είναι ότι η μπάντα μάς παραδίδει ένα «γεμάτο» άλμπουμ: γεμάτο σε ηχοχρώματα και σε πολυπλοκότητα, πλούσιο σε έμπνευση και σε ιδέες. Δεν θα έλεγα ότι είναι η συνέχεια του Crack the Skye, αλλά η συνέχεια της μετεξέλιξης του συγκροτήματος από την Ατλάντα που είχε αρχίσει πριν από 2 χρόνια (και βάλε, ίσως). Πολύ και ποιοτική αγάπη για τα seventies και από αυτό το γκρουπ. Κάτι γίνεται φέτος... Τώρα, το αν στα live που τους έχουμε δει ως τώρα μας έχουν απογοητεύσει, αυτό είναι ένα θέμα προς συζήτηση. Νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουν να έρχονται σε open-air συναυλίες και να τους δούμε μια φορά ως πρώτο όνομα σε κλειστό χώρο, για να μπορέσουμε να τους κρίνουμε καλύτερα.